ตอนที่ 201 — ตอนที่ 201 แบบอย่างแห่งความเป็นครูแท้ๆ

จวบจนกระทั่งต่งซื่อเดินถือกระเป๋าหนังสือใบหนึ่งมาส่งให้ กู้หยุนตงถึงได้พลันสะดุ้งตื่นจากภวังค์

จริงสิ วันนี้ต้องไปส่งหยุนซูที่สำนักศึกษา

กู้หยุนตงลอบอุทานแย่แล้วในใจ เอ่ยขอบคุณต่งซื่อคำหนึ่ง จากนั้นก็หิ้วกระเป๋าหนังสือวิ่งกระหืดกระหอบตรงไปยังห้องของหยางซื่อทันที

หยางซื่อตื่นนอนแล้ว นางมีความเคยชินของนาฬิกาชีวิตในร่างกาย แม้วันนี้จะนอนหลับสบายเป็นพิเศษ ทว่าก็ไม่ได้ตื่นสายกว่าเดิมเท่าใดนัก

บนเตียงมีเจ้าตัวเล็กทั้งสองคนนอนระเกะระกะกลิ้งไขว้กันไปมา นางควานหาอยู่ครู่ใหญ่ถึงพบศีรษะของหยุนซูที่อยู่อีกฟากหนึ่ง จึงถือโอกาสดึงศีรษะของหยุนเข่อออกจากใต้ผ้าห่มด้วย เกรงว่าจะอุดกั้นทางเดินหายใจ

"หยุนซู ตื่นเร็ว ตื่นได้แล้ว" นางบีบจมูกเล็กๆ ของเจ้าตัวน้อย ฝ่ายหลังหลับตาปี๋แต่อ้าปากหายใจแทนในทันควัน

กู้หยุนตง "…" ดูความเจ้าเล่ห์ของเจ้าเข้าสิ

นางจึงอุ้มเขาออกจากผ้าห่มเสียเลย กู้หยุนซูสะดุ้งโหยงตัวสั่นงันงกคราหนึ่ง สติก็พลันแจ่มใสขึ้นมาทันที "พี่ใหญ่?"

"ลุกขึ้นมาสวมเสื้อผ้าได้แล้ว พี่ใหญ่จะไปส่งเจ้าที่สำนักศึกษา"

"สำ… สำนักศึกษาหรือขอรับ" เขาเอียงคอทำหน้างุนงง ยังไม่ค่อยเข้าใจนัก

จวบจนกระทั่งกู้หยุนตงหยิบเสื้อผ้าของเขาเดินเข้ามา เขาถึงพลันนึกขึ้นมาได้ รีบลุกขึ้นยืนก้าวลงจากเตียง วิ่งไปรื้อค้นที่ตู้เสื้อผ้าอยู่ครู่ใหญ่ ควักเอาชุดใหม่ที่ต่งซื่อเคยตัดเย็บให้ก่อนหน้านี้ออกมา "จะใส่ชุดนี้ขอรับ"

มุมปากของกู้หยุนตงกระตุกเล็กน้อย เห็นเขาส่ายหัวโยกตัวอย่างร่าเริงเบิกบานใจ จึงจำต้องเก็บเสื้อผ้าในมือนางกลับไปที่เดิม

กู้หยุนซูจัดแจงตนเองเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว สะพายกระเป๋าหนังสือใบเล็กที่ดูแปลกตาและพิลึกอยู่บ้างใบนั้น หยิบพู่กัน หมึก กระดาษ และจานฝนหมึก* ที่ซื้อเตรียมไว้เนิ่นนานแล้ว ก้าวขึ้นรถม้าไปด้วยความกระตือรือร้นดีอกดีใจ

กู้หยุนตงเป็นคนพาเขาไป โดยมีผู้เฒ่าถงเป็นคนขับรถม้า วันข้างหน้านางอาจจะยุ่งมาก เรื่องรับส่งหยุนซูจึงตกเป็นหน้าที่ของผู้เฒ่าถง

คนเฝ้าประตูสำนักศึกษารู้จักนางแล้ว จึงกระตือรือร้นต้อนรับและพาพวกเขาเดินเข้าไปด้านในอย่างอบอุ่น

ครั้นได้พบฉินเหวินเจิ้ง กู้หยุนตงก็ประหลาดใจอยู่บ้าง ท่านอาจารย์ฉินเป็นอะไรไปหรือ เหตุใดจึงดูซูบเซียวอิดโรยถึงเพียงนี้

ฉินเหวินเจิ้งกลับแค่นหัวเราะ มองปราดเดียวก็อ่านความคิดของนางออกทะลุปรุโปร่ง "หากมิใช่เพราะเจ้า ข้าจะยุ่งจนมีสภาพเช่นนี้หรือ"

นางไม่ลองคิดดูบ้างเล่าว่า เหตุใดช่วงสองสามวันนี้ถึงไม่มีใครบุกไปรบกวนที่หมู่บ้านหย่งฝู เรื่องที่ก่อไว้ในเหลาสุราจิ่นซิ่ววันนั้นเอิกเกริกใหญ่โตเพียงใดนางไม่รู้หรืออย่างไร หากมิใช่เพราะเขาช่วยออกหน้ารับหน้าแทนไว้ให้ หากนางยังมีมโนธรรมสำนึกอยู่บ้าง ก็ควรต้องแสดงน้ำใจตอบแทนอะไรสักหน่อย

ความคิดนี้เพิ่งจะผุดขึ้น กู้หยุนตงก็ยื่นถุงสิ่งของใบหนึ่งส่งมาให้ด้วยสีหน้าจริงจังเคร่งขรึมแล้ว "ข้ารู้ว่าคราวก่อนท่านอาจารย์ฉินส่งมอบน้ำตาลไปทั้งหมด มิได้เก็บไว้เองแม้แต่น้อย นี่เอาไว้ให้ฮูหยินกับอันหนิงได้ลิ้มลองรสชาติ ได้โปรดรับไว้ด้วยเถิดเจ้าค่ะ"

ฉินเหวินเจิ้งกระแอมไอเบาๆ คำหนึ่ง "เจ้ากับฮูหยินสนิทสนมกันดีจริงเชียว"

เอ่ยจบก็คว้าน้ำตาลทรายขาวไปอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย จูงมือกู้หยุนซูเดินเข้าไปข้างในทันที

กู้หยุนตงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมพลางมองตามแผ่นหลังของเขา ในใจอดทอดถอนรำพึงมิได้ว่า… ช่างเป็นแบบอย่างแห่งความเป็นครูแท้ๆ**

เรื่องเข้าเรียนของกู้หยุนซูคลี่คลายเรียบร้อยแล้ว นางจึงเดินทางกลับหมู่บ้าน นางต้องเริ่มรับสมัครคนงานและเตรียมตัวลงมือทำงานง่วนได้แล้ว

รถม้าแล่นตรงเข้าสู่หมู่บ้านหย่งฝู พอย่างเท้าถึงหัวหมู่บ้าน ก็แลเห็นจ้าวต้าฟาเข้าพอดี

จ้าวต้าฟาก็เหลือบเห็นนางเช่นกัน พลันสีหน้าแปรเปลี่ยนไปทันควัน หันหลังขวับแล้ววิ่งหนีเตลิดไปทันที

กู้หยุนตงหรี่ตาลง เห็นนางแล้ววิ่งหนีเช่นนี้ ไม่ใช่กินปูนร้อนท้องแล้วจะเป็นอันใดได้อีก

นางหยิบสิ่งของชิ้นหนึ่งข้างกายขึ้นมาตามสัญชาตญาณ แล้วปาตรงไปยังเขาในทันที

จ้าวต้าฟาร้องโอ๊ยออกมาคำหนึ่ง ฝีเท้าชะงักกึกไปชั่วขณะ กู้หยุนตงก็กระโดดปราดลงมาจากรถม้า

ผู้เฒ่าถงผู้ขับรถม้าก้าวล่วงหน้าไปขวางทางหนีของจ้าวต้าฟาไว้ก่อนหนึ่งก้าว เมื่อหมดทางถอยหนี เขาจึงทำได้เพียงหันกลับมา ยิ้มแหยๆ สบตากับกู้หยุนตง

"เจ้าทำเรื่องอะไรผิดต่อข้าไว้หรือเปล่า" กู้หยุนตงกวาดสายตามองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าสองรอบ "ไม่อย่างนั้น จู่ๆ ไม่มีปี่มีขลุ่ย เจ้าจะวิ่งหนีไปไย"

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 202 รับสมัครคนงาน)

หมายเหตุ

• พู่กัน หมึก กระดาษ จานฝนหมึก (笔墨纸砚 — ปี่ ม่อ จื่อ เยี่ยน): หรือที่รู้จักกันในนาม "สี่สมบัติแห่งห้องหนังสือ" (文房四宝) อุปกรณ์สำคัญสี่ประการในการเขียนอักษรและวาดภาพตามธรรมเนียมจีนโบราณ บัณฑิตและนักเรียนทุกคนจำต้องมีติดตัวไว้ใช้ร่ำเรียน

** แบบอย่างแห่งความเป็นครู (为人师表 — เหวยเหรินซือเปี่ยว): มาจากคติโบราณ หมายถึง ผู้ที่มีความประพฤติ ความรู้ และคุณธรรมงดงามสมควรเป็นแม่พิมพ์และแบบอย่างให้แก่ผู้อื่น ในที่นี้กู้หยุนตงรำพึงเชิงหยอกเย้าประชดประชันในใจ เมื่อเห็นท่านอาจารย์ฉินวางท่าเคร่งขรึมและบ่นตัดพ้อ แต่มือกลับคว้าถุงน้ำตาลทรายขาวไปอย่างรวดเร็วไม่รีรอ