ตอนที่ 207 — ตอนที่ 207 เปิดกิจการมิ่งมงคล

ทันทีที่เปิดประตูออกไป ก็แลเห็นหัวสิงโตขนาดใหญ่โตมหึมาพุ่งปราดเข้ามาตรงหน้านางอย่างกะทันหัน

กู้หยุนตงผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยพลัน สัญชาตญาณสั่งให้ยกเท้าขึ้นเตรียมจะถีบออกไป ทว่าหัวสิงโตตัวนั้นกลับเริ่มส่ายหมุนไปด้านข้างเสียก่อน ส่วนหางสิงโตก็กระโดดโลดเต้นส่ายไปมาตามจังหวะ

เพียงหัวเดียวตัวเดียวยังไม่พอ ไม่ช้าสิงโตอีกตัวหนึ่งก็เริ่มกระโดดโลดเต้นตามขึ้นมา ซึ่งสิงโตตัวที่สองนี้เห็นได้ชัดว่าร่ายรำได้อย่างชำนิชำนาญและสุขุมมั่นคงกว่าตัวแรกอยู่บ้าง

มุมปากของกู้หยุนตงกระตุกวูบ นางขอสาบานเลยว่าไม่เคยคิดจะเรียกคณะเชิดมังกรเชิดสิงโตมาเลยสักนิด ที่แท้เสียงโครมครามปึงปังเมื่อครู่นี้ก็คือเสียงฆ้องเสียงกลองของพวกเขานี่เอง

กำลังนึกอยู่นั้น หัวสิงโตตัวแรกก็ถูกถอดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่แลดูเซ่อซ่าอยู่บ้างของหลิวเหวย

“เป็นอย่างไรบ้าง? เปิดฉากได้คึกคักครึกครื้นดีหรือไม่ ดึงดูดผู้คนให้แห่แหนกันมาหมดเลยเชียว” เขาปาดเหงื่อบนใบหน้าลวกๆ พลันหันไปตะโกนใส่สิงโตตัวด้านหลังว่า “เส้าชิงหยวน เจ้าเข้ามานี่สิ”

คนเชิดสิงโตตัวด้านหลังก็ถอดหัวสิงโตออกเช่นกัน เส้าชิงหยวนตีหน้าเย็นชาส่งสายตาเขียวปัดจ้องเขม็งใส่หลิวเหวย

เดิมทีกู้หยุนตงกำลังพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ทว่าครั้นได้เห็นเครื่องแต่งกายของเส้าชิงหยวน นางก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่นออกมา “ข้าก็นึกสงสัยอยู่ว่าเหตุใดเจ้าถึงตามหลิวอันไป ที่แท้ก็แอบเตรียมเรื่องน่าประหลาดใจเช่นนี้เอาไว้นี่เอง ฮ่าๆๆ สิ่งนี้เหมาะกับเจ้ายิ่งนัก จริงๆ นะ หล่อเหลาองอาจเป็นพิเศษเลย เมื่อครู่ก็เชิดสิงโตได้เก่งกว่าหลิวเหวยตั้งเยอะ”

เดิมทีเส้าชิงหยวนรู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง เขาถูกหลิวเหวยต้อนเป็ดขึ้นคอน* เคี่ยวเข็ญบังคับให้ทำอย่างไม่เต็มใจ

ทว่ายามนี้ ครั้นได้เห็นนางแย้มยิ้มสดใสงดงามถึงเพียงนี้ เขาก็พลันรู้สึกขึ้นมาว่า… ก็แค่เชิดสิงโตเท่านั้น จะเป็นเรื่องใหญ่อันใดกันเชียว

หลิวเหวยกลับไม่ค่อยพอใจนัก อะไรคือเชิดได้เก่งกว่าเขา? ตัวเขาอุตส่าห์ทุ่มเทฝึกซ้อมมาเพื่อวันนี้โดยเฉพาะตั้งหนึ่ง… ไม่สิ ครึ่งวันเชียวนะ อย่างไรก็ต้องเก่งกว่าเส้าชิงหยวนที่ถูกลากตัวมาร่วมแบบกะทันหันอยู่แล้วมิใช่หรือ

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากโต้แย้ง ด้านหลังก็พลันมีเสียงเอะอะจอแจดังแว่วมา

“หลงจู๊หญิงกู้ ขอแสดงความยินดีกับการเปิดกิจการมิ่งมงคลด้วย”

คนที่เอ่ยปากคือเถาเฟิง เขาพาบ่าวรับใช้ของตนเองเดินเข้ามา ทั้งยังนำของขวัญมาด้วย

กู้หยุนตงไม่รู้จักเขา ทว่าหลิวเหวยที่อยู่ข้างๆ กลับแค่นเสียงฮึ ทว่าก็มิได้พูดอะไรมาก เพียงกระซิบกระซาบบอกนางเสียงเบาว่า “นี่คือเถาเฟิง พี่ชายคนโตของเถาหาง แต่ทั้งสองคนเกิดจากคนละแม่กัน ไม่ได้มีความแค้นอันใดกับข้า”

กู้หยุนตงพลันกระจ่างใจ ผู้มาเยือนย่อมถือเป็นแขก นางย่อมยินดีต้อนรับด้วยความเต็มใจ

“คุณชายเถาเกรงใจเกินไปแล้ว เชิญด้านในเจ้าค่ะ” จากนั้นจึงสั่งให้บุตรชายคนรองบ้านสกุลถงยกน้ำชามาต้อนรับแขก

เมื่อเขาผู้นี้ก้าวพ้นประตูเข้าไป ด้านหลังก็ทยอยมีผู้คนตามเข้ามาอีกไม่ขาดสาย ล้วนเป็นบรรดาคุณชายเจ้าสำราญที่ร่วมวางเดิมพันที่เหลาสุราจิ่นซิ่วในวันนั้น

กู้หยุนตงจำได้เพียงคุณชายบ้านนายอำเภอเท่านั้น ส่วนคนอื่นๆ ล้วนไม่คุ้นหน้าเลยสักคน ถึงกระนั้นนางก็เชื้อเชิญต้อนรับทุกคนเข้าไปด้านในทั้งหมด

ผู้คนที่มาค่อนข้างมาก แม้ร้านค้าจะกว้างขวาง ทว่าโต๊ะเก้าอี้กลับมีน้อยเหลือเกิน กู้หยุนตงจึงจำต้องไหว้วานให้เส้าชิงหยวนไปขอยืมม้านั่งจากร้านข้างเคียง

นึกไม่ถึงว่าพอหันกลับไป ก็พบว่าเส้าชิงหยวนกำลังจับจ้องมองเถาเฟิงอยู่

นางเม้มริมฝีปากเบาๆ นึกถึงคราวก่อนที่เหลาสุราจิ่นซิ่ว เขาก็จ้องมองคนตระกูลเถาอยู่นานสองนานเช่นกัน

กู้หยุนตงไม่ค่อยเข้าใจนัก เส้าชิงหยวนกับตระกูลเถามีเรื่องบาดหมางอันใดกันหรือ?

แต่ดูแล้วก็ไม่น่าจะใช่ หากมีเรื่องขัดแย้งกันจริง คนตระกูลเถาเมื่อเห็นเส้าชิงหยวนย่อมไม่มีทางสงบนิ่งเช่นนี้มิใช่หรือ?

ขณะที่นางกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ทางด้านโน้นเผิงจ้งเฟยก็เดินเข้ามาเช่นกัน

มิใช่เพียงเขาที่มาเท่านั้น แต่ยังพาฮูหยินของตนเองเข้ามาด้วย เพียงแต่สีหน้าของเขากลับดูหงุดหงิดรำคาญใจอยู่บ้าง เห็นได้ชัดว่าไม่ได้อยากพาภรรยาของตนมาด้วยเลยสักนิด

ทว่าในพริบตาถัดมา เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นแลเห็นกู้หยุนตง สีหน้าก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นเบิกบานแจ่มใสขึ้นมาในทันใด รอยยิ้มนั้นกระทั่งยังแฝงแววประจบเอาอกเอาใจอยู่บางเบา

ฮูหยินเผิงเห็นดังนั้น ใบหน้าก็พลันบึ้งตึงมืดมนลงฉับพลัน สองมือบิดกำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่นจนแทบฉีกขาด

กู้หยุนตง “…” นี่มันกะจะดึงดูดความเกลียดชังมาให้นาง หรือดึงดูดความเกลียดชัง หรือว่าจงใจดึงดูดความเกลียดชังมาให้นางกันแน่เนี่ย**

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 208 เหยาซื่อ)

หมายเหตุ

• ต้อนเป็ดขึ้นคอน (赶鸭子上架): สำนวนจีน หมายถึง บังคับ เคี่ยวเข็ญ หรือผลักดันให้ใครคนหนึ่งทำในสิ่งที่ตนเองไม่ถนัด ไม่พร้อม หรือเกินความสามารถ

** ดึงดูดความเกลียดชัง (招黑 — เจาเฮย): วลีเปรียบเปรย หมายถึง การกระทำที่ชักนำเอาเรื่องเดือดร้อน ความเกลียดชัง หรือสายตาคิดร้ายจากผู้อื่นมาสู่ตัว ในที่นี้กู้หยุนตงหมายถึงการที่เผิงจ้งเฟยแสดงท่าทีกระตือรือร้นและเอาอกเอาใจนางต่อหน้าภรรยาตนเอง ย่อมทำให้ภรรยาของเขาเข้าใจผิดและเกิดความริษยาชิงชังต่อนางโดยที่นางไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวด้วยเลย