ตอนที่ 177 — ตอนที่ 177 จิตใจรักคนมีความสามารถ

"ดูสิ คราวหน้ายังจะกล้าวิ่งเร็วเช่นนี้อีกหรือไม่ โชคดีที่สวมเสื้อผ้าหนา ล้มลงไปจึงไม่เจ็บเท่าไร หากล้มจนบาดเจ็บขึ้นมา เจ้ามิต้องร้องไห้ขี้มูกโป่งหรอกหรือ? คราวหน้าไม่อนุญาตให้วิ่งแบบนี้อีก เข้าใจหรือไม่ หากอยากหาพี่ก็แค่ตะโกนเรียกดังๆ สักสองเสียง มีหรือพี่จะไม่รอเจ้า?"

กู้หยุนซูกำผ้าเช็ดหน้าไว้ในมือพลางประคองเช็ดฝ่ามือของนางอย่างระมัดระวัง คงเป็นเพราะกระแทกโดนก้อนกรวดเล็กๆ ฝ่ามือจึงแดงเรื่ออยู่บ้าง โชคดีที่ผิวไม่ถลอก

เด็กหญิงตัวน้อยขอบตาแดงระเรื่อ ทว่าศีรษะเล็กๆ กลับส่ายดิก "ข้าไม่วิ่งแล้ว พี่ช่วยเป่าเพี้ยงๆ ให้หน่อยสิ"

พูดพลางยื่นมือน้อยๆ ออกมาข้างหน้า กู้หยุนซูก็ก้มลงเป่าลมใส่ฝ่ามือของนางสองทีอย่างเอาจริงเอาจัง

จากนั้นเด็กหญิงตัวน้อยจึงแย้มยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ "หายแล้ว ไม่เจ็บแล้ว"

"ไปกันเถอะ พวกเรากลับบ้านไปเปลี่ยนชุดใหม่ให้เจ้าก่อน" กู้หยุนซูจูงมือน้อยๆ ของนางขึ้นมา

ใครจะรู้ว่าพอหันกลับมา ก็เห็นฉินเหวินเจิ้งยืนอยู่ด้านหลังเข้าพอดี

กู้หยุนซูกะพริบตาปริบๆ "มิทราบว่าท่านมีธุระอันใดหรือขอรับ?"

ฉินเหวินเจิ้งยืนฟังบทสนทนาของสองพี่น้องอย่างเงียบเชียบ ความประทับใจที่มีต่อเด็กชายผู้นี้เพิ่มพูนขึ้นไม่น้อย

เด็กวัยเพียงเท่านี้โดยทั่วไปมักจะวิ่งเฮโลออกไปเล่นซุกซนกับเพื่อนพ้อง แต่เขากลับสามารถดูแลน้องสาวที่ตัวเล็กกว่าตนได้อย่างใส่ใจละเอียดลออถึงเพียงนี้ ทั้งยังไม่มีความหงุดหงิดรำคาญใจแม้แต่น้อย ช่างหาได้ยากยิ่งนัก

อีกทั้งเด็กคนนี้ยังหน้าตาหมดจด มีกิริยามารยาทเรียบร้อย ได้ยินกู้หยุนตงบอกว่าเขาเคยร่ำเรียนอ่านเขียนมาบ้าง ดูท่าแล้วคงมิได้เรียนมาเปล่าประโยชน์

"ข้ามาหากู้หยุนตง พี่สาวคนโตของบ้านเจ้า ข้ามาจากในตัวอำเภอ แซ่ฉิน"

ฉินเหวินเจิ้งคิดว่า ในเมื่อกู้หยุนตงคิดจะหาอาจารย์ให้แก่น้องชาย อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเคยเอ่ยถึงตนให้น้องชายฟังบ้าง แนะนำตัวเช่นนี้กู้หยุนซูก็น่าจะรู้ความว่าตนเป็นใคร

ใครจะรู้ว่าเด็กชายเพียงแค่พยักหน้ารับ แล้วเอ่ยถามอย่างพาซื่อ "ท่านรู้จักพี่ใหญ่ของข้าหรือขอรับ? มาหานางมีธุระอันใดหรือ?"

ฉินเหวินเจิ้ง "…" ยายหนูสกุลกู้ผู้นั้น กลับมิได้เอ่ยถึงตนกับน้องชายเลยหรือนี่?!

ฉินเหวินเจิ้งกระแอมไอเบาๆ สงบจิตสงบใจลงแล้วจึงเอ่ยขึ้น "เมื่อหลายวันก่อน แม่นางกู้เข้าไปในอำเภอ ได้ช่วยเหลือภรรยาของข้าไว้ วันนี้ข้าจึงพาภรรยาและบุตรสาวเดินทางมาเยี่ยมเยียนเป็นพิเศษ"

กู้หยุนซูพอได้ยินเช่นนั้นก็พลอยเบิกบานใจขึ้นมาทันที "พี่ใหญ่ของข้าน่ะดีที่สุดเลยขอรับ ทั้งจิตใจดี งดงาม และเก่งกาจ พอเห็นภรรยาของท่านเดือดร้อน นางย่อมต้องยื่นมือเข้าช่วยแน่นอนอยู่แล้ว"

กู้หยุนเข่อที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พยักหน้าหงึกหงักสนับสนุน "ฉลาดด้วย!"

ฉินเหวินเจิ้งแหงนหน้ามองฟ้า พลางนึกถึงวันนั้นที่กู้หยุนตงรัวสุภาษิตคำพังเพยเอ่ยยกย่องน้องชายของตนออกมาเป็นชุด ที่แท้นี่เป็นกรรมพันธุ์สืบทอดกันในครอบครัวหรอกรึ สองพี่น้องต่างเอ่ยชมกันเองได้แบบไม่มีความถ่อมตนเลยสักนิด

ท่าทีของกู้หยุนซูที่มีต่อฉินเหวินเจิ้งพลันเปลี่ยนเป็นสนิทสนมเป็นกันเองขึ้นมาทันใด "เช่นนั้นข้าจะพาท่านไปเองขอรับ ท่านตามข้ามาเถอะ"

พูดจบก็จูงมือกู้หยุนเข่อเดินนำไปข้างหน้า

ยามนี้เพิ่งจะอยู่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน ส่วนบ้านของพวกเขานั้นตั้งอยู่เชิงเขา ยังห่างออกไปอีกพอสมควร ฉินเหวินเจิ้งจึงคิดจะให้เด็กทั้งสองขึ้นรถม้าไปด้วยกัน

คิดไม่ถึงว่ากู้หยุนซูจะส่ายหน้าปฏิเสธอย่างหนักแน่น "พวกเราเดินไปก็พอแล้วขอรับ"

พี่ใหญ่เคยกำชับไว้ว่า ห้ามขึ้นรถม้าของคนแปลกหน้าเด็ดขาด หากถูกลักพาตัวไปจะทำอย่างไร?

เขากับน้องสาวทั้งหน้าตาดี ทั้งน่ารักน่าเอ็นดู ย่อมต้องเป็นที่สะดุดตาของพวกโจรลักเด็ก* เป็นแน่!

ฉินเหวินเจิ้งได้ยินดังนั้น จึงมิได้ขึ้นรถม้าเช่นกัน เขาสั่งให้บ่าวรับใช้ขับรถม้าตามหลังมา ส่วนตนเองก็ร่วมเดินเคียงข้างไปกับเจ้าตัวน้อยทั้งสอง

พลางเดินพลางสนทนากันไป ยิ่งพูดคุยฉินเหวินเจิ้งก็ยิ่งรู้สึกถูกชะตาและเอ็นดูสองพี่น้องคู่นี้มากขึ้นเรื่อยๆ

เขาพบว่ากู้หยุนซูเฉลียวฉลาดปราดเปรื่อง มีพรสวรรค์ในการร่ำเรียนเขียนอ่านเป็นอย่างยิ่ง ซ้ำยังมีอุปนิสัยและคุณธรรมที่ดีงาม ฉินเหวินเจิ้งจึงบังเกิดจิตใจรักคนมีความสามารถ อยากจะฟูมฟักสั่งสอนเด็กคนนี้ให้เติบใหญ่เป็นยอดคน

คนทั้งกลุ่มเดินมาถึงเชิงเขาอย่างรวดเร็ว แม้ครอบครัวกู้จะยังมิได้ย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านใหม่ แต่ในยามกลางวันกู้หยุนตงมักจะอยู่ที่นี่เป็นประจำ

กู้หยุนซูจึงพาคนทั้งกลุ่มตรงมาที่หน้าประตูบ้านใหม่ทันที จากนั้นก็ตะโกนร้องเรียกเข้าไปข้างในเสียงดังลั่น "พี่ใหญ่ พี่ใหญ่! มีท่านอาจารย์ฉินกับฮูหยินฉินจากในอำเภอมาหาขอรับ!"

ทว่าฉินเหวินเจิ้งกลับยืนนิ่งอยู่กับที่ สายตาทอดมองเรือนก่ออิฐสีครามหลังคากระเบื้องตรงหน้า พลางเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 178 นี่คือการต้มตุ๋น)

หมายเหตุ

• โจรลักเด็ก (拍花子 — ไพฮวาจื่อ): คำเรียกกลุ่มมิจฉาชีพหรือโจรลักพาตัวเด็กในยุคโบราณ ซึ่งมักใช้กลลวง ป้ายยา หรือหลอกล่อเด็กเล็กไปขายต่อ