ตอนที่ 175 — ตอนที่ 175 ฉินเหวินเจิ้งผู้ไม่ประสีประสา

กู้หยุนตงชี้นิ้วไปที่น้ำตาลทรายขาว “สูตรการทำน้ำตาลทรายขาวนี้ ข้ามอบให้แก่ราชสำนักได้เจ้าค่ะ”

ดวงตาของฉินเหวินเจิ้งพลันเป็นประกายวาววับ ทว่ากลับได้ยินนางกล่าวต่อในทันใด “แต่มีเงื่อนไขเจ้าค่ะ”

“เงื่อนไขอันใดหรือ?”

“ราชสำนักต้องอนุญาตให้ข้าผลิตและค้าขายเป็นการส่วนตัวได้เจ้าค่ะ” มารดามันเถอะ! ชัดๆ อยู่แท้ๆ ว่านางเป็นผู้คิดค้นขึ้นมา ยามจะค้าขายกลับยังต้องให้ราชสำนักยินยอม ช่างน่าหงุดหงิดใจสิ้นดี

ทว่ากู้หยุนตงตระหนักดี นางไม่มีทางกุมกรรมวิธีสกัดน้ำตาลทรายขาวไว้ในมือเพียงลำพังไปได้ตลอดกาล

สิ่งนี้มิเหมือนสูตรตำรับอาหารหรือวิชาเย็บปักถักร้อย ที่คนนี้ไม่มีแต่คนนั้นมี ซึ่งสามารถเก็บงำไว้เป็นมรดกตกทอด ให้ลูกหลานรุ่นแล้วรุ่นเล่าสืบทอดวิชาประจำตระกูลได้

แต่น้ำตาลทรายขาวนั้นเกี่ยวพันกับความเป็นอยู่ของราษฎร วันข้างหน้าย่อมต้องแพร่หลายไปสู่ทุกครัวเรือน มิแคล้วเฉกเช่นเดียวกับเกลือ นางเป็นเพียงสตรีชาวนาตัวเล็กๆ คิดจะเล่นแง่ผูกขาดตลาด*อย่างนั้นหรือ? อีกประเดี๋ยวคงได้ถูกคนบดขยี้จนตายเป็นแน่

ทว่า นางทำให้ราชสำนักเป็นผู้ผูกขาดได้นี่นา

เมื่อกู้หยุนตงเห็นฉินเหวินเจิ้งนิ่งเงียบ จึงกล่าวสืบไป “ท่านอาจารย์ฉิน พวกเราอย่าได้พูดจาอ้อมค้อมกันเลยเจ้าค่ะ หากจะให้ข้ามอบสูตรนี้ออกมา นี่คือเงื่อนไขเพียงข้อเดียว แน่นอนว่าราชสำนักจะไม่ยินยอมก็ได้ อย่างมากก็แค่ข่มขู่บีบคั้นหรือเอาผลประโยชน์มาล่อหลอกข้า ทว่าผลลัพธ์อันเลวร้ายที่จะตามมา ข้าคิดว่าคงไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นเป็นแน่”

“แม้ข้าต้องการผลิตและค้าขายเป็นการส่วนตัว แต่ท่านวางใจได้ ปริมาณของข้าจะไม่มากมายนัก อีกทั้งการค้าที่ข้าอยากทำที่สุดก็มิใช่การค้าน้ำตาลทรายขาวเสียทีเดียว”

กล่าวถึงตรงนี้นางพลันลดเสียงลงเล็กน้อย “ทว่าราชสำนักกลับสามารถสกัดในปริมาณมหาศาลได้ ท่านอาจารย์ฉิน ยามนี้ท้องพระคลังว่างเปล่าใช่หรือไม่เจ้าคะ? ท่านอย่ามองข้าเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ หากจะกล่าวคำล่วงเกินอันไม่สมควร อดีตฮ่องเต้**ทรงเป็นคนเช่นไรพวกเราย่อมรู้ดี ยิ่งไปกว่านั้น ยามที่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันเสด็จขึ้นครองราชย์ ก็ทรงจัดสรรเงินก้อนใหญ่เพื่อบรรเทาภัยพิบัติส่งไปยังเมืองหย่งหนิงทันที ท้องพระคลังจะยังเหลือเงินอยู่อีกเท่าใด เพียงคิดดูเล็กน้อยก็กระจ่างแจ้งแล้ว”

สีหน้าของฉินเหวินเจิ้งพลันเคร่งขรึมจริงจังขึ้นมาทันที

กู้หยุนตงยิ่งกดเสียงให้ต่ำลงไปอีก “แต่น้ำตาลทรายขาวนี้ สามารถช่วยให้ฮ่องเต้ทรงกอบโกยเงินทองเข้าคลังได้มหาศาล น้ำตาลทรายขาวนี้ดูขาวเนียนสะอาดตาแต่มีปริมาณน้อย ข้าได้ยินมาว่าเหล่าขุนนางผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงส่วนใหญ่ล้วนชอบโอ้อวดชิงดีกัน หากพวกเขารู้ว่ามีของล้ำค่าเช่นนี้ จะไม่พยายามคิดหาวิธีซื้อหามาครอบครองหรือเจ้าคะ? ในเมื่อน้ำตาลทรายขาวตกอยู่ในกำมือของราชสำนัก ย่อมขึ้นอยู่กับฮ่องเต้ว่าจะทรงกำหนดราคาเท่าใดมิใช่หรือ? อีกทั้งน้ำตาลทรายขาวยังสามารถส่งออกไปยังแคว้นข้างเคียงได้อีกด้วย ไม่เพียงแต่จะแสดงให้เห็นถึงวิทยาการอันล้ำหน้าของแคว้นเรา แต่ยังกอบโกยเงินทองจากพวกเขาได้อีกมิใช่หรือเจ้าคะ?”

ฉินเหวินเจิ้งคิดตามแนวคิดของนาง ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้จริง

แม้ว่าในอนาคตน้ำตาลทรายขาวจะแพร่หลายไปสู่บ้านเรือนของราษฎรทั่วไป แต่ฮ่องเต้ก็ยังสามารถอาศัยช่วงเวลาไม่กี่ปีนี้กอบโกยเงินทองมาเติมเต็มท้องพระคลังได้มิใช่หรือ?

กู้หยุนตงกล่าวต่อไป “ส่วนตัวข้า ต่อให้ค้าขายเป็นการส่วนตัว ก็จะตั้งราคาให้ใกล้เคียงกับราชสำนักเท่านั้น ปริมาณของข้ามีไม่มาก คนส่วนใหญ่ย่อมยังคงต้องซื้อจากฮ่องเต้อยู่ดีมิใช่หรือเจ้าคะ? ขอเพียงท่านอาจารย์ฉินเป็นผู้หนุนหลังให้ข้า อย่าให้ผู้อื่นมารังแกหรือหาเรื่องข้าได้ ข้าก็จะมอบสูตรนี้ให้แก่ท่านเจ้าค่ะ”

ฉินเหวินเจิ้งนิ่งเงียบไป ครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดจึงพยักหน้าอย่างสุขุมรอบคอบ “ตกลง เช่นนั้นยามนี้ข้าสามารถไปที่หมู่บ้านหย่งฝู เพื่อดูว่าเจ้าสกัดน้ำตาลทรายขาวนี้อย่างไรได้หรือไม่?”

“ท่านอาจารย์ฉินถามผู้มีอำนาจเบื้องบนให้แน่ใจเสียก่อน แล้วค่อยว่ากันเถิดเจ้าค่ะ”

ฉินเหวินเจิ้งมองลึกเข้าไปในดวงตานางอยู่นาน “แม่นางดูไม่เหมือนสตรีชาวนาเลยแม้แต่น้อย”

“ข้าเองก็รู้สึกว่าตนเองเฉลียวฉลาดปราดเปรื่อง***ยิ่งนักเจ้าค่ะ”

เก๋อซื่อที่ยืนนิ่งเงียบอยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมา ใบหน้าที่ขึงขังตึงเครียดของฉินเหวินเจิ้งก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกวูบ พลางส่ายหน้าหัวเราะอย่างจนใจ “เช่นนั้นแม่นางกู้รอสักครู่ ข้าจะไปเขียนจดหมายสักฉบับ”

กล่าวจบ เขาก็คว้าโถน้ำตาลทรายขาวนั้นแล้วเดินดุ่มๆ ออกไปทันที

เมื่อครู่เก๋อซื่อคอยเฝ้ามองอยู่ตลอด ครั้นได้ยินว่าฉินเหวินเจิ้งกำลังจะไป นางยังแอบหวังว่าจะได้ลิ้มรสน้ำตาลทรายขาวเนียนละเอียดหวานละมุนสักคำ นึกไม่ถึงเลยว่าสามีผู้ไม่ประสีประสาคนนี้ จะหยิบมันติดมือเดินจากไปหน้าตาเฉย!

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 176 พาครอบครัวไปหมู่บ้านหย่งฝู)

หมายเหตุ

• ผูกขาดตลาด (垄断) หมายถึง การควบคุมการผลิตและจัดจำหน่ายสินค้าแต่เพียงผู้เดียว ในยุคโบราณสินค้าจำเป็นต่อชีวิตอย่างเกลือและเหล็กกล้า มักถูกราชสำนักผูกขาดเพื่อความมั่นคงและรายได้แผ่นดิน

** อดีตฮ่องเต้ (先皇 — เซียนหวง) หมายถึง จักรพรรดิองค์ก่อนหน้า ซึ่งในเนื้อเรื่องทรงบริหารราชการแผ่นดินผิดพลาดจนท้องพระคลังร่อยหรอและราษฎรเดือดร้อนจากภัยแล้ง

*** เฉลียวฉลาดปราดเปรื่อง (冰雪聪明 — ปิงเสวี่ยชงหมิง) เป็นสำนวนจีนเปรียบเปรยถึงผู้ที่มีสติปัญญาเฉลียวฉลาด มีไหวพริบปฏิภาณเฉียบแหลมและบริสุทธิ์ดุจน้ำแข็งหิมะ