ตอนที่ 182 — ตอนที่ 182 ซื้อบ่าวรับใช้

กู้หยุนตงลองคำนวณวันเวลาดู ก็พบว่าเป็นวันนี้จริงๆ

"ช่วงบ่ายหรือ? ที่ใดกัน?"

หลิวอันตอบ "ขอรับ ช่วงต้นยามอุ้ย* ที่เหลาสุราจิ่นซิ่วในตัวเมืองขอรับ"

กิจการหลักของสกุลหลิวคือการค้าเหลาสุรา เหลาสุราจิ่นซิ่วจึงเป็นเหลาสุราที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอเฟิ่งไค และแน่นอนว่าภายใต้ชื่อสกุลหลิวยังมีร้านค้าอีกหลากหลายประเภท ทั้งร้านขายของกินเล่น ร้านขายขนม หรือแม้กระทั่งร้านขายของชำก็ยังมีอยู่พร้อมสรรพ

"ได้ ข้ารู้แล้ว ตอนนี้พวกเรายังมีธุระ รอถึงยามอู่**แล้วค่อยไป เจ้าบอกคุณชายของเจ้าให้เว้นที่นั่งไว้ให้พวกเราด้วย"

หลิวอันรีบถาม "แม่นางกู้มีธุระอันใดหรือขอรับ? ต้องการให้ข้าน้อยช่วยหรือไม่?"

กู้หยุนตงใคร่ครวญดู หลิวอันย่อมคุ้นเคยกับตัวอำเภอแห่งนี้มากกว่า หากถามเขาคงช่วยให้นางไม่ต้องเสียเวลาเที่ยวตามหา จึงเอ่ยถามขึ้นว่า "เจ้ารู้หรือไม่ว่าในตัวอำเภอนี้ หยาหัง***ร้านใดราคาเป็นธรรม? หยาโผคนใดน่าเชื่อถือบ้าง?"

หลิวอันชะงักไป "แม่นางคิดจะซื้อบ่าวรับใช้หรือขอรับ?"

"ใช่"

"เช่นนั้นแม่นางก็ถามถูกคนแล้วขอรับ สกุลหลิวเคยติดต่อกับหยาหังในเมืองอยู่หลายแห่ง หากจะกล่าวถึงที่ที่ราคายุติธรรมที่สุด ย่อมต้องยกให้กวานหยา****ตรงตรอกหูหลูทางทิศตะวันตกของเมือง ในนั้นมีหยาโผเฉาอยู่คนหนึ่ง บ่าวรับใช้ที่ผ่านการอบรมบ่มนิสัยจากมือนางล้วนไม่เลวเลย นางเองก็มีคุณธรรม เล่าความเป็นมาและที่มาที่ไปของบ่าวรับใช้ให้ฟังอย่างกระจ่างชัดเจน ไม่มีทางปิดบังท่านอย่างแน่นอน เรื่องราคานั้น… แม้จะแพงกว่าพวกซือหยาอยู่บ้าง แต่รับรองว่าคุ้มค่ายิ่งขอรับ"

กู้หยุนตงฟังแล้วก็พอจะกระจ่างใจ "ได้ ขอบใจเจ้ามาก ข้าจะไปหยาหังเสียก่อน สายกว่านี้ค่อยตามไปที่เหลาสุรา"

"เช่นนั้นข้าน้อยขอตัวกลับไปเรียนคุณชายก่อนนะขอรับ แม่นางมิต้องรีบร้อน หากมีเรื่องอันใดก็ไปหาคุณชายของข้าน้อยที่เหลาสุราได้ตลอดเลยขอรับ"

หลิวอันขับรถม้าจากไป กู้หยุนตงปรึกษากับเส้าชิงหยวนเล็กน้อย แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังตรอกหูหลูทันที

หากที่นั่นไม่มีคนที่เหมาะสม ค่อยไปดูที่อื่นก็ยังไม่สาย

ตรอกหูหลูคึกคักยิ่งนัก แม้จะเรียกว่าตรอก ทว่าถนนหนทางกลับกว้างขวาง รถม้าของพวกเขาสามารถแล่นตรงไปจนถึงหน้าประตูหยาหังได้เลย

พอกู้หยุนตงก้าวลงจากรถก็แจ้งทันทีว่ามาหาหยาโผเฉา คนข้างในพอได้ยินก็รู้ได้ทันทีว่าส่วนใหญ่คงมีคนคุ้นเคยแนะนำมา จึงรีบกุลีกุจอไปตามคนมาให้ทันควัน

หยาโผเฉาอายุราวสี่สิบกว่าปี เมื่อออกมาแล้วก็ไม่มีวาจาไร้สาระเยิ่นเย้อแม้แต่น้อย พากู้หยุนตงทั้งสองคนตรงไปยังลานเรือนด้านหลังทันที

จากนั้นจึงเรียกคนทั้งหมดออกมายืนเรียงราย ให้กู้หยุนตงกับเส้าชิงหยวนเลือกดูก่อน

จุดประสงค์หลักในการซื้อคนของกู้หยุนตงคือต้องการแรงงานหลักมาช่วยสกัดน้ำตาลทรายขาว อีกทั้งยังต้องทำสัญญาขายขาด*****ด้วย

หลังจากกวาดสายตามองไปรอบหนึ่ง ในที่สุดสายตาก็ไปหยุดลงที่ครอบครัวหนึ่งซึ่งแซ่ถง

ตามที่หยาโผเฉาบอกเล่า คนในครอบครัวนี้มีทั้งหมดหกคน เดิมทีเป็นบ่าวรับใช้ของตระกูลใหญ่ตระกูลหนึ่งในตัวอำเภอ ทว่าเมื่อช่วงก่อนหน้านี้ตระกูลนั้นย้ายถิ่นฐานออกไป ไม่อาจนำบ่าวรับใช้ติดตามไปด้วยได้มากนัก จึงนำส่วนหนึ่งออกมาขายทิ้ง และคนบ้านสกุลถงก็เป็นหนึ่งในนั้น

ได้ยินว่ายามอยู่รับใช้เจ้านายคนก่อน คนบ้านสกุลถงทำงานอย่างขยันขันแข็งและซื่อสัตย์สุจริต เพียงแต่ไม่รู้จักประจบสอพลอวิ่งเต้นหาประโยชน์ ทั้งไม่อาจเสนอหน้าเข้าไปใกล้ชิดเจ้านาย สุดท้ายจึงไม่มีวาสนาได้อยู่ต่อ

คนบ้านสกุลถงนี้มีพ่อเฒ่ากับแม่เฒ่า ปีนี้อายุสี่สิบหกปีทั้งคู่ มีบุตรชายสองคน บุตรชายคนโตอายุสามสิบปี แต่งภรรยาคือหวังซื่อ และให้กำเนิดบุตรสาวหนึ่งคนอายุสิบสี่ปี

ทว่าสิ่งที่ทำให้กู้หยุนตงประหลาดใจระคนยินดีก็คือ บุตรสาวผู้นี้มีเรี่ยวแรงมหาศาลยิ่งนัก แม้จะกินจุมากเช่นกันก็ตาม

ส่วนบุตรชายคนเล็กอายุยี่สิบห้าปี ได้ยินว่าก่อนหน้านี้เคยมีภรรยา ทว่าภรรยาผู้นั้นรังเกียจที่เขาเป็นคนเงียบขรึมทื่อมะลื่อ สุดท้ายจึงปีนขึ้นเตียงของคุณชายผู้เป็นเจ้านายจนได้เป็นอนุภรรยา

เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ กู้หยุนตงก็พอจะคาดเดาได้รางๆ แล้วว่าเหตุใดครอบครัวนี้ถึงถูกเจ้านายคนก่อนขายทิ้ง

เกรงว่าอนุภรรยาผู้นั้นคงจะออกแรงยุแยงอยู่เบื้องหลังไม่น้อยกระมัง

กู้หยุนตงซักถามคำถามพวกเขาไปสองสามข้อ เมื่อไม่เห็นจุดบกพร่องอันใด จึงตัดสินใจซื้อตัวไว้

เนื่องจากทุกคนล้วนเป็นแรงงานหลัก ทั้งร่างกายยังแข็งแรงสมบูรณ์ คนทั้งหกคนนี้จึงทำให้กู้หยุนตงต้องจ่ายเงินไปถึงเจ็ดสิบตำลึงเงิน และนี่ก็เป็นราคาหลังจากที่หยาโผเฉาช่วยปัดเศษทิ้งให้แล้วด้วย

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 183 คุณชายหลิวอย่าเพิ่งท้อแท้สิ้นหวัง)

หมายเหตุ

• ยามอุ้ย (未时) คือช่วงเวลา 13:00 — 15:00 น. โดย "ช่วงต้นยามอุ้ย" (未时初) เทียบเท่ากับเวลาประมาณ 13:00 น.

** ยามอู่ (午时) คือช่วงเวลา 11:00 — 13:00 น.

*** หยาหัง (牙行) สำนักนายหน้าหรือตลาดกลางการค้าในยุคโบราณที่ทำหน้าที่เป็นคนกลางซื้อขายสินค้า ที่ดิน รวมถึงจัดหาและซื้อขายบ่าวรับใช้

**** กวานหยา (官牙) สำนักนายหน้าที่ได้รับอนุญาตและขึ้นทะเบียนอย่างเป็นทางการจากหน่วยงานรัฐ มีความน่าเชื่อถือและตรวจสอบประวัติคนได้ชัดเจนกว่า "ซือหยา" (私牙) ซึ่งเป็นนายหน้าเอกชนนอกระบบ

***** สัญญาขายขาด (死契 — สัญญาเป็นตาย) หนังสือสัญญาขายตัวเป็นทาสหรือบ่าวรับใช้ตลอดชีวิต ตัดขาดสิทธิ์จากตระกูลเดิมโดยสิ้นเชิงและไม่สามารถไถ่ถอนคืนได้ เว้นแต่นายเงินจะยินยอมขายหรือคืนอิสรภาพให้