ตอนที่ 174 — ตอนที่ 174 ข้อเสนอแนะที่สอง

กู้หยุนตงถูกสายตานั้นของเขาจ้องเขม็งจนขนลุกชันไปทั้งตัว รู้สึกราวกับว่ายามนี้ทั่วทั้งร่างของตนกำลังเปล่งแสงระยิบระยับขึ้นมาอย่างไรอย่างนั้น

นางรวบรวมสติให้มั่นคง จึงเอ่ยเรียก “ท่านอาจารย์?”

ทว่าฉินเหวินเจิ้งกลับนั่งลงตามเดิม เขาคว้าช้อนในมือยัดเข้าปาก กลืนน้ำตาลทรายขาวพูนช้อนลงไปทั้งหมด จากนั้นจึงหลับตาลง คล้ายกำลังดื่มด่ำกับรสหวาน ละเลียดชิมอย่างละเอียดละออ

กู้หยุนตง “…” อย่าทำท่าทางเหมือนกำลังเสพของพรรค์นั้นจะได้หรือไม่?

ครั้นฉินเหวินเจิ้งลืมตาขึ้นอีกครา ท่าทีก็สงบลงไปมาก ทว่าในแววตายังคงเปี่ยมล้นไปด้วยความปีติยินดีอันเร่าร้อน

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เล็กน้อย “แม่นางกู้ สิ่งนี้เจ้าทำขึ้นมาจริงๆ หรือ?”

“เจ้าค่ะ”

“ดี ดียิ่งนัก! เจ้าได้สร้างคุณูปการอันยิ่งใหญ่ให้แก่บ้านเมืองของพวกเราแล้ว!”

สร้างคุณูปการแก่บ้านเมืองเนี่ยนะ?? ไม่ ไม่ ไม่

กู้หยุนตงยิ้มพลางเอ่ย “ท่านอาจารย์อย่าเพิ่งสวมหมวกทรงสูง*ให้ข้าเลยเจ้าค่ะ ข้าเป็นเพียงสตรีชาวนาธรรมดาคนหนึ่ง น้ำตาลนี้ข้าก็ทำขึ้นมาเพื่อขาย หวังเพียงเงินทองเท่านั้น ไม่อาจแบกรับภาระอันยิ่งใหญ่ปานนั้นได้หรอกเจ้าค่ะ”

มุมปากของท่านอาจารย์ฉินกระตุกวูบ แม่นางผู้นี้เหตุใดจึงไม่ตื่นเต้นดีใจแม้แต่น้อย?

“แต่แม่นางกู้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าหากมอบสูตรนี้ให้แก่ราชสำนัก สิ่งที่เจ้าจะได้รับย่อมสำคัญยิ่งกว่าเงินทองมากมายนัก”

กู้หยุนตงพยักหน้า “บางทีท่านอาจพูดถูก ข้าอาจได้ชื่อเสียง ได้รับคำสรรเสริญ ได้รับเงินรางวัลพระราชทาน หรือกระทั่งได้รับการบันทึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์สืบไป” อ้อ ไม่แน่ว่าคงจะบันทึกไว้เพียง ‘สตรีแซ่กู้แห่งหมู่บ้าน… อำเภอเฟิ่งไค’ กระทั่งชื่อจริงก็ยังไม่มีด้วยซ้ำ

ฉินเหวินเจิ้งพยักหน้ารับ ในเมื่อเข้าใจแจ่มแจ้งปานนี้ “เช่นนี้มิใช่เรื่องดีหรอกหรือ?” อย่างน้อยที่สุดตัวฉินเหวินเจิ้งเองก็ปรารถนาในชื่อเสียงเกียรติยศเช่นนี้

กู้หยุนตง “ย่อมต้องดีอยู่แล้วเจ้าค่ะ ทว่าหลังจากช่อดอกไม้และเสียงปรบมือเล่า? ข้าก็ยังคงเป็นกู้หยุนตงแห่งหมู่บ้านหย่งฝูเช่นเดิม หากสูตรของข้าถูกส่งมอบให้ราชสำนักไปแล้ว ข้าก็ไม่อาจนำมาใช้ได้อีก ยามข้างหน้าหากข้าอยากได้น้ำตาลทรายขาวไปทำสิ่งอื่น ยังต้องควักเงินซื้อหามาเองด้วยซ้ำ”

วันข้างหน้านางยังต้องทำกิจการแยมผลไม้และลูกกวาด สิ่งเหล่านี้ล้วนต้องใช้น้ำตาลทรายขาวปริมาณมหาศาล ทว่าราคาน้ำตาลทรายขาวในร้านขายของชำนั้นช่างโหดร้ายสิ้นดี

ต่อให้ฮ่องเต้ทรงรู้จักคนเช่นนางแล้วอย่างไรเล่า ไม่พ้นหนึ่งเดือนก็คงทรงลืมเลือนไปแล้ว หากนางสูญเสียช่องทางทำมาหากินไป วันเวลาข้างหน้าคงจะตกต่ำยิ่งกว่าแต่ก่อนเสียอีก

ก็เหมือนกับพวกแชมป์โอลิมปิกในยุคปัจจุบัน ยามสร้างชื่อเสียงให้แก่ประเทศชาติช่างปลุกเร้าจิตใจ ชวนให้ผู้คนเลื่อมใสชื่นชมเพียงใด ทว่าเมื่อถึงคราวปลดเกษียณแล้ว จะมีนักกีฬาสักกี่คนที่ต้องตกระกำลำบากยากจนข้นแค้น

หลังจากช่อดอกไม้และเสียงปรบมือจางหายไป ผู้ที่สามารถวางแผนเพื่อตนเองได้ ก็มีเพียงตนเองเท่านั้น

กู้หยุนตงยอมรับว่าตนเองเป็นคนเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง มิได้ยิ่งใหญ่สูงส่งปานนั้น

ฉินเหวินเจิ้งขมวดคิ้ว กล่าวเช่นนี้ก็ไม่ผิดนัก

เพียงแต่ “ถ้าเช่นนั้น วันนี้เจ้ามาหาข้าเพื่อสิ่งใดกัน…”

“หลังจากน้ำตาลทรายขาวเปิดตัวสู่สายตาผู้คน เกรงว่าคงมีคนไม่น้อยจ้องจะฮุบเอาไป ดังนั้นข้าจึงอยากหาคนที่มีความสามารถและไว้ใจได้มาร่วมมือกัน ท่านอาจารย์ฉินมิใช่อาจารย์ธรรมดาทั่วไป พวกเราร่วมมือกัน แบ่งปันผลกำไร เป็นอย่างไรเจ้าคะ?”

ฉินเหวินเจิ้งชะงักไป แม่นางผู้นี้ที่แท้คิดการเช่นนี้อยู่หรอกหรือ

ทว่า…

เขาค่อยๆ ส่ายศีรษะเบาๆ คิ้วขมวดมุ่น “แม้ฉินโหมวจะไม่ใช่ผู้มั่งคั่งร่ำรวย แต่ก็มิได้ขาดแคลนเงินทองถึงเพียงนั้น ยิ่งไปกว่านั้น น้ำตาลทรายขาวนี้สำหรับข้าแล้ว นับเป็นเผือกร้อนลวกมือ**ชิ้นหนึ่งทีเดียว”

เขาเองก็อยากได้ส่วนแบ่งกำไรนี้อยู่หรอก แต่หากเบื้องบนฝ่าบาททรงทราบเข้า ย่อมไม่ละเว้นเขาเป็นแน่

นี่คือน้ำตาลทรายขาว เป็นสิ่งล้ำค่าที่มิเคยมีปรากฏมาก่อนในใต้หล้า มิใช่การร่วมหุ้นกับผู้อื่นเปิดร้านอาหารเปิดร้านค้าเสียหน่อย ส่วนแบ่งกำไรแบบนั้นยังรับได้ง่าย แต่น้ำตาลทรายขาวนี้กลับมิใช่สิ่งที่รับไว้ได้โดยง่าย

เมื่อกู้หยุนตงได้ยินเขาปฏิเสธ บนดวงหน้ากลับไร้แววประหลาดใจ นางยังคงแย้มยิ้มพลางเอ่ยขึ้น “ถ้าเช่นนั้นท่านอาจารย์ฉิน ลองฟังข้อเสนอแนะที่สองของข้าดูสักหน่อยเป็นอย่างไรเจ้าคะ?”

เอ๊ะ ยังมีอีกหรือ?

ฉินเหวินเจิ้งอดไม่ได้ที่จะยืดตัวนั่งหลังตรงขึ้นมาทันที “เจ้าว่ามาสิ”

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 175 ฉินเหวินเจิ้งผู้ไม่ประสีประสา)

หมายเหตุ

• สวมหมวกทรงสูง (戴高帽子)— เป็นสำนวนจีน หมายถึง การยกยอปอปั้น เยินยอ หรือสรรเสริญให้เลิศลอยเกินจริง

** เผือกร้อนลวกมือ (烫手山芋)— เป็นสำนวนเปรียบเทียบถึง เรื่อง ปัญหา หรือสิ่งที่มีผลประโยชน์แต่นำภัยและความยุ่งยากลำบากใจมาสู่ตน จนไม่มีใครอยากรับไว้ดูแล คล้ายสำนวนไทย "เผือกร้อน"