ตอนที่ 185 — ตอนที่ 185 ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ด

ผู้เยาว์ทั้งสามคนในห้องส่วนตัวต่างบังเกิดความเลื่อมใสขึ้นมาในทันที สมแล้วที่เป็นขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ด*จริงๆ

ในที่สุดกู้หยุนตงก็เข้าใจเสียทีว่านิสัยใจคอของหลิวเหวยนั้นสืบทอดมาจากผู้ใด ดูท่าแล้วเจ้าหนูหลิวอี้ในวันข้างหน้าคงต้องเหน็ดเหนื่อยสาหัสเป็นแน่ ไม่เพียงต้องคอยดูแลพี่ใหญ่ ยังต้องคอยดูแลท่านพ่ออีกคน

นายท่านหลิวส่งเสียงฮึในลำคออย่างกระหยิ่มใจอยู่บ้าง เขาเดินไปทรุดกายนั่งลงตรงตำแหน่งเดิมของหลิวเหวย พลางเอ่ยกับบุตรชายว่า "น้ำตาลทรายขาวเล่า ข้ายังไม่เคยเห็นเลยสักครา เจ้าเอาออกมาให้ข้าดูหน่อยซิ"

หลิวเหวยจึงรีบวิ่งแจ้นไปหิ้วถุงผ้าที่ซ่อนอยู่ในไหน้ำทรงกลม ซึ่งใส่ซ้อนไว้ในตะกร้าใบใหญ่ และเก็บไว้ในหีบไม้ตรงมุมห้องออกมาอย่างกระตือรือร้น

กู้หยุนตงเห็นแล้วมุมปากถึงกับกระตุก เจ้าซ่อนเสียมิดชิดแน่นหนาเกินไปแล้วกระมัง

หลิวเหวยใช้ชามใบเล็กตักขึ้นมานิดหนึ่ง แล้วยกไปวางไว้ตรงหน้านายท่านหลิว

นายท่านหลิวเห็นเข้าก็พลันยิ้มจนตาหยี เขายกนิ้วบี้ขึ้นมาแตะเข้าปากนิดหนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าติดๆ กันไม่หยุด "หวาน หวานจริงๆ เยี่ยม ยอดเยี่ยมมาก!"

เขาหันมามองกู้หยุนตงด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ทว่าไม่นานก็ส่ายหน้าอย่างเสียดาย "อันที่จริงร่วมมือกับสกุลหลิวของพวกเราก็ไม่เลวนะ แม่นางเป็นสหายของเจ้าเหวยเอ๋อร์ ลุงหลิวคนนี้ย่อมไม่คิดเอาเปรียบเจ้าอยู่แล้ว" กล่าวพลางก็ถลึงตาใส่บุตรชายด้วยความเคืองใจที่ไม่ได้ดั่งใจ "ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย"

ทั้งที่เป็นสหายกันแท้ๆ รู้อยู่แก่ใจเป็นคนแรกว่าอีกฝ่ายมีความสามารถปานนี้ กลับไม่รู้จักผูกมิตรดึงดูดคนเก่งกาจเช่นนี้เอาไว้ เลี้ยงลูกอย่างนี้จะมีประโยชน์ผายลมอันใด!

กู้หยุนตงได้แต่เอ่ยว่า "ข้าย่อมเชื่อมั่นในตัวท่านลุงหลิวอยู่แล้วเจ้าค่ะ เพียงแต่น้ำตาลทรายขาวสิ่งนี้เพิ่งจะปรากฏสู่สายตาชาวโลก ไม่ว่าตกไปอยู่ในมือผู้ใดก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องดีเสมอไป ทว่าท่านลุงหลิวโปรดวางใจ วันข้างหน้าหากภัตตาคารสกุลหลิวต้องการน้ำตาลทรายขาว ข้าจะคิดราคาที่ย่อมเยาที่สุดให้ท่านลุงแน่นอนเจ้าค่ะ"

"ฮ่าๆๆ เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้!" นายท่านหลิวพยักหน้าหงึกหงัก ในใจเขาย่อมรู้ดีว่า การมอบสูตรนี้ให้แก่ราชสำนักเป็นหนทางที่เหมาะสมที่สุดแล้วจริงๆ

ขณะที่คนทั้งหลายกำลังสนทนากันอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังแว่วมาจากชั้นล่าง

แว่วเสียงคนตะโกนเรียกหลิวเหวยว่า "คุณชายหลิว ท่านยังจะหดหัวมุดอยู่ในห้องส่วนตัวไปถึงเมื่อใดกัน ออกมาได้แล้ว พวกเรามากันพร้อมหน้าแล้วนะ!"

"นั่นน่ะสิ ท่านเป็นถึงลูกผู้ชายอกสามศอก ลั่นวาจาอันใดไว้จะคืนคำไม่ได้นะ ก็แค่ร้านค้าห้าแห่งไม่ใช่หรือ แพ้ก็คือแพ้ มีอะไรให้ต้องสะทกสะท้านกัน!"

"คุณชายหลิว ท่านคงมิใช่ถูกท่านพ่อโบยตีจนไม่กล้าโผล่หัวออกมาหรอกนะ นายท่านหลิว ท่านจะมาขัดขวางคุณชายหลิวไม่ได้นะขอรับ!"

หลิวเหวยแค่นเสียงฮึ "ไอ้พวกหลานเต่า**พวกนี้"

เขาเอ่ยพลางทำท่าจะผลักหน้าต่างห้องส่วนตัวเปิดออก นึกไม่ถึงว่าหน้าต่างห้องส่วนตัวฝั่งตรงข้ามกลับถูกเปิดออกเสียก่อน พร้อมกับมีเสียงชายหนุ่มดังขึ้นทันควัน "เอะอะโวยวายหาอะไรกัน รบกวนเวลาคุณชายอย่างข้ากินข้าวเสียจริง เวลาที่นัดหมายไว้ยังมาไม่ถึงมิใช่หรือ พวกเจ้ารอดูเรื่องสนุกจะรีบร้อนกันไปไย!"

มือที่กำลังจะเปิดหน้าต่างของหลิวเหวยชะงักลงทันใด บนใบหน้าพลันผุดรอยยิ้ม

กู้หยุนตงเอ่ยถามด้วยความสงสัยใคร่รู้ "คนที่พูดนั้นคือผู้ใดหรือ"

"ต้วนจิ้งหยวน คุณชายบ้านนายอำเภอแห่งอำเภอเฟิ่งไคของพวกเราน่ะสิ"

กู้หยุนตงนึกขึ้นมาได้ ตอนพบกันครั้งแรก หลิวเหวยเคยบอกว่าตนเองรู้จักคุ้นเคยกับบุตรชายของนายอำเภออยู่เหมือนกัน

"ดูท่าเขาจะคอยออกโรงปกป้องเจ้าอยู่ไม่น้อยเลยนี่"

หลิวเหวยอดที่จะลำพองใจขึ้นมานิดๆ ไม่ได้

ต้วนจิ้งหยวนผู้นั้นสมกับเป็นคุณชายบ้านนายอำเภอ วาจาที่เอ่ยออกมาจึงมีน้ำหนักมากพอ เสียงโห่ร้องเอะอะกำเริบเสิบสานที่ชั้นล่างพลันสงบและเบาเสียงลงทันตาเห็น

แม้เสียงซุบซิบนินทาจะยังมีอยู่ ทว่าก็ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียงท้าทายอย่างเปิดเผยอีกต่อไป

เพียงแต่ผ่านไปไม่นาน ครั้นถึงเวลาที่นัดหมายไว้ เสียงอึกทึกครึกโครมที่ชั้นล่างก็ดังระเบ็งเซ็งแซ่ขึ้นมาอีกคราอย่างไม่อาจควบคุมได้

โดยเฉพาะจังหวะที่เถาหางก้าวพ้นห้องส่วนตัวชั้นสองแล้วเดินลงบันไดไป เสียงอึกทึกนั้นก็ยิ่งพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด

มีคนตะโกนเร่งให้หลิวเหวยรีบลงไปชั้นล่าง อย่าได้มัวแต่คิดหลบหนีอีก

กู้หยุนตงถึงกับได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นหูสายหนึ่งแว่วแทรกเข้ามาในหมู่เสียงโห่ร้องเหล่านั้น

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 186 แม่นางก็ลงมาด้วยกันเถิด)

หมายเหตุ

• ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ด (姜还是老的辣): สำนวนจีนโบราณเปรียบเทียบว่า ผู้สูงวัยหรือผู้มีประสบการณ์มากกว่า ย่อมมีความช่ำชอง รอบรู้ และมีไหวพริบรู้ทันเล่ห์เหลี่ยมมากกว่าคนหนุ่มสาว

** หลานเต่า (鳖孙 — เปี่ยซุน): คำด่าสบถในภาษาจีนโบราณ ใช้บริภาษหรือเหยียดหยามคนที่น่ารังเกียจ เปรียบเทียบกับเต่าซึ่งในวัฒนธรรมจีนโบราณมักสื่อถึงความขี้ขลาดหรือไร้เกียรติ