ตอนที่ 193 — ตอนที่ 193 มีร้านค้าแล้ว

ดวงตาของกู้หยุนตงทอประกายระยิบระยับ "ข้าต้องการร้านค้าสักแห่ง"

หลิวเหวยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพลันได้สติ "จริงด้วยๆๆ! เจ้าจะทำการค้าย่อมต้องมีร้านค้าอยู่แล้ว ประจวบเหมาะพอดี วันนี้ข้าชนะเดิมพันได้ร้านค้าจากเถาหางมาตั้งห้าแห่ง ข้าบอกเจ้าไว้ก่อนเลยนะ ร้านค้าพวกนี้ทำเลไม่เลวเลยสักนิด เจ้าลองเลือกดูสิ ข้าให้เจ้าสองแห่งไปเลย!"

"ใจกว้างถึงเพียงนี้เชียว?" กู้หยุนตงย่อมเข้าใจกระจ่างแจ้งแก่ใจดี แม้ว่าหลิวเหวยจะชนะเดิมพันได้ด้วยความช่วยเหลือจากตน ทว่าการที่เถาหางกล้าทุ่มเหยื่อล่อก้อนโตถึงปานนั้น ก็เพราะหมายจะดักหลุมพรางเล่นงานตระกูลหลิว

ตระกูลหลิวเองก็จำต้องควักของเดิมพันที่มีมูลค่าทัดเทียมกันออกมา สัญญาเดิมพันนี้จึงจะสามารถเป็นจริงขึ้นมาได้

นางมิใช่คนละโมบโลภมาก เดิมทีตั้งใจไว้เพียงอยากได้ร้านค้าแค่แห่งเดียวเท่านั้น

หลิวเหวยแย้มยิ้มอย่างกระหยิ่มใจ "ข้าเป็นคนใจกว้างเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว อีกอย่าง คราวนี้ก็ต้องขอบคุณเจ้าไม่น้อยเลย มาๆๆ ข้าจะแจกแจงร้านค้าทั้งห้าแห่งนี้ให้เจ้าฟัง เจ้าเลือกก่อนได้เลย"

หากเป็นไปได้ ความจริงพาเจ้าตัวไปยลโฉมร้านค้าด้วยตาตนเองเลยย่อมดีที่สุด

ทว่ายามนี้ร้านค้ายังมิได้ส่งมอบและขนย้ายของออกจนว่าง จึงยังไม่สะดวกนัก

กู้หยุนตงจึงคอยรับฟังพลางใคร่ครวญตามไปพลาง บางจังหวะก็เอ่ยปากขอความคิดเห็นจากเส้าชิงหยวน

กระทั่งหลิวเหวยบอกเล่าจนจบสิ้น ทั้งแจกแจงข้อดีข้อเสียของแต่ละแห่งจนครบถ้วน กู้หยุนตงก็ตัดสินใจในใจได้เด็ดขาด "ข้าต้องการร้านค้าที่มีเรือนหลัง*ซึ่งตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของเมืองแห่งนั้น"

ร้านค้าแห่งนั้นตั้งอยู่ในทำเลดี อีกทั้งอยู่ห่างจากสำนักศึกษาของฉินเหวินเจิ้งไม่ไกล ซ้ำยังมีเรือนหลังค่อนข้างกว้างขวาง สามารถอยู่อาศัยได้ วันข้างหน้าหากหยุนซูไปเล่าเรียนแล้วไม่สะดวกเดินทางกลับบ้าน ก็จะได้มีที่พักหลับนอน

ในเรือนหลังยังมีบ่อน้ำอยู่หนึ่งบ่อ ห้องหับก็มีถึงสามสี่ห้อง บริเวณรอบร้านค้าก็คึกคักครึกครื้น บรรดาตระกูลใหญ่ผู้มีอันจะกินในอำเภอเฟิ่งไคไม่น้อยล้วนพักอาศัยอยู่ในย่านนั้น ทิวทัศน์ก็งดงามไม่เลว

กู้หยุนตงเลือกเพียงร้านค้าแห่งนี้เพียงแห่งเดียว ข้อแรกเป็นเพราะร้านค้านี้หลังใหญ่ที่สุดและดีที่สุดในบรรดาทั้งหมด แห่งอื่นๆ แม้จะไม่เลว ทว่ากลับมิได้ทำให้นางรู้สึกถูกตาต้องใจเป็นพิเศษจนอยากได้ไว้ในครอบครอง

ข้อสองคือนางเพิ่งจะได้เงินสามร้อยกว่าตำลึงเงินมาจากทางเถาหาง หากยังเรียกร้องเอาร้านค้าเพิ่มอีกแห่ง ก็จะดูเป็นการละโมบโลภมากเกินไป หลิวเหวยอาจจะไม่คิดเล็กคิดน้อย ทว่าคนอื่นๆ ในตระกูลหลิวจะคิดเห็นเช่นไรนั้นก็สุดรู้ได้

กู้หยุนตงรู้จักความพอดี** อีกประการหนึ่ง อีกไม่นานนางก็จะมีช่องทางรายได้เข้ามาแล้ว วันข้างหน้าหากอยากได้ร้านค้าเพิ่มอีก ก็ซื้อหาเอาเองสิ!

หลิวเหวยพยายามเกลี้ยกล่อมนางอยู่หลายคราแต่ก็ไม่เป็นผล จึงจำต้องยอมตามใจ กะว่าจะตรงไปทำเรื่องที่ที่ว่าการอำเภอเพื่อโอนกรรมสิทธิ์ร้านค้านี้ให้นางในภายหลัง

คนทั้งสามสนทนากันไปพลาง ก็มาถึงสำนักนายหน้าในตรอกหูลู่

คนบ้านสกุลถงทั้งหกคนเตรียมข้าวของพร้อมสรรพรอนางอยู่เนิ่นนานแล้ว ทว่ากู้หยุนตงมีรถม้ามาเพียงคันเดียว คนมากถึงเพียงนี้ย่อมจะแออัดยัดเยียดเกินไป

คนบ้านสกุลถงเอ่ยปากว่าพวกตนสามารถเดินเท้าไปเองได้ ทว่ากู้หยุนตงไม่ยินยอม อย่างไรเสียหลิวเหวยก็อยู่ที่นี่ ยืมรถม้าของเขามาใช้อีกคันก็ไม่ต่างกัน

เวลาล่วงเลยจนสายมากแล้ว คนทั้งหมดจึงพากันขึ้นรถม้า มุ่งหน้าตรงไปยังประตูเมืองทันที

ทว่ารถม้าแล่นไปได้ไม่นาน กู้หยุนตงกลับสั่งให้หยุดกะทันหัน

นางนั่งอยู่บนรถม้าของหลิวเหวย โดยมีเส้าชิงหยวนเป็นผู้บังคับรถม้า

เส้าชิงหยวนหยุดรถม้าลง ก็แลเห็นกู้หยุนตงกระโดดลงไป แล้วเดินดุ่มๆ ตรงเข้าไปในร้านค้าแห่งหนึ่งเบื้องหน้าทันที

เขาเงยหน้าขึ้นมองสำรวจ พบว่าเป็นร้านตัดเย็บเสื้อผ้าสำเร็จรูป ดูเหมือนจะเป็นร้านของตระกูลเผิงเสียด้วย

กู้หยุนตงเข้าไปเพียงครู่เดียวก็ก้าวออกมา ในมือหิ้วห่อผ้าห่อหนึ่งกลับขึ้นมาบนรถ "ไปกันเถิด"

เส้าชิงหยวนมองดูด้วยความสงสัยใคร่รู้อยู่สองแวบ ทว่ามิได้เอ่ยปากถามอันใด รถม้าแล่นผ่านพ้นประตูเมืองอย่างรวดเร็ว มุ่งตรงไปยังหมู่บ้านหย่งฝู

รถม้าสองคันแล่นตามกันเข้าหมู่บ้านคันหน้าคันหลัง มุ่งตรงไปยังเชิงเขาตามเดิม คนในหมู่บ้านต่างพบเห็นจนชินตาเสียแล้ว

กลับเป็นคนบ้านสกุลถง นอกจากถงต้าที่เป็นผู้บังคับรถม้าแล้ว คนอื่นๆ ล้วนแต่นั่งอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัวภายในรถม้า ไม่แม้แต่จะเลิกม่านรถม้าขึ้นดูเลยสักนิด

ทว่าในใจกลับอดประหวั่นพรั่นพรึงมิได้ ยามที่แม่นางผู้เป็นนายท่านซื้อตัวพวกเขาไปนั้นมิได้เอ่ยสิ่งใดมากความ มาบัดนี้จึงเพิ่งมารู้ว่าพวกตนถูกพาเข้ามาในหมู่บ้านชนบท

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 194 ความกังวลของกู้หยุนซู)

หมายเหตุ

• ร้านค้าที่มีเรือนหลัง (前店后院 — เฉียนเตี้ยนโฮ่วเยวี่ยน): รูปแบบสถาปัตยกรรมและการจัดวางผังอาคารพาณิชย์โบราณของจีน โดยด้านหน้าเปิดเป็นหน้าร้านสำหรับค้าขาย ส่วนด้านหลังเป็นลานเรือนและห้องพักอาศัย ทำให้เจ้าของร้านสามารถค้าขายและอยู่อาศัยในที่เดียวกันได้อย่างสะดวกสบาย

** รู้จักความพอดี (适可而止 — ซื่อเข่อเอ๋อร์จื่อ): สำนวนจีนโบราณ หมายถึงการกระทำสิ่งใดแต่พอเหมาะพอควร รู้จักหยุดเมื่อถึงจุดที่เหมาะสม ไม่โลภมากหรือทำเกินเลยจนเกิดผลเสีย