ตอนที่ 204 — ตอนที่ 204 ต่างก็หวาดกลัวเส้าชิงหยวน

เส้าชิงหยวนถามย้ำอีกคำรบหนึ่ง "เจ้าจะอะไรนะ?"

ชายผู้นั้นค่อย ๆ หันศีรษะกลับไป สีหน้าพลันซีดเผือดลงในชั่วพริบตา "ข้า… เจ้า… ข้า…"

เขาอ้ำอึ้งพูดไม่ออกอยู่นาน ละล่ำละลักติดอ่างอยู่นานสองนานก็ยังพูดจาไม่เป็นประโยค

เส้าชิงหยวนตีหน้าเย็นเยียบ ก่อนจะตวัดสายตามองไปยังหลี่ชุนเซียง "ใครให้เจ้ามาที่นี่?"

หลี่ชุนเซียงใจกล้ากว่าสามีของนางอยู่บ้าง ทว่าก็หาได้มากมายอันใด นางเอ่ยตอบเสียงเบา "ขะ… ข้ามาทำงานที่โรงงาน"

"ไม่ต้องการ ไสหัวไป"

หลี่ชุนเซียงหดคอลงเล็กน้อย ทว่ายังคงพยายามแข็งใจแผดเสียงเถียง "นี่มิใช่โรงงานของเจ้าเสียหน่อย เจ้าบอกว่าไม่ต้องการ ก็… ก็ไม่ต้องการแล้วหรือไร?"

"นี่คือโรงงานของข้า" เส้าชิงหยวนจ้องเขม็งไปที่นาง พลางเอ่ยเน้นทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ

หลี่ชุนเซียงเบิกตากว้าง คนอื่น ๆ ที่อยู่ในลานบ้านต่างก็เบิกตากว้างเช่นกัน

จากนั้น ทุกคนต่างพากันหันขวับไปมองกู้หยุนตงเป็นตาเดียว

ฝ่ายหลังยักไหล่ "ถูกแล้ว โรงงานนี้ข้ากับเส้าชิงหยวนร่วมมือกันทำจริง ๆ เขาแนะนำให้ข้ารู้จักกับนายน้อยหลิว ทั้งยังเป็นผู้ค้ำประกันให้นายน้อยหลิวยืมเงินให้ข้า ข้าถึงเปิดโรงงานนี้ขึ้นมาได้ ดังนั้นโรงงานนี้จึงมีส่วนของเส้าชิงหยวนอยู่ครึ่งหนึ่ง"

นี่คือข้ออ้างที่พวกเขาลอบปรึกษาตกลงกันไว้ล่วงหน้า อย่างไรเสียกล่าวเช่นนี้ย่อมง่ายต่อการทำให้ผู้คนยอมรับมากกว่า

หากขืนปล่อยให้ทุกคนล่วงรู้ว่าเส้าชิงหยวนมีเงินเก็บอยู่ถึงหลายร้อยตำลึงเงิน ผีสางเทวดาเท่านั้นถึงจะรู้ว่าจะนำพาความยุ่งยากใหญ่หลวงเพียงใดมาให้

ดังนั้นจึงหยิบยืมชื่อเสียงของหลิวเหวยมาใช้อ้างเสียเลย ไม่แน่ว่าอาจช่วยข่มขวัญผู้คนได้อีกด้วย

เป็นไปตามคาด พอนางเอ่ยคำพูดนี้ออกมา สายตาของพวกชาวบ้านต่างก็แปรเปลี่ยนเป็นซับซ้อนขึ้นมาทันที

ทว่า แปลกนัก จู่ ๆ ก็มีคนสองสามคนค่อย ๆ ก้าวถอยหลังออกไปอย่างเงียบเชียบ

กู้หยุนตงเห็นแล้วดวงตาพลันเป็นประกายวาววับ ไอหยา นึกไม่ถึงเลยว่าเส้าชิงหยวนจะมีประโยชน์เช่นนี้ด้วย?

สองสามีภรรยาหลี่ชุนเซียงพอได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งหันหลังจ้ำอ้าวหนีไปทันควัน ไม่กล้าเอ่ยถึงเรื่องจะมาทำงานในโรงงานอีกต่อไป

ฝูงชนที่เดิมทีส่งเสียงเอะอะมะเทิ่งเริ่มส่งเสียงกระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์กันเบา ๆ จากนั้นคนกลุ่มใหญ่ก็พากันแยกย้ายจากไป

ไม่จำเป็นต้องให้กู้หยุนตงย้ำเงื่อนไขการรับสมัครอีกต่อไป เส้าชิงหยวนก็ราวกับ 'เสาค้ำสมุทร'* ยืนตระหง่านปักหลักอยู่ตรงนั้น คนที่แต่เดิมมีเล่ห์เหลี่ยมความคิดแอบแฝงต่างก็พากันหนีหายไปไม่น้อย

คนที่เหลืออยู่ ล้วนเป็นชาวบ้านที่ครอบครัวยากจนข้นแค้นและต้องการงานนี้จริง ๆ รวมถึงพวกที่ไม่ได้มีเรื่องบาดหมางโดยตรงกับเส้าชิงหยวน และคิดว่าตนเองมิได้มีเรื่องละอายใจหรือสิ่งใดให้ต้องหวาดกลัว

ทว่าคนก็ยังนับว่าค่อนข้างมากอยู่ กู้หยุนตงจึงได้แต่คัดเลือกออกมาอีกสองสามคน

ในที่สุดก็คัดเลือกบุรุษไว้แปดคน สตรีสามคน ทั้งหมดล้วนเป็นคนในวัยฉกรรจ์

เมื่อรวมกับต่งซิ่วหลานและสมาชิกสามคนของครอบครัวสกุลหลิว กับเฉินจิ้นเป่าบุตรชายคนรองของผู้ใหญ่บ้าน ก็ครบสิบหกคนพอดี

เมื่อกำหนดตัวคนได้แล้ว กู้หยุนตงจึงหยิบหนังสือสัญญาว่าจ้างออกมาฉบับหนึ่ง อ่านข้อกำหนดในสัญญาให้พวกเขาฟัง หากไม่มีข้อคัดค้านก็ให้ประทับลายนิ้วมือ อีกสองวันค่อยมาเริ่มทำงาน

มีสตรีเพียงคนเดียวที่มีข้อคัดค้านและไม่ยอมประทับลายนิ้วมือ กู้หยุนตงไม่คิดบีบบังคับ จากสิบหกคนจึงเหลือสิบห้าคน

กู้หยุนตงอธิบายข้อควรระวังเพิ่มเติม ทั้งยังบอกว่านี่เป็นการจ้างงานระยะสั้น ทำเพียงสี่ถึงห้าเดือนเท่านั้น

ทว่าหากทำงานได้เหมาะสม ปีหน้าก็จะจ้างต่อ รอจนโรงงานสร้างเสร็จเป็นระเบียบเรียบร้อยยิ่งขึ้น คนงานชั่วคราวก็สามารถเปลี่ยนเป็นคนงานประจำได้

ทุกคนได้ยินต่างก็ไม่มีข้อขัดข้อง ยามนี้เป็นช่วงว่างเว้นจากการทำเกษตร จะออกไปหางานทำข้างนอกก็ยากเย็น อยู่บ้านเฉย ๆ ไปวัน ๆ มีแต่จะกินทุนกินรอนจนหมดตัว** ในใจย่อมกระวนกระวายยิ่ง

ยิ่งมิต้องเอ่ยถึงว่าค่าจ้างที่บ้านกู้ให้นั้นไม่น้อยเลย ซ้ำงานก็ไม่ได้หนักหนาอันใด

คนทั้งสิบหกคนพอกลับไปเล่าให้ที่บ้านฟัง คนในครอบครัวต่างก็ดีใจเป็นล้นพ้น ต่างพากันกำชับให้พวกเขาตั้งใจทำงาน เพื่อที่ปีหน้าเมื่อบ้านกู้สร้างโรงงานเสร็จแล้วจะได้มีโอกาสทำงานต่อไป

รอจนผู้คนแยกย้ายกันไปหมดแล้ว กู้หยุนตงจึงเก็บหนังสือสัญญาว่าจ้างเข้าที่ ยามนี้ถึงค่อยมีเวลาเอ่ยถามเส้าชิงหยวน "หลี่ชุนเซียงผู้นั้นเป็นใครกันหรือ?"

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 205 นางเป็นคนของตระกูลหลี่)

หมายเหตุ

• ติ้งไห่เสินเจิน (定海神针): เสาค้ำสมุทร หรือกระบองสารพัดนึกของซุนหงอคงในวรรณกรรมเรื่องไซอิ๋ว เดิมเป็นเสาเหล็กวิเศษที่ใช้ค้ำคลื่นลมในทะเลบูรพาให้สงบราบคาบ ในที่นี้เป็นคำอุปมาหมายถึง บุคคลผู้ทรงอิทธิพล น่าเกรงขาม ที่เมื่อปรากฏตัวขึ้นแล้วสามารถสะกดตรึงสถานการณ์อันวุ่นวายให้สงบราบคาบลงได้ทันที

** นั่งกินนอนกินจนหมดตัว (坐吃山空 — จั้วชือซานคง): สุภาษิตจีน หมายถึง การนั่งกินนอนกิน ใช้จ่ายทรัพย์สินเงินทองที่มีอยู่โดยไม่มีรายได้เข้ามา เปรียบเสมือนต่อให้มีภูเขาทองทั้งลูกก็ย่อมหมดเกลี้ยงลงได้ในที่สุด