ตอนที่ 195 — ตอนที่ 195 มอบเสื้อผ้าให้แล้ว

กู้หยุนตงแย้มยิ้มพลางตบห่อผ้าในมือเบาๆ ก่อนจะยื่นส่งใส่มือเขาโดยตรง "นี่ให้เจ้านะ"

"อะไรหรือ?" เส้าชิงหยวนมองออกแล้ว นี่มิใช่ของที่นางเข้าไปเอาออกมาจากร้านตัดเย็บเสื้อผ้าก่อนหน้านี้หรอกหรือ?

"เสื้อผ้า"

เส้าชิงหยวนมองหน้านาง สลับกับก้มมองห่อผ้าในมือ

เนิ่นนานครู่หนึ่ง เขาจึงค่อยกลั้นหายใจ แล้วเปิดแกะห่อผ้านั้นออก

ชั่วพริบตาถัดมา เสื้อผ้าสีน้ำเงินเข้มตัวหนึ่งก็ปรากฏสู่สายตา เป็นเสื้อผ้าใหม่เอี่ยมอ่อง มองดูแล้วชวนให้สะดุดตาจนตาเป็นประกาย

เขาเงยหน้าขึ้นด้วยความตะลึงงัน น้ำเสียงแหบพร่าลงเล็กน้อย "เจ้า… มอบให้ข้าหรือ?"

กู้หยุนตงกระแอมเบาๆ หนึ่งเสียง "ใช่แล้ว ก็คราวก่อนข้าเห็นเจ้าขึ้นเขาไปล่าสัตว์ พอกลับมาเสื้อผ้าก็ขาดรุ่งริ่งเป็นริ้วๆ หมดแล้ว แล้วก็ไม่เห็นเจ้าจะซื้อใหม่สักที ข้าก็เลยถือผ้าไปให้ร้านตัดเย็บเสื้อผ้าตัดให้เจ้าชุดหนึ่งเสียเลย อย่างไรเสียวันหน้าเจ้าก็ต้องร่วมมือทำการค้ากับข้า ย่อมต้องแต่งกายให้ดูดีขึ้นหน่อย มิฉะนั้นคนอื่นจะนึกว่าข้าฮุบเงินเอาไว้คนเดียวน่ะสิ"

นางเอ่ยพลางลอบผ่อนลมหายใจออกมาแผ่วเบา ในที่สุดก็หาข้ออ้างมอบมันออกไปได้เสียที

มุมปากของเส้าชิงหยวนยกโค้งขึ้นอย่างไม่อาจควบคุมได้ เขายื่นมือออกไปหมายจะลูบคลำเสื้อผ้า ทว่าพลันชะงักชักมือกลับมาทันควัน ก่อนจะยัดห่อผ้านั้นกลับเข้ามาในอ้อมอกของกู้หยุนตง ส่วนตนเองหันขวับวิ่งไปข้างตุ่มน้ำ ตักน้ำขึ้นมาสองกระบวยแล้วเริ่มล้างมืออย่างพิถีพิถันถี่ถ้วน

ในตอนแรกกู้หยุนตงยังคงมึนงงเป็นไก่ตาแตก นึกว่าเขาไม่ชอบเสียอีก

ไม่นึกเลยว่าพอเขาล้างมือจนสะอาดแล้ว จึงค่อยๆ ยื่นมือมาลูบสัมผัสเนื้อผ้าอย่างทะนุถนอมระมัดระวังไปมาสองครา ใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความปีติยินดี

ชั่วขณะนั้น หัวใจของนางพลันรู้สึกปวดแปลบสะท้อนใจระคนสงสารขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ป้าต่งเคยเล่าถึงชาติกำเนิดความเป็นมาของเส้าชิงหยวนให้ฟัง บอกว่าเขาตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยเป็นที่โปรดปรานของบิดามารดาบุญธรรม เสื้อผ้าที่สวมใส่ล้วนแต่เก็บเอาของที่คนอื่นปะชุนแล้วปะชุนเล่าจนไม่ต้องการแล้วมาใส่ต่อ เสื้อผ้าที่คนอื่นทิ้งขว้างไม่ใส่แล้วจะเป็นเสื้อผ้าที่ดีได้อย่างไรกัน? โดยเฉพาะในฤดูหนาว ใยนุ่นด้านในล้วนจับตัวแข็งกระด้าง ไม่มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

ถึงกระนั้นเขาก็ยังต้องทนใส่อยู่อย่างนั้นอีกหลายปี ทว่าเขากลับมีร่างกายสูงใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว แขนเสื้อและขากางเกงจึงเต่อสั้นจนโผล่พ้นแขนขา ทำให้มักจะถูกผู้คนหัวเราะเยาะเย้ยอยู่เป็นประจำ

จวบจนกระทั่งท่านปู่ของเขาเสียชีวิตลง เขาจึงได้ไปซื้อเสื้อผ้าจากร้านตัดเย็บเสื้อผ้าด้วยตนเองสองชุด แล้วสลับสับเปลี่ยนหมุนเวียนใส่อยู่เพียงแค่นั้น

นี่คงจะเป็นครั้งแรกในชีวิตกระมัง ที่เขาได้รับเสื้อผ้าที่มีคนมอบให้เช่นนี้

"กระแอม… ชอบหรือไม่?"

เส้าชิงหยวนพยักหน้าทันควัน ยามเงยหน้าขึ้นสบตากับกู้หยุนตง แววตาของเขาเป็นประกายเจิดจ้าสุกสกาวดั่งดวงดารา "เจ้ารู้ขนาดตัวของข้าด้วยหรือ?"

"…" สนใจผิดจุดไปหน่อยหรือไม่เนี่ย?

"ข้าเพียงแค่กะประมาณเอาคร่าวๆ เท่านั้น ไม่รู้เหมือนกันว่าจะพอดีตัวหรือไม่ ประเดี๋ยวเจ้าลองสวมดู หากไม่พอดีตัว ค่อยเอาไปให้ที่ร้านแก้ใหม่ก็ได้"

"พอดีแน่นอน" เส้าชิงหยวนเอ่ยตอบทันควันโดยแทบไม่ต้องเสียเวลาคิด

มุมปากของกู้หยุนตงกระตุกเล็กน้อย จู่ๆ ก็รู้สึกทนรับสายตาอันทอประกายของเขาไม่ไหว จึงรีบเอ่ยตัดบท "ถ้าเช่นนั้นก็เอาตามนี้เถิด ขะ…ข้ากลับก่อนล่ะนะ"

พอนางพูดจบก็รีบจ้ำอ้าวเดินจากไปทันที

เส้าชิงหยวนมิได้ขยับเขยื้อนไปไหน เพียงยืนทอดสายตามองแผ่นหลังของนางไปจนกระทั่งลับสายตา ถึงค่อยหลุบสายตามองห่อผ้าในมือ รอยยิ้มที่มุมปากยิ่งมายิ่งกว้างขึ้นเรื่อยๆ

เขาหมุนตัวก้าวเข้าไปในเรือนอย่างรวดเร็ว นำเสื้อผ้าตัวนั้นออกมาแล้วผลัดเปลี่ยนสวมใส่ทันที

ช่างพอดีตัวจริงๆ เสียด้วย สวมใส่บนกายแล้วให้ความรู้สึกอบอุ่นกรุ่นสบาย ช่างสบายเนื้อสบายตัวยิ่งนัก

ทว่าในชั่วพริบตาถัดมา เขากลับรีบถอดมันออกอย่างรวดเร็ว บรรจงพับเก็บอย่างเบามือทะนุถนอมแล้ววางไว้ด้านข้าง จากนั้นจึงหยิบชุดเก่าขาดกะรุ่งกะริ่งตัวเดิมของตนขึ้นมาสวมใส่ ถือคันธนูและลูกศรสาวเท้าก้าวออกจากประตูเรือน มุ่งหน้าตรงขึ้นสู่ภูเขาใหญ่ทันที

กู้หยุนตงย่อมไม่ล่วงรู้เรื่องนี้ พอนางกลับถึงบ้านสกุลเจิงก็เข้านอนพักผ่อนแล้ว

อันที่จริงนางก็เคยคิดจะเอาผ้าผืนนั้นวานให้ต่งซื่อช่วยตัดเย็บให้ ทว่าในวันนั้นราวกับมีผีดลใจ*ให้นางหยิบผ้าผืนนั้นติดมือออกมา พอเข้าเมืองไปถึงอำเภอก็เลยวานให้หลงจู๊ร้านตัดเย็บเสื้อผ้าช่วยตัดเป็นชุดขึ้นมาหนึ่งชุดเสียอย่างนั้น

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 196 คุ้นหน้าคุ้นตาอยู่บ้าง)

หมายเหตุ

• ผีดลใจ (鬼使神差 — กุ่ยสื่อเสินไช): สำนวนจีนโบราณ หมายถึงการกระทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งลงไปโดยไม่รู้ตัวหรือไม่คาดคิด เสมือนมีภูตผีหรือสิ่งลี้ลับมาดลบันดาลหรือชักนำให้ทำเช่นนั้น