ตอนที่ 180 — ตอนที่ 180 หยุนซูกราบอาจารย์

เส้าชิงหยวนจัดการทำทุกอย่างจนเสร็จสิ้นจึงค่อยหยุดมือ ฉินเหวินเจิ้งที่ยืนอยู่ด้านข้างถึงกับผ่อนลมหายใจช้าลงโดยไม่รู้ตัว

ดี ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!

เขาอยากจะลงมือทดลองด้วยตนเองทันที ทว่ากู้หยุนตงเห็นว่าเวลาไม่เช้าแล้ว จึงรีบห้ามปรามเขาไว้ "ท่านอาจารย์ฉิน กินมื้อเที่ยงให้เรียบร้อยก่อนค่อยลองเถิดเจ้าค่ะ มิเช่นนั้นหากท่านเริ่มง่วนลงมือทำ ทุกคนคงต้องทนหิวท้องกิ่วกันหมด"

ฉินเหวินเจิ้งพลันได้สติกลับมา จึงได้แต่ก้าวออกจากลานเรือนด้านหลังด้วยความอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง

มื้อเที่ยงยังคงกินกันที่บ้านสกุลเจิง แม้ว่าเครื่องเรือนของบ้านใหม่จะขนย้ายเข้าไปเรียบร้อยแล้ว แต่ตัวเรือนยังต้องผึ่งแดดอีกหลายวันจึงจะเข้าพักอาศัยได้

ขณะนั่งกินข้าว ฉินเหวินเจิ้งพลันนึกขึ้นมาได้ว่าตนยังต้องรับลูกศิษย์อีกคนหนึ่ง จึงถือโอกาสเอ่ยถามกู้หยุนซูว่าอยากไปเล่าเรียนที่สำนักศึกษาหรือไม่

คิดไม่ถึงว่าเจ้าตัวเล็กกลับส่ายหน้าดิก "บ้านข้าจน หากท่านไม่คิดค่าเล่าเรียน*ละก็ เช่นนั้นข้า… ข้าจะยอมไปสักหน่อยก็ได้ขอรับ"

เขาคลุกคลีอยู่กับฉินอันหนิงมาตลอดทั้งเช้า ในที่สุดจึงได้ล่วงรู้ฐานะตัวตนของฉินเหวินเจิ้ง

ฉินเหวินเจิ้งแทบจะสำลักน้ำลายตนเอง เจ้าเด็กนี่ทำท่าทางเหมือนจำใจฝืนใจเสียเหลือเกิน!

ใครจะรู้ว่ากู้หยุนเข่อที่อยู่ด้านข้างได้ยินเข้า ก็พยักหน้าหงึกๆ พลอยเออออตามไปด้วย "บ้านข้าจน จนเหลือเกินเจ้าค่ะ"

คนอื่นๆ ที่อยู่ในที่นั้นต่างพากันก้มหน้าลงเงียบกริบ… บางทีความเข้าใจคำว่า 'จน' ของแต่ละคนคงไม่เหมือนกันกระมัง?

ฉินอันหนิงยิ่งเอียงคอสงสัย ก้มมองลูกอมในมือของตน เด็กบ้านจนจะสามารถหยิบลูกอมรสส้มที่ทั้งดูดีและน่าอร่อยเช่นนี้มาแจกจ่ายให้เพื่อนเล่นตามอำเภอใจได้อย่างไร?

กระทั่งนางยังไม่มีเลย เช่นนั้นมิใช่ว่าบ้านของนางจนยิ่งกว่าหรือไร?

ฉินเหวินเจิ้งทำได้เพียงหันไปมองกู้หยุนตง ฝ่ายหลังคิดว่าอย่างไรเสียหยุนซูก็ต้องให้ความเคารพอาจารย์ อีกทั้งฉินเหวินเจิ้งก็ช่วยเหลือตนไว้มาก จะหักหน้าเขาเกินไปย่อมไม่ดี มิเช่นนั้นหากเขาเกิดเสียหน้าจนพาลโกรธขึ้นมาอีกจะทำอย่างไร?

ด้วยเหตุนีกู้หยุนตงจึงเช็ดปาก แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงขึงขังจริงจัง "หยุนซู คารวะท่านอาจารย์ของเจ้าเสีย"

กู้หยุนซูที่เมื่อครู่ยังทำท่าทีจำใจฝืนใจอยู่ วางตะเกียบลงทันควันโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินตรงมาหยุดตรงหน้าฉินเหวินเจิ้งแล้วคุกเข่าลงเสียงดัง 'ฟุ่บ' จากนั้นก็โขกศีรษะลงบนพื้นเสียงดัง 'โป๊ก โป๊ก โป๊ก' ติดกันสามครั้ง "ศิษย์กู้หยุนซู คารวะท่านอาจารย์ขอรับ"

ฉินเหวินเจิ้ง "…" ขยับตัวรวดเร็วปานนั้นจนเขาแทบตั้งรับไม่ทัน

คนอื่นๆ ในที่นั้นต่างชะงักหยุดมือ มองดูทางนี้ตาค้าง

คนบ้านสกุลเจิงยิ่งเบิกตากว้างจนกลมโต นี่คือ… ท่านอาจารย์ของสำนักศึกษาหรือ? ท่านอาจารย์ในสำนักศึกษาถึงกับมาหาถึงบ้านสกุลกู้ด้วยตนเองเพื่อรับกู้หยุนซูเป็นลูกศิษย์ เด็กคนนี้ต้องเฉลียวฉลาดปราดเปรื่องปานใดกันเชียว?

สองพี่น้องเจิงเจียและเจิงเยวี่ยต่างมองกู้หยุนซูด้วยความอิจฉาอยู่บ้าง ดีจังเลย หยุนซูจะได้ไปเรียนหนังสือแล้ว

ช่วงวันเวลาที่ผ่านมา ความจริงพวกเขาก็ได้เรียนรู้ตัวอักษรไม่กี่คำตามกู้หยุนซูมาบ้างแล้ว สำหรับพวกเขานั่นก็นับว่าน่าพึงพอใจยิ่งนักแล้ว

ฉินเหวินเจิ้งหัวเราะร่า ยื่นมือไปประคองกู้หยุนซูให้ลุกขึ้น พลางตบไหล่เขาเบาๆ "ดี ดียิ่งนัก เจ้าเป็นเด็กฉลาดมีไหวพริบ เอาเช่นนี้ หลายวันนี้ข้ายังมีธุระต้องจัดการ อีกสามวันเจ้าค่อยไปรายงานตัวที่สำนักศึกษา"

"ขอรับ" หยุนซูพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น แล้วหันไปมองพี่สาวคนโตของตน

ดวงหน้าน้อยๆ ของเขาแดงระเรื่อ กู้หยุนตงรู้ดี แม้ปากของเขาจะพร่ำบอกอยู่ตลอดว่าบ้านจนไม่ต้องไปเรียนหนังสือ แต่ในใจกลับโหยหาปรารถนายิ่งนัก

"ต่อไปติดตามท่านอาจารย์ฉินตั้งใจเล่าเรียนเขียนอ่านให้ดี ท่านอาจารย์ฉินภูมิปัญญาล้ำลึกรอบรู้กว้างขวาง เจ้าติดตามเขาไปย่อมไม่มีทางเสียเปรียบ"

ฉินเหวินเจิ้งชำเลืองมองนางแวบหนึ่ง ไฉนคำพูดนี้ฟังดูพิลึกพิลั่นขัดหูนัก?

ตกลงเป็นเพราะเขารอบรู้กว้างขวางถึงไม่เสียเปรียบ หรือเพราะเขามีร่มเงาคุ้มกะลาหัวยิ่งใหญ่ดั่งขุนเขากันแน่ถึงไม่เสียเปรียบ?

กู้หยุนตงแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นสายตาของเขา ดึงตัวกู้หยุนซูกลับมา แล้วบอกให้ทุกคนกินข้าวกันต่อ

ใครจะรู้ว่าพอนางหันกลับไป ก็แลเห็นหยางซื่อกำลังเบิกตาค้างอย่างเหม่อลอย หยาดน้ำตาค่อยๆ รินไหลลงมาอาบสองแก้ม

กู้หยุนตงตกใจสะดุ้งสุดตัว รีบก้าวเข้าไปอยู่ข้างกายนาง "ท่านแม่ ท่านเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ?"

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 181 นางหยางร่ำไห้)

หมายเหตุ

• ค่าเล่าเรียน (束脩 — ซู่ซิว): ธรรมเนียมการมอบของกำนัลหรือค่าเล่าเรียนเพื่อแสดงความเคารพต่ออาจารย์ในสมัยโบราณ เดิมทีหมายถึงเนื้อแห้งมัดหนึ่ง (สิบชิ้น) ที่ผู้เรียนนำไปกราบไหว้อาจารย์ ต่อมาใช้หมายถึงค่าตอบแทนหรือค่าเล่าเรียนของอาจารย์