ตอนที่ 206 — ตอนที่ 206 พาครอบครัวไปตัวอำเภอ

กู้หยุนตงยังได้ไปขอลาหยุดเรียนให้กู้หยุนซูด้วย บ้านสกุลถงมีเพียงผู้เฒ่าถงและภรรยาสองคนคอยเฝ้าบ้าน ส่วนคนอื่นๆ ล้วนเดินทางไปเปิดร้านที่ตัวอำเภอกันทั้งหมด

ต่งซิ่วหลานก็พาลูกๆ ทั้งสามคนไปด้วยเช่นกัน ส่วนสามีของนางนั้นฝากให้ผู้เฒ่าถงช่วยดูแลชั่วคราว

รถม้าเพียงคันเดียวของกู้หยุนตงนั่งกันไม่พอ โชคดีที่หลิวอันขับรถม้ามารับแต่เช้าตรู่ ท่าทางของเขาดูตื่นเต้นยิ่งกว่านางเสียอีก เขาขับพาคนไปส่งถึงหน้าร้าน จากนั้นจึงค่อยวกหัวรถม้ากลับไปพร้อมกับเส้าชิงหยวนเพื่อไปรับหลิวเหวย

ร้านค้าของตระกูลกู้อยู่ทางทิศตะวันออกของตัวเมือง มีชื่อว่า ‘กู้จี้’* เส้าชิงหยวนเป็นคนตั้งชื่อนี้ให้ ยามที่กู้หยุนตงไปปรึกษาหารือกับเขา เขาก็โพล่งชื่อนี้ออกมาแทบจะในทันที

ถนนสายตะวันออกแห่งนี้นับเป็นย่านการค้าที่รุ่งเรืองและคึกคักที่สุดในอำเภอเฟิ่งไค ร้านรับแลกเงิน ร้านขายยา ร้านขายเนื้อ ร้านขายของชำ ร้านผ้าไหมแพรพรรณ และภัตตาคารร้านอาหารล้วนมีให้เห็นดาษดื่น ร้านกู้จี้ตั้งอยู่ตรงกึ่งกลาง แต่เดิมเป็นร้านขายสุราของตระกูลเถา ก่อนหน้านี้จู่ๆ ก็ปิดร้านปรับปรุงใหม่ บรรดาร้านรวงข้างเคียงต่างก็ไม่รู้ว่าภายในร้านถูกตกแต่งเป็นเช่นไร

การตกแต่งภายในร้านกู้จี้นั้น กู้หยุนตงเป็นผู้ออกแบบด้วยตนเอง ทางฝั่งขวาของประตูใหญ่มีแผ่นไม้ขนาดยาวแขวนไว้แผ่นหนึ่ง บนนั้นเขียนรายการสินค้าที่มีวางจำหน่าย บรรทัดแรกคือน้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์ ถัดมาคือน้ำตาลทรายแดง ลูกอมรสส้ม และลูกอมรสสาลี่

ชนิดสินค้ายังมีไม่มากนัก ในยามนี้สิ่งที่กู้หยุนตงทำออกมาขายได้มีเพียงไม่กี่อย่างนี้เท่านั้น เอาไว้ภายหลังค่อยทยอยเพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ

เมื่อก้าวพ้นประตูเข้าไป จะพบแท่นทรงกลมที่สามารถหมุนได้ บนแท่นมีฟางข้าวสะอาดสะอ้านมัดไว้อย่างเป็นระเบียบ เสียบถังหูลู่และอมยิ้ม*ไว้สองสามไม้

ถัดไปด้านข้างเป็นโต๊ะเคาน์เตอร์ โต๊ะเคาน์เตอร์ตัวนี้ไม่เหมือนกับของร้านอื่นๆ ทั่วไป เพราะทาเป็นสีขาวนวล ทั้งยังโค้งมนสลักลวดลาย แลดูสว่างตาสบายใจยิ่งนัก

โดยรอบร้านเป็นตู้หลากชนิด ด้านบนแขวนป้ายไม้ระบุชื่อสินค้าและราคาเอาไว้

นางกระทั่งยังแบ่งออกเป็นน้ำตาลทรายขาวชั้นหนึ่งและน้ำตาลทรายขาวชั้นรอง ด้วยว่าคนบ้านสกุลถงเพิ่งเริ่มลงมือทำ ยามที่ยังไม่ชำนาญย่อมมีสินค้าที่มีตำหนิอยู่บ้าง อันที่จริงก็มิได้ส่งผลกระทบอะไรมากนัก เพียงแต่สีไม่ขาวนวลเท่าเท่านั้น ของพวกนี้จึงสามารถนำมาลดราคาขายได้

ลานเรือนด้านหลังร้านก็จัดเก็บทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว พวกกู้หยุนตงมาถึงกันแต่เช้า ฤกษ์ยามเปิดร้านนั้นต้องพิถีพิถัน พวกเขาจึงพากันไปนั่งพักที่เรือนด้านหลังพร้อมหน้าพร้อมตา

ต่งซิ่วหลานเอ่ยอย่างชื่นชมระคนอิจฉา “หยุนตงมีความสามารถจริงๆ มีทั้งบ้านทั้งร้านค้าใหญ่โตปานนี้ในตัวอำเภอแล้ว”

“ท่านอาก็จะมีในเร็ววันเช่นกันเจ้าค่ะ” กู้หยุนตงรินน้ำยื่นให้นางหนึ่งถ้วย “คราวก่อนที่ท่านอาเจิงกลับมาจากตัวอำเภอ ท่านหมอก็บอกแล้วมิใช่หรือเจ้าคะว่าหากบำรุงดูแลร่างกายอีกสักระยะก็จะค่อยๆ ฟื้นตัว ถึงเวลานั้นชีวิตความเป็นอยู่ของท่านอาก็จะสบายขึ้น อีกอย่างเจิงเจีย เจิงเยวี่ย และเจิงเล่อ ทั้งสามพี่น้องล้วนรู้ความถึงเพียงนี้ วันคืนที่ดีของท่านย่อมรออยู่ข้างหน้าเจ้าค่ะ”

ช่วงก่อนหน้านี้เส้าชิงหยวนขับรถม้าพาท่านอาเจิงมาตรวจรักษากับท่านหมอที่โรงหมอที่ดีที่สุดในตัวอำเภอแล้ว อาจเป็นเพราะช่วงนี้ได้กินอิ่มนอนอุ่น อีกทั้งอารมณ์แจ่มใส อาการของเจิงหู่จึงดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ยามนี้ต่งซิ่วหลานมาทำงานที่โรงงาน เด็กๆ ทั้งสามคนก็ช่วยงานได้ไม่น้อย กู้หยุนตงล้วนจ่ายค่าแรงให้ วันคืนของบ้านสกุลเจิงจึงนับว่าเจริญรุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ อย่างแท้จริง

รอยยิ้มบนใบหน้าของต่งซิ่วหลานเพิ่มมากขึ้น นางรู้สึกซาบซึ้งและขอบคุณกู้หยุนตงยิ่งนัก หากมิได้นาง ครอบครัวของตนก็คงจะล่มจมไปแล้วจริงๆ

นางเป็นสตรีเพียงลำพังต้องดูแลลูกสามคน ซ้ำยังต้องปรนนิบัติสามี ความเหน็ดเหนื่อยนั้นไม่ต้องเอ่ยถึง อีกทั้งในช่วงนั้นอารมณ์ของสามีนางก็หดหู่ตกต่ำอย่างยิ่ง จนแทบจะถึงขั้นปล่อยชีวิตตามยถากรรม เฝ้าแต่คิดว่าตนเองเป็นภาระถ่วงความเจริญของทุกคน

ช่วงเวลานั้นเส้าชิงหยวนก็ประจวบเหมาะไปอยู่ที่เมืองเอกพอดี คิดอยากจะช่วยก็ไม่ล่วงรู้สถานการณ์

ทว่าในยามนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังจะดีขึ้นแล้วจริงๆ

ขณะที่คนทั้งหลายกำลังสนทนากันอยู่นั้น พลันมีเสียงดังเปรี้ยงปร้างโครมครามปึงปังแว่วมาจากนอกประตู

ผู้คนที่อยู่ในลานเรือนต่างชะงักงันไป ต่างพากันวิ่งกรูกันออกไปดู

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 207 เปิดกิจการมิ่งมงคล)

หมายเหตุ

• กู้จี้ (顾记): ธรรมเนียมการตั้งชื่อร้านค้าในสมัยโบราณ มักนำแซ่ของเจ้าของมาตั้งตามด้วยคำว่า 'จี้' (记) หมายถึงร้านค้า กิจการ หรือตราสินค้าของตระกูลนั้นๆ ในที่นี้หมายถึง 'ร้านตระกูลกู้'

** ถังหูลู่ (糖葫芦): ขนมหวานพื้นเมืองดั้งเดิมของจีน ทำจากผลไม้ (ดั้งเดิมนิยมใช้ผลซานจา) นำมาเสียบไม้แล้วชุบน้ำเชื่อมจนเคลือบผิวบางกรอบ

*** อมยิ้ม (棒棒糖): ลูกอมเสียบก้านไม้ ซึ่งกู้หยุนตงประยุกต์ทำขึ้นมาขายในยุคโบราณเพื่อดึงดูดลูกค้าวัยเด็ก