ตอนที่ 173 — ตอนที่ 173 อย่างที่ท่านเห็น นี่คือน้ำตาลทรายขาว

ฉินเหวินเจิ้งขมวดคิ้วมุ่นพลางคิดในใจ นี่ๆๆ อย่าคิดจะได้คืบจะเอาศอกเชียวนะ เขาก็เป็นคนมีโทสะเหมือนกัน

ทว่ากู้หยุนตงกลับกวาดสายตามองไปรอบด้าน แล้วเอ่ยขึ้นว่า “เรื่องนี้ ข้าอยากสนทนากับท่านอาจารย์ฉินตามลำพังเจ้าค่ะ”

หัวคิ้วของฉินเหวินเจิ้งยิ่งขมวดแน่นเข้าหากัน ทว่าเมื่อคิดได้ว่าตนเองก็ตั้งใจจะถามแม่นางผู้นี้อยู่แล้วว่าเรื่องการเดิมพันของสกุลหลิวเกี่ยวข้องกับนางหรือไม่ ในที่สุดจึงพยักหน้ายินยอม เขาสั่งให้สาวใช้พาลูกสาวออกไป และให้บ่าวรับใช้ชายที่เดิมทีเคยยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูถอยออกไปเช่นกัน

แต่เขาไม่ได้ให้เก๋อซื่อออกไปด้วย “ข้าไม่มีเรื่องใดต้องปิดบังฮูหยิน แม่นางมีธุระอันใดก็กล่าวมาเถิด พอดีข้าเองก็มีเรื่องอยากจะถามแม่นางอยู่เหมือนกัน”

กู้หยุนตงไม่มีความเห็นคัดค้าน ตรงกันข้าม นางกลับรู้สึกว่าสามีภรรยาที่ให้ความเคารพและเชื่อใจกันเช่นนี้ ชวนให้ผู้คนรู้สึกวางใจได้มากกว่า

แต่ว่า…

“ท่านอาจารย์ฉินมีเรื่องอยากถามข้าหรือเจ้าคะ?” เรื่องนี้ออกจะแปลกอยู่บ้าง “เช่นนั้นท่านอาจารย์ถามก่อนเถิดเจ้าค่ะ”

ถือโอกาสนี้ทำความเข้าใจฉินเหวินเจิ้งให้มากขึ้นด้วย เพราะอย่างไรเสียเรื่องที่นางจะเอ่ยต่อไปก็ยังจำเป็นต้องระมัดระวังรอบคอบ

ฉินเหวินเจิ้งไม่บอกปัด เดิมทีเขาก็ค่อนข้างร้อนใจอยู่แล้ว

“แม่นางกู้เป็นคนหมู่บ้านหย่งฝู ทั้งยังเป็นสหายกับคุณชายใหญ่สกุลหลิว เช่นนั้นย่อมต้องทราบเรื่องที่เขาไปท้าพนันกับตระกูลเถาใช่หรือไม่? ข้าอยากรู้ว่า เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับแม่นางหรือไม่?”

เอ๊ะ ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง

นางพยักหน้า “เกี่ยวข้องกับข้าเจ้าค่ะ”

สีหน้าของฉินเหวินเจิ้งพลันเคร่งขรึมจริงจังขึ้นมาทันใด “ถ้าเช่นนั้น แม่นางก็คือสตรีที่ป่าวประกาศว่าสามารถทำน้ำตาลทรายขาวได้ และทำให้คุณชายหลิวปักใจเชื่อผู้นั้นจริงๆ น่ะหรือ?”

“คงไม่มีผู้อื่นแล้วเจ้าค่ะ”

ฉินเหวินเจิ้งอดไม่ได้ที่จะขึ้นเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย “แม่นางรู้หรือไม่ว่า ยามนี้เรื่องราวมันลุกลามไปถึงเมืองเอก* แล้ว หากยังไม่รีบยับยั้ง ผลที่ตามมาจะยากเกินคาดคิด!”

เก๋อซื่อดึงแขนเสื้อเขาด้วยความกังวล ฉินเหวินเจิ้งจึงผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ แล้วกล่าวสืบไป “วันนี้ข้าไปที่สกุลหลิว ได้พบกับคุณชายใหญ่สกุลหลิว เดิมทีคิดจะเกลี้ยกล่อมให้เขาผ่อนเรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องเล็ก แต่เขาไม่ยอมฟังคำตักเตือนของข้า ดูเหมือนเขาจะเชื่อมั่นในตัวแม่นางกู้อย่างยิ่ง ทว่าพอถามถึงสาเหตุเขากลับไม่ยอมปริปาก แม่นางกู้พอจะบอกสาเหตุแก่ข้าได้หรือไม่?”

“สาเหตุนั้นง่ายดายยิ่งเจ้าค่ะ เพราะคุณชายหลิวเชื่อว่าข้าทำน้ำตาลทรายขาวได้ ท่านอาจารย์ฉิน ท่านเชื่อหรือไม่ล่ะเจ้าคะ?”

ฉินเหวินเจิ้งพลันอยากจะหัวเราะขึ้นมา “แม่นางกู้ เจ้ากับข้าเพิ่งพบหน้ากันครั้งแรกในวันนี้ แม้กระทั่งยามนี้ ข้ายังไม่ทราบนามจริง ชาติตระกูล หรืออุปนิสัยใจคอของแม่นางเลย แล้วข้าจะเชื่อได้อย่างไรว่าเจ้ามีความสามารถถึงเพียงนั้น?”

ฟังดูมีเหตุผลยิ่งนัก

กู้หยุนตงพยักหน้ารับ นางก้มตัวลงยกตะกร้าที่วางอยู่ด้านข้างมาโดยตลอดขึ้นมาวางบนโต๊ะ จากนั้นจึงเลิกผ้าที่คลุมด้านบนออก เผยให้เห็นโถกระเบื้องเคลือบใบหนึ่งที่อยู่ด้านใน

“เช่นนั้นหากท่านอาจารย์ได้ดูสิ่งนี้แล้ว จะเชื่อหรือไม่เจ้าคะว่าข้ามีความสามารถนี้?”

ฉินเหวินเจิ้งชะงักไป เขามองดูโถใบนั้น แล้วสบตากับเก๋อซื่อแวบหนึ่ง

“ท่านอาจารย์ลองเปิดดูสิเจ้าคะ” กู้หยุนตงผายมือเชื้อเชิญ

ฉินเหวินเจิ้งนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะเปิดฝาออกด้วยสีหน้าตึงเครียด เขายื่นหน้าเข้าไปมอง…

สิ่งที่อยู่ด้านในเป็นเม็ดเล็กละเอียด ขาวเนียนเป็นผืน ราวกับเป็นเกลือ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ใช่

“นี่คือ…”

“ลองชิมดูได้เจ้าค่ะ” คราวนี้นางรอบคอบขึ้นมาบ้าง จึงเตรียมช้อนคันเล็กมาด้วย อย่างไรเสียอาจารย์ผู้นี้ก็เป็นปัญญาชน คงไม่อาจเทใส่มือโดยตรงเหมือนอย่างหลิวเหวยได้

ฉินเหวินเจิ้งหยิบช้อนเล็กขึ้นมาตักเพียงเล็กน้อยด้วยความกังขา เขาลังเลอยู่ชั่วอึดใจ ครั้นเห็นเก๋อซื่อทำท่าจะขยับมาชิมเอง เขาจึงรีบจ่อเข้าที่ริมฝีปาก แตะลิ้มรสเบาๆ ไปคำหนึ่ง

ชั่วพริบตาถัดมา ม่านตาพลันหดเกร็งลงอย่างรุนแรง เขาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทันที

“หวาน! นี่คือ…”

กู้หยุนตงลุกขึ้นยืนตาม “อย่างที่ท่านเห็น นี่คือน้ำตาลทรายขาว ยามนี้อาจารย์เชื่อหรือยังเจ้าคะว่าข้ามีความสามารถนี้?”

ฉินเหวินเจิ้งร่างสั่นสะท้านไปทั้งตัว ดวงตาพลันเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นมาทันใด!

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 174 ข้อเสนอแนะที่สอง)

หมายเหตุ

• เมืองเอก (府城 — ฝู่เฉิง) หมายถึง เมืองศูนย์กลางการปกครองระดับ 'ฝู่' (เทียบเท่าจังหวัดหรือมณฑลย่อย) ซึ่งเป็นเมืองศูนย์กลางขนาดใหญ่และมีความสำคัญทางการปกครองและเศรษฐกิจสูงกว่าระดับอำเภอ