ตอนที่ 203 — ตอนที่ 203 ข้าเป็นคนหมู่บ้านหย่งฝู

กู้หยุนตงไม่สนใจคนผู้นั้น นางกล่าวต่อว่า "ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ต้องแจ้งให้ทราบล่วงหน้า เนื่องจากจำนวนคนที่ต้องการรับเข้าทำงานมีไม่มาก ดังนั้นจึงจะคัดเลือกจากชาวบ้านในหมู่บ้านหย่งฝูก่อน แต่ทุกท่านวางใจได้ รอให้โรงงานในวันข้างหน้า…"

"ข้าก็เป็นคนหมู่บ้านหย่งฝูนะ เลือกข้าสิ เลือกข้า!" คนผู้นั้นส่งเสียงร้องตะโกนขึ้นมาอีกคำรบหนึ่ง

กู้หยุนตงเดิมทีก็มิใช่คนที่มีความอดทนสูงส่งอะไร ยิ่งคนผู้นี้บังอาจเอ่ยแทรกขัดจังหวะคำพูดของนางครั้งแล้วครั้งเล่า สายตาเย็นเยียบประดุจน้ำแข็งจึงตวัดมองไปยังสตรีที่ส่งเสียงพูด

ดูแล้วอายุอานามยังไม่มากนัก ราวสิบเจ็ดสิบแปดปีเท่านั้น ทว่าการแต่งกายกลับเป็นหญิงที่ออกเรือนแล้ว เห็นได้ชัดว่าแต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว

"ต่อให้เจ้าเป็นคนหมู่บ้านหย่งฝู ข้าก็ไม่มีทางเลือกเจ้า"

คนผู้นั้นเดิมทียังมีรอยยิ้มเกลื่อนหน้า ครั้นได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักงันไป พลันตีหน้าบึ้งตึงขึ้นมาทันควัน "ทำไมเจ้าถึงไม่เลือกข้า มีสิทธิ์อะไรมาไม่เลือกข้า ข้าทำงานคล่องแคล่วว่องไว คนก็ขยันขันแข็ง เมื่อครู่เจ้าไม่ได้พูดถึงเงื่อนไขความต้องการเองหรอกหรือ ข้าก็เหมาะสมตรงตามที่เจ้าต้องการพอดีมิใช่หรืออย่างไร"

ต่งซื่อแค่นเสียงฮึอยู่ด้านข้าง "เจ้าเหมาะสมตรงไหนกัน เจ้าแต่งงานออกเรือนไปแล้ว ย่อมนับเป็นคนหมู่บ้านหย่งฝูไม่ได้อีก!"

ชาวบ้านคนอื่นๆ พอรู้ว่าจำนวนคนที่รับมีน้อย ยามนี้หากตัดผู้สมัครออกไปได้สักคนก็เท่ากับลดคู่แข่งไปได้คนหนึ่ง ย่อมพากันส่งเสียงสนับสนุนทันที "นั่นน่ะสิ เจ้าแต่งออกไปอยู่เหลียงเจียถุน*แล้ว ยังมีหน้ากลับมาบอกว่าตนเองมีคุณสมบัติตรงตามที่หมู่บ้านหย่งฝูต้องการอีกหรือ"

"หลี่ชุนเซียง** เจ้าอย่าได้สะเออะมาร่วมวงตรงนี้เลย รีบกลับบ้านไปให้นมลูกเสียเถอะไป๊!"

"รีบไปเสีย รีบไป อย่ามาเกะกะขวางทางพวกเรา!"

"แม่หนูหยุนตงยังพูดไม่ทันจบ เจ้าก็เอาแต่แหกปากร้องโวยวาย รู้จักมารยาทกฎเกณฑ์บ้างหรือไม่!"

หลี่ชุนเซียงแทบจะเต้นผาง นางถลึงตาใส่คนที่พูดเหล่านั้นพลางแผดเสียงลั่น "ต่อให้ข้าแต่งงานไปแล้ว ข้าก็ยังเป็นคนหมู่บ้านหย่งฝู ข้าไม่ไป! ข้าจะเข้าไปทำงานในโรงงานอะไรนั่นของนางให้ได้!"

พูดพลางก็หันขวับมามองกู้หยุนตง "โรงงานของเจ้าจะเริ่มเข้าทำงานเมื่อไหร่ ข้าจะไปเป็นคนแรก!"

กู้หยุนตงถึงกับหัวเราะด้วยความระอา ที่แท้ก็เป็นคนที่แต่งงานออกเรือนไปแล้วนี่เอง มิน่าเล่าถึงได้ทำท่าทางเหมือนคิดว่านาง 'อายุยังน้อย ยางอายบาง คงรังแกได้ง่าย'

"คำที่ข้าพูด เจ้าฟังไม่ชัดเจนหรืออย่างไร ข้าไม่เลือกเจ้า ไสหัวไปได้แล้ว"

หลี่ชุนเซียงเบิกตากว้าง "นังเด็กคนนี้ เจ้าพูดจาภาษาอะไรของเจ้า สั่งให้ใครไสหัว เจ้าก็แค่เด็กเมื่อวานซืนที่เพิ่งย้ายมาหมู่บ้านหย่งฝูได้ไม่นาน ทำไมถึงไม่รู้ความเช่นนี้!"

กู้หยุนตงหมดความอดทนโดยสิ้นเชิง นางหันไปสั่งถงสุ่ยเถาทันที "โยนนางออกไปให้ไกลๆ"

ถงสุ่ยเถาอยากจะลงมืออยู่เต็มแก่แล้ว หญิงผู้นี้มองแวบเดียวก็ชวนให้ขัดหูขัดตายิ่งนัก นางนั่นแหละที่ไม่รู้ความ เวลาที่คุณหนูกำลังพูดจาก็เอาแต่ส่งเสียงแทรกแถมยังแผดเสียงดังลั่นอีก

นางก้าวตรงเข้าไปหาหลี่ชุนเซียง ฝ่ายหลังเห็นถงสุ่ยเถารูปร่างบอบบางอ้อนแอ้นจึงไม่เห็นอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย ยืนแสยะยิ้มเยาะไม่ขยับเขยื้อน

กระทั่งถงสุ่ยเถายื่นมือเดียวหมับเข้าที่เอวของนางแล้วลากตัวออกไปข้างนอกอย่างง่ายดาย ผู้คนโดยรอบถึงกับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด

หลี่ชุนเซียงผู้นี้มิได้ผอมบางเลยแม้แต่น้อย โดยเฉพาะหลังจากคลอดลูก น้ำหนักตัวก็ไม่เคยลดลงเลย ยิ่งไปกว่านั้นรูปร่างของนางยังสูงใหญ่และหนากว่าสาวน้อยผู้นั้นเสียอีก ทว่าบัดนี้กลับถูกคนลากตัวออกไปได้อย่างง่ายดายราวกับยกสิ่งของเบาหวิว

หลี่ชุนเซียงเบิกตากว้าง ดิ้นรนขัดขืนอยู่สองทีก็หอบหายใจจนตัวโยน รีบหันไปแผดเสียงใส่คนด้านข้าง "เจ้าเป็นคนตายหรือไร ไม่เห็นหรือว่าเมียตัวเองกำลังถูกคนรังแกน่ะ!"

ชายร่างผอมเกร็งคนหนึ่งที่อยู่ด้านข้างพุ่งพรวดออกมาทันควัน เขาไม่แม้แต่จะมองถงสุ่ยเถา แต่กลับหันมาตะคอกใส่กู้หยุนตง "เจ้าสั่งให้นางปล่อยคนเดี๋ยวนี้ ได้ยินหรือไม่ ไม่อย่างนั้นข้าจะ…"

"ไม่อย่างนั้นเจ้าจะทำไม" สุ้มเสียงเย็นเยียบสายหนึ่งดังแว่วมาจากด้านหลังของเขา

เสียงนี้คุ้นเคยยิ่งนัก คุ้นเคยจนทำให้ชายผู้นั้นรู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่าง แทบจะกระโดดตัวลอยด้วยความขวัญผวา

หลี่ชุนเซียงเองก็มองดูผู้ที่มาใหม่อย่างตกตะลึงตาค้าง

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 204 ต่างก็หวาดกลัวเส้าชิงหยวน)

หมายเหตุ

• เหลียงเจียถุน (梁家屯): ชุมชนหรือหมู่บ้านสกุลเหลียง เป็นหมู่บ้านใกล้เคียงกับหมู่บ้านหย่งฝู

** หลี่ชุนเซียง (李春香): ในต้นฉบับภาษาจีนช่วงต้นมีพิมพ์สลับเป็น หลี่เซียงชุน (李香春) สองจุด แต่เนื้อเรื่องส่วนที่เหลือและบทต่อๆ ไปใช้ชื่อ หลี่ชุนเซียง ทั้งหมด เพื่อความต่อเนื่องและถูกต้องจึงใช้ชื่อ หลี่ชุนเซียง