ตอนที่ 200 — ตอนที่ 200 ถึงกับหนีไปแล้ว

กู้หยุนตงขมวดคิ้ว กำลังจะอ้าปากถามว่าเขาคือใคร ทว่ายังมิทันได้เอ่ย คนผู้นั้นก็ราวกับหนูเห็นแมว สะดุ้งโหยงกระโดดตัวลอยขึ้นมาอย่างกะทันหัน แล้วผลุบเดียวก็สับขาโกยแน่บเตลิดหนีไปในพริบตา

กู้หยุนตง "…" บนใบหน้านางสลักคำว่า 'อสูรร้ายอำมหิต' เอาไว้หรืออย่างไรกัน?

"เอ๊ะ นั่นไม่ใช่จ้าวต้าฟาหรอกหรือ" ด้านหลังพลันมีเสียงอันคุ้นเคยแว่วดังขึ้นมา

กู้หยุนตงเหลียวหน้ากลับไปมอง ก็เห็นครอบครัวของเฉินเหลียงหลายคนกำลังเดินตรงมา คนที่เอ่ยปากพูดคือโจวซื่อ ในมือนางยังถือตะกร้าใบหนึ่ง ภายในเต็มไปด้วยผักสดนานาชนิด

จ้าวต้าฟาหรือ? ที่แท้เขาก็คือจ้าวต้าฟาที่จวงจื่อพูดถึงนี่เอง

กู้หยุนตงทอดสายตามองไปยังทิศทางที่เขาวิ่งหนีไปอย่างครุ่นคิดแวบหนึ่ง จากนั้นจึงหันมาเอ่ยถามโจวซื่อ "ข้ากำลังจะไปหาพวกท่านพอดีเลยเจ้าค่ะ ให้หยุนซูไปเชิญพวกท่านมากินข้าว เห็นยังไม่มาเสียที ก็นึกว่ามีเรื่องอะไรทำให้ล่าช้าไปเสียอีก"

กู้หยุนซูยืนอยู่ด้านหลัง กำลังพูดคุยอยู่กับหนิวต้าน พอได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้าขึ้นกล่าวอย่างกระตือรือร้น "พี่ใหญ่วางใจเถอะขอรับ ข้าย่อมทำงานที่ได้รับมอบหมายสำเร็จแน่นอน!"

"จะไม่ใช่ได้อย่างไรเล่า" โจวซื่อยิ้มพลางกล่าว "หยุนซูบ้านเจ้านี่ช่างพูดช่างเจรจาเสียจริง ปากน้อยๆ นั้นเจื้อยแจ้วฉอดๆ ไม่หยุด หากพวกเราไม่มา คงรู้สึกราวกับตัวเองทำบาปหนามหันต์ทีเดียวเชียว แต่จะให้มามือเปล่าก็ใช่ที่ นี่ไงเล่า ข้าเลยแวะไปเก็บผักในแปลงผักมานิดหน่อย ก็เลยเสียเวลาไปบ้าง"

"ท่านป้าเกรงใจเกินไปแล้วเจ้าค่ะ"

พูดพลางนางก็เหลียวมองไปรอบๆ ทว่ากลับไม่เห็นคนบ้านเฝิงต้าเหนิง

หยุนซูจึงเอ่ยขึ้นว่า "ท่านป้ากุ้ยฮวาไม่อยู่บ้านขอรับ ส่วนท่านลุงเฝิงบอกว่าต้องสร้างบ้าน ยุ่งมากจนปลีกตัวไม่ได้เลยไม่มาขอรับ"

เฝิงต้าเหนิงในยามนี้กลายเป็นคนคิวทองที่ยุ่งหัวหมุนไปแล้ว นับตั้งแต่ช่วยกู้หยุนตงสร้างเรือนกระเบื้องอิฐเขียว*หลังนั้นขึ้นมา ก็มีผู้คนมากมายเข้าแถวรอคิวจ้างให้เขาไปสร้างบ้านให้อย่างไม่ขาดสาย

ยามนี้งานในมือมีค้างอยู่ถึงสองหลัง ยุ่งจนแทบปลีกตัวไม่ไหว

ส่วนหลิวกุ้ยฮวานั้น เมื่อวานเพิ่งจะพาลูกทั้งสองคนกลับไปบ้านเดิมของมารดา วันนี้จึงยังไม่กลับมา

กู้หยุนตงได้ฟังก็พยักหน้ารับ จากนั้นจึงพาเฉินเหลียงและคนอื่นๆ กลับมาที่บ้าน

จวบจนกระทั่งมาถึงบ้านสกุลกู้ เฉินเหลียงและครอบครัวถึงเพิ่งได้รู้ว่าบ้านพวกนางถึงกับซื้อบ่าวรับใช้มาแล้ว สองวันนี้ไม่เห็นมีข่าวคราวเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย ช่างเก็บตัวเงียบเชียบเกินไปแล้ว

เมื่อมองดูกิริยาท่าทางที่กระฉับกระเฉงมีชีวิตชีวาของคนเหล่านี้ เกรงว่าคงต้องจ่ายเงินก้อนโตไปไม่น้อยทีเดียว บ้านสกุลกู้นี้ ช่างเจริญรุ่งเรืองวันยิ่งขึ้นเรื่อยๆ จริงแท้

กู้หยุนตงนำเนื้อสัตว์ที่ตระเตรียมไว้ตั้งแต่วันวานขึ้นวางย่างบนเตาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ทาเครื่องปรุงสูตรเฉพาะที่นางปรุงขึ้นเอง เพียงชั่วพริบตากลิ่นหอมกรุ่นก็โชยฟุ้งตลบอบอวลไปทั่ว เด็กๆ หลายคนต่างสูดจมูกฟุดฟิดอย่างแรง พลางจ้องมองอาหารบนตะแกรงย่างตาละห้อย

กู้หยุนตงลองชิมเนื้อกวางโร**ดู อื้ม นุ่มลิ้นดีแท้

นางย่างต่ออีกสองสามไม้ จากนั้นก็ขยับตัวหลีกทางให้คนอื่นลงมือปิ้งย่างกันเอง ส่วนตนเองยืนสนทนากับเฉินเหลียงอยู่ด้านข้าง

เฉินเหลียงถึงเพิ่งได้รู้ว่าการค้าของบ้านสกุลกู้นี้แท้จริงแล้วร่วมมือทำกับเส้าชิงหยวน อันที่จริงเช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน ความประทับใจที่เฉินเหลียงมีต่อเส้าชิงหยวนนับว่าไม่เลว ไม่ได้ถึงขั้นรังเกียจหวาดกลัวจนต้องหลบเลี่ยงหนีให้พ้นเหมือนอย่างชาวบ้านคนอื่นๆ ในหมู่บ้าน

เนื้อย่างมื้อนี้กินกันอย่างเอร็ดอร่อยต่อเนื่องไปจนกระทั่งท้องฟ้ามืดสลัวลง ทุกคนจึงแยกย้ายกันกลับไปด้วยความรู้สึกที่ยังเพลิดเพลินอิ่มเอมใจไม่รู้คลาย

คนบ้านสกุลถงเก็บกวาดข้าวของอย่างคล่องแคล่วว่องไว กู้หยุนตงยืนอยู่ในลานเรือนทอดสายตามองบ้านหลังใหม่ รอยยิ้มเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขใจเป็นพิเศษ

วันนี้จะได้นอนในบ้านหลังใหม่แล้ว ไม่เพียงแต่นางเท่านั้น หยางซื่อพร้อมด้วยเจ้าตัวเล็กทั้งสองคนต่างก็ดีใจจนกระโดดโลดเต้น ยามนอนแผ่อยู่บนเตียงอย่างไรก็ข่มตานอนไม่หลับ

"หากตามหาท่านพ่อพบอีกคน ก็คงจะดียิ่งขึ้นไปอีก" กู้หยุนซูถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาเป็นคนที่คิดถึงและห่วงหากู้ต้าเจียงมากที่สุด

ยามที่บ้านมีเรื่องน่ายินดี เขาก็ล้วนหวังให้กู้ต้าเจียงอยู่ด้วย ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งครอบครัว นั่นถึงจะเรียกว่าสมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง

กู้หยุนตงลูบศีรษะของเขาเบาๆ "ต้องได้เจอแน่"

พูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง กู้หยุนตงก็ให้ทั้งสามคนเข้านอน

จากนั้น ภายใต้สายตาละห้อยเว้าวอนของหยางซื่อ นางก็ตัดใจเดินไปยังห้องข้างๆ เพื่อเข้านอน

การได้นอนในบ้านหลังใหม่ช่างแสนสบายตัวยิ่งนัก เป็นเหตุให้วันรุ่งขึ้นทุกคนในบ้านต่างตื่นสายกันหมด

ยามที่กู้หยุนตงลุกขึ้นมานั่งอย่างสะลึมสะลือ ในหัวยังเลือนรางคล้ายกับนึกได้ว่า เหมือนจะมีเรื่องบางอย่างที่ตนเองลืมไปเสียสนิท…

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 201 แบบอย่างแห่งความเป็นครูแท้ๆ)

หมายเหตุ

• เรือนกระเบื้องอิฐเขียว (青砖大瓦房 — ชิงจวนต้าหว่าฝาง): สถาปัตยกรรมบ้านเรือนในชนบทจีนโบราณที่สร้างด้วยอิฐสีเทาอมเขียวและมุงหลังคาด้วยกระเบื้องดินเผา ซึ่งมีความทนทานและแข็งแรง มักเป็นสัญลักษณ์แสดงถึงฐานะความมั่งคั่งของครอบครัวชาวนา

** กวางโร (狍子 — ผาวจื่อ): สัตว์ป่าจำพวกกวางขนาดเล็ก (Siberian Roe Deer) พบมากในเขตป่าเขาทางตอนเหนือของจีน ขนหนาและเนื้อมีรสชาติดี นิยมล่ามาปรุงอาหาร