ตอนที่ 176 — ตอนที่ 176 พาครอบครัวไปหมู่บ้านหย่งฝู

ฉินเหวินเจิ้งเขียนจดหมายเสร็จอย่างรวดเร็ว สั่งให้คนควบม้าเร็วส่งจดหมายพร้อมกับโถน้ำตาลทรายขาวโถนั้นไปยังเมืองหลวงทันที

หลังจากนั้นเขาก็กลับมา และสนทนากับกู้หยุนตงอยู่อีกเป็นเวลานาน

เก๋อซื่อสั่งให้บ่าวรับใช้จัดเตรียมมื้อกลางวันไว้เรียบร้อย และรั้งให้กู้หยุนตงอยู่ร่วมสำรับที่เรือนสกุลฉินก่อนจะให้นางกลับไป

พอนางกลับไปแล้ว เก๋อซื่อก็เอ่ยถามฉินเหวินเจิ้งด้วยความกังวลใจอยู่บ้าง “เรื่องนี้ จะสำเร็จหรือไม่เจ้าคะ?”

ฉินเหวินเจิ้งทอดสายตามองรถม้าที่แล่นห่างออกไปไกล เขาเอื้อมมือไปกุมมือของเก๋อซื่อไว้ แล้วเอ่ยเสียงเบา “ฝ่าบาททรงเป็นประมุขผู้เห็นคุณค่าของคนมีความสามารถ”

เก๋อซื่อฟังแล้วก็เข้าใจทันที แปดเก้าส่วนคงสำเร็จเป็นแน่

“หากเป็นเช่นนี้ แม่นางกู้ก็สามารถผลิตและค้าน้ำตาลทรายขาวเป็นการส่วนตัวได้แล้วหรือเจ้าคะ? เช่นนั้นคงต้องตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนไม่น้อยทีเดียว ทางเมืองหลวงหากคิดจะสืบเสาะหาต้นตอก็คงมิใช่เรื่องยากอันใด”

ว่ากันตามจริง ต่อให้แม่นางกู้จะส่งมอบสูตรให้แก่ราชสำนักทั้งหมดแล้ววางมือไม่ยุ่งเกี่ยวอีกต่อไป แต่คนเหล่านั้นที่คิดจะสืบความ ก็ยังสืบรู้ได้อยู่ดีว่าต้นตอผู้คิดค้นคือตัวนาง

“วางใจเถิด ข้าอยู่ที่อำเภอเฟิ่งไคแห่งนี้มาหลายปีแล้ว อีกทั้งนายอำเภอคนปัจจุบันก็เป็นคนของใต้เท้าเจ้าเมืองไต้ หากคนพวกนั้นคิดจะยื่นมือแทรกแซงเข้ามา ก็ต้องถามข้าก่อนว่าจะยินยอมหรือไม่” ฉินเหวินเจิ้งกล่าวพลางหัวเราะร่า “จากนี้ไป ข้าคงจะต้องยุ่งวุ่นวายขึ้นมาแล้ว ฮูหยินต้องเหน็ดเหนื่อยช่วยรับภาระผ่อนปรนให้ข้าสักหน่อยแล้ว”

“ท่านต้องยุ่งแน่สิเจ้าคะ มิใช่เพิ่งรับปากแม่นางกู้ว่าจะรับน้องชายของนางเป็นลูกศิษย์หรอกหรือ?”

“เรื่องนี้ไม่รีบร้อน อย่างน้อยที่สุดก็ต้องรอให้ทางเมืองหลวงส่งข่าวกลับมาก่อน เราถึงจะมีกะจิตกะใจไปจัดการเรื่องนั้น”

การคาดการณ์ของฉินเหวินเจิ้งไม่ผิดพลาด ห้าวันให้หลัง ก็มีจดหมายจากเมืองหลวงถูกเร่งส่งมายังจวนสกุลฉินตลอดทั้งคืน

จดหมายฉบับหนาเตอะ บ่งบอกถึงน้ำหนักความสำคัญ รวมถึงความใส่พระทัยขององค์ฮ่องเต้ที่มีต่อเรื่องนี้ได้เป็นอย่างดี

ฉินเหวินเจิ้งเปิดผนึกจดหมาย มุมปากพลันยกยิ้มขึ้นมา

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เขาจึงพาเก๋อซื่อและฉินอันหนิงผู้เป็นบุตรสาวเดินทางไปยังหมู่บ้านหย่งฝูพร้อมกัน

ยามที่รถม้าแล่นเข้าสู่หมู่บ้านหย่งฝู ชาวบ้านในหมู่บ้านไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นแปลกตาเหมือนตอนที่กู้หยุนตงมาถึงครั้งแรกอีกแล้ว

เพราะตั้งแต่ครอบครัวกู้ซื้อรถม้า และคุณชายน้อยสกุลหลิวแวะเวียนมาบ่อยๆ รถม้าก็ไม่นับเป็นของแปลกประหลาดอันใดอีก

ทว่าก็ยังมีพวกเด็กๆ วิ่งตามหลังรถม้ามาอยู่ดี ฉินอันหนิงเพิ่งเคยมายังสถานที่เช่นนี้เป็นครั้งแรก เมื่อเห็นว่าเด็กพวกนั้นดูไม่เหมือนเด็กในสำนักศึกษาของบ้านตน จึงรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง อยากจะลงจากรถม้า แต่ถูกเก๋อซื่อรั้งตัวเอาไว้เสียก่อน

เด็กหญิงตัวน้อยของบ้านตนมิใช่นิสัยเรียบร้อยอ่อนหวาน หากปล่อยให้ไปเล่นกับเด็กในวัยเดียวกัน ย่อมต้องเล่นสนุกจนซุกซนเตลิดเปิดเปิง ชนิดที่ฉุดดึงรั้งอย่างไรก็คงไม่อยู่เป็นแน่

ฉินเหวินเจิ้งกลับเลิกม่านรถม้าขึ้นแล้วเอ่ยถามเด็กที่อยู่ด้านนอก “รบกวนถามหน่อย บ้านของกู้หยุนตงสกุลกู้ไปทางใดหรือ?”

คราแรกเขายังเกรงว่าเด็กพวกนี้จะไม่รู้ความ เพราะเขายังไม่ทราบนามของบิดากู้หยุนตงด้วยซ้ำ

ทว่าใครจะรู้ว่าพวกเด็กๆ กลับพยักหน้าหงึกๆ พร้อมเพรียงกัน

บ้านสกุลกู้รึ?

หากถามถึงบ้านอื่นก็อาจจะมีคนไม่รู้บ้าง แต่บ้านสกุลกู้นี้คนในหมู่บ้านมีใครบ้างเล่าจะไม่รู้จัก? เรือนก่ออิฐสีครามหลังคากระเบื้อง* ที่โอ่อ่าภูมิฐานที่สุดหลังนั้นก็คือบ้านของนาง ช่างดูสง่าผ่าเผยยิ่งนัก

เด็กคนหนึ่งในนั้นรีบตะโกนเสียงดังลั่นไปทางทิศหนึ่งทันที “หยุนซู หยุนซู! มีคนมาหาบ้านเจ้าแน่ะ ใช่ญาติบ้านเจ้าหรือไม่!”

เด็กคนนั้นนึกอิจฉาอยู่บ้าง บ้านของหยุนซูมีเงิน ญาติพี่น้องที่ไปมาหาสู่ก็มีเงิน ดูรถม้าคันใหญ่นั่นสิ ช่างดูหรูหรามีฐานะยิ่งกว่ารถม้าของบ้านนางเสียอีก

ฉินเหวินเจิ้งมองตามสายตาของเด็กคนนั้นไป ก็เห็นเด็กชายคนหนึ่งยืนอยู่แต่ไกล ในมือกำผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งกำลังเช็ดมือให้เด็กหญิงตัวน้อยอยู่

อาจเป็นเพราะไม่ได้ยินเสียงร้องเรียกของเด็กคนนี้ กู้หยุนซูจึงมิได้หันศีรษะกลับมา

เด็กคนนั้นตั้งท่าจะตะโกนเรียกอีก ฉินเหวินเจิ้งกลับโบกมือห้ามไว้ แล้วก้าวลงจากรถม้าด้วยตนเอง เดินมุ่งหน้าตรงไปยังทิศทางนั้น

หยุนซูรึ? ชื่อนี้มิใช่ชื่อของน้องชายที่กู้หยุนตงเคยเอ่ยถึงก่อนหน้านี้หรอกหรือ?

ฉินเหวินเจิ้งเดินเอื่อยเฉื่อยไปจนถึงด้านหลังของเขา พลันได้ยินเสียงเล็กๆ อันไร้เดียงสา ทว่าเปี่ยมด้วยความอดทนเจื้อยแจ้วดังขึ้นไม่หยุด

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 177 จิตใจรักคนมีความสามารถ)

หมายเหตุ

• เรือนก่ออิฐสีครามหลังคากระเบื้อง (青砖大瓦房 — ชิงจวนต้าหว่าฝาง): รูปแบบเรือนพักอาศัยระดับคหบดีหรือผู้มีฐานะในชนบทจีนโบราณ ก่อสร้างด้วยอิฐเผาสีครามอมเทาและมุงหลังคาด้วยกระเบื้องดินเผา มีความคงทนถาวรและภูมิฐาน ต่างจากเรือนดินมุงจากของชาวบ้านทั่วไป