ตอนที่ 2 — ตอนที่ 2 ตำลึงเงิน

กู้หยุนตงไม่มีความรู้สึกดีๆ ให้อาสองผู้นี้แม้แต่น้อย ตอนนั้นเขาและกู้ต้าเจียงร่วมกันไปล่อกองโจรให้เบี่ยงทิศทาง ทว่ากลับมีเพียงเขาคนเดียวที่รอดกลับมา เรื่องนี้ทำให้กู้หยุนตงอดคิดระแวงไม่ได้ และเชื่อมโยงการหายตัวไปของกู้ต้าเจียงเข้ากับเขา

กู้ต้าเหอวิ่งกระหืดกระหอบมาถึงข้างกายกู้หยุนตง ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ย่อตัวลงแล้วกระชากแขนเสื้อของนางทันที

"เจ้าจะทำอะไร?!" กู้หยุนตงพอจะรวบรวมเรี่ยวแรงขึ้นมาได้บ้าง จึงชักแขนกลับ

"อย่างไรเสียเจ้าก็จวนจะตายอยู่แล้ว เงินที่พ่อเจ้าทิ้งไว้ให้ก็อย่าปล่อยให้เสียเปล่าเลย อาสองจะช่วยเจ้าเอาไปกตัญญูต่อท่านปู่ท่านย่าเอง" กู้ต้าเหอกลับคว้าก้อนหินข้างตัวทุบใส่ศีรษะของนางอย่างแรง กู้หยุนตงทันได้สบถออกมาเพียงแค่คำเดียวว่า 'เชี่ยเอ๊ย!' แล้วสลบเหมือดไปในทันที

"พี่ใหญ่!!" กู้หยุนซูกรีดร้องลั่น โผเข้าไปทุบตีกู้ต้าเหออย่างบ้าคลั่ง

หยางซื่อได้สติเช่นกัน รีบวางตะกร้าสะพายหลังลงแล้วปรี่เข้ามายื้อแย่งข่วนตีเขา

กู้ต้าเหอถูกทั้งสองคนรุมรังควานจนซวนเซถอยหลังไปสองก้าว ในที่สุดก็หมดความอดทน มือหนึ่งคว้าตัวกู้หยุนซูไว้ได้ อีกมือหนึ่งก็บีบคอเด็กชายแน่น ก่อนจะตวาดใส่หยางซื่อที่กำลังจะพุ่งเข้ามากัดตนว่า "หยุดอยู่ตรงนั้น! ขืนขยับเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะบีบคอลูกชายเจ้าให้ตาย!"

หยางซื่อชะงักกึกทันที นางลังเลใจไม่กล้าก้าวไปข้างหน้า มองดูลูกชายสลับกับลูกสาวที่หมดสติไป แล้วพลันทรุดตัวคุกเข่าลงต่อหน้ากู้ต้าเหอ "น้องรอง… ขอร้อง ขอร้องล่ะ วางอาซูลงเถอะนะ เขาเจ็บ… เขาเจ็บมากแล้ว"

กู้หยุนซูถูกบีบคอจนใบหน้าเขียวคล้ำ ดวงตาแดงก่ำอย่างน่ากลัว น้ำตาเอ่อคลอรอบเบ้าแต่กลับกัดฟันสะกดกลั้นไว้ไม่ยอมให้ไหลออกมา เขาไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น พยายามดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง "ท่านแม่ลุกขึ้นเถอะ อย่าไปคุกเข่าให้มัน! มันไม่ใช่คน มันเป็นสัตว์เดรัจฉาน! มันทำร้ายพี่ใหญ่ มันจะบีบพวกเราให้ตาย ข้ากลายเป็นผีก็จะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!"

กู้ต้าเหอไม่แยแสคำด่าทอเหล่านั้นแม้แต่น้อย เมื่อไม่มีหยางซื่อคอยเกะกะขัดขวาง เขาก็ก้าวกลับไปข้างกายกู้หยุนตงอีกครั้ง แล้วกระชากแขนเสื้อของนางจนขาดออก เขารู้ดีว่าพี่ใหญ่แอบให้เงินติดตัวแก่หลานสาวคนนี้เอาไว้ป้องกันตัว และเขายังบังเอิญเห็นกู้หยุนตงเย็บซ่อนเงินนั้นไว้ในแขนเสื้อด้วย ด้วยเหตุนี้เขาจึงย้อนกลับมาทวงเอาไป

อย่างไรเสียในกลียุคเช่นนี้ ครอบครัวของพวกนางคงมีชีวิตอยู่รอดได้อีกไม่กี่วัน แทนที่จะปล่อยให้เงินนี้ถูกฝังไปพร้อมกับร่างของพวกนาง สู้ให้เขาเอาไปใช้ยังดีเสียกว่า

กู้ต้าเหอรู้สึกสบายใจไร้ความละอายแม้แต่น้อย เขาคลี่แขนเสื้อออกดูก็เห็นเศษเงินตำลึง*หนึ่งตำลึงอยู่ข้างในจริงๆ พี่ใหญ่ของเขานี่ช่างมีเล่ห์เหลี่ยมไม่เบา คิดไม่ถึงว่าจะแอบซ่อนเงินไว้มากมายถึงเพียงนี้

เมื่อได้เงินมาแล้ว กู้ต้าเหอก็เหวี่ยงกู้หยุนซูทิ้งไปด้านข้าง หยางซื่อรีบถลาเข้าไปรับตัวลูกชายไว้ได้ทันท่วงที จึงไม่ทำให้ศีรษะของเขากระแทกโดนหิน "อาซู แม่ยู่นี่แล้วลูก ไม่เจ็บนะ ไม่เจ็บ…"

กู้หยุนซูเกือบจะหมดลมหายใจไปแล้ว พอได้รับอิสรภาพจึงสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ติดต่อกันหลายครั้ง

กู้ต้าเหอลุกขึ้นยืนปรายตามองพวกนาง แย้มยิ้มอย่างกระหยิ่มใจ "พวกเจ้าอย่ามาโทษข้าก็แล้วกัน เป็นท่านปู่ท่านย่าของพวกเจ้าเองที่ตัดสินใจขับไล่พวกเจ้าไป ข้าเป็นเพียงรุ่นลูกหลาน ย่อมต้องเชื่อฟังพวกท่าน"

พูดจบก็แค่นหัวเราะหึ แล้วก้าวยาวๆ วิ่งตามไปทางทิศที่ผู้เฒ่ากู้และคนอื่นๆ มุ่งหน้าไป

ผู้เฒ่ากู้เห็นลูกชายคนรองผละตัวออกไปตั้งแต่แรก ครั้นเห็นเขาวิ่งกลับมาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางเอ่ยถาม "เจ้าไปทำอะไรมา?"

กู้ต้าเหอไม่ได้ปิดบัง "นังเด็กนั่นแอบซ่อนเงินติดตัวเอาไว้ขอรับ ข้าเลยไปเอามาให้ท่านพ่อท่านแม่ได้ใช้สอย"

ผู้เฒ่ากู้ชะงักฝีเท้าลง "พวกเขามีเสบียงอยู่เพียงน้อยนิดแค่นั้น เจ้ายังจะไป…"

"ทำไมจะไปไม่ได้เล่า!" ชายชรายังพูดไม่ทันจบ จ้าวซื่อก็ทนไม่ได้จนต้องแว้ดด่าขึ้นมา "ข้าว่าแล้วเชียวว่าเจ้าใหญ่ไม่ซื่อ! มีเงินทองไม่รู้จักนำมากตัญญูต่อคนแก่อย่างพวกเราสองคน แต่กลับแอบเอาไปให้ลูกให้เมียอย่างลับๆ ล่อๆ ไอ้ตัวไร้สำนึกเอ๊ย พวกเราอุตส่าห์ตรากตรำเลี้ยงดูมันจนเติบใหญ่ปานนี้ กลับเลี้ยงได้หมาป่าตาขาว**มาตัวหนึ่ง น่าจะตีมันให้ตายไปเสียตั้งนานแล้ว! เจ้าสองไปเอาเงินมาแล้วมันจะทำไม? อย่างไรเสียทิ้งไว้ให้พวกนางก็ไม่มีปัญญาได้ใช้หรอก อย่าให้สุดท้ายต้องตกไปอยู่ในมือคนอื่นเลย สู้เอามาให้พวกเรายังจะดีกว่า!"

ผู้เฒ่ากู้อ้าปากค้าง เนิ่นนานผ่านไปจึงถอนหายใจออกมา "ก็ถือว่าพวกนางชะตาอาภัพเองก็แล้วกัน" นับเป็นการยอมรับคำพูดของจ้าวซื่อโดยดุษณี

กู้ต้าเหอจึงเก็บเงินตำลึงไว้อย่างสบายใจเฉิบ "ท่านแม่ เงินนี่ข้าเก็บไว้ให้ท่านเองขอรับ ข้ายังหนุ่มแน่นเรี่ยวแรงดี ไม่ทำหายง่ายๆ หรอก"

จ้าวซื่อปรายตามองเขาแวบหนึ่งโดยไม่กล่าวสิ่งใด ในกลียุคเช่นนี้ นางเองก็ไม่อยากทำให้ลูกชายไม่พอใจเพียงเพราะเรื่องเงินไม่กี่สิบอีแปะ หากพลอยทำให้ลูกชายโมโหจนทอดทิ้งหญิงชราอย่างนางไป นางเองก็คงเอาชีวิตไม่รอด นางคิดว่าเงินคงมีไม่มากเท่าใดนัก จึงปล่อยเลยตามเลยให้เขาเก็บไว้

หมายเหตุ

• เศษเงินตำลึง (碎银) หมายถึง ก้อนเงินย่อยหรือเศษเงินที่ถูกตัดแบ่งจากแท่งเงินตำลึงขนาดใหญ่ เพื่อความสะดวกในการพกพาและใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน

** หมาป่าตาขาว (白眼狼) เป็นสำนวนจีน อุปมาถึง คนเนรคุณ เลี้ยงไม่เชื่อง หรือผู้ที่ได้รับการชุบเลี้ยงแต่กลับแว้งกัดผู้มีพระคุณ