ตอนที่ 208 — ตอนที่ 208 เหยาซื่อ

เผิงฮูหยินแซ่เดิมคือเหยา มามาที่ติดตามอยู่ข้างกายนางก็คือเฉียนมามา คนเดียวกับที่เคยมามอบของขวัญแสดงความยินดีในวันทำพิธียกขื่อเอกของบ้านสกุลกู้คราวนั้น

เฉียนมามายิ้มพลางก้าวขึ้นหน้ามาเอ่ยแนะนำ "แม่นางกู้ นี่คือเส้าฮูหยินของบ้านข้าเจ้าค่ะ"

กู้หยุนตงค้อมศีรษะให้เหยาซื่อ เหยาซื่อกำลังลอบพินิจพิจารณานางอยู่ ทว่าบนใบหน้ากลับประดับด้วยรอยยิ้ม ดูเป็นมิตรอย่างยิ่ง "แม่นางกู้ ยินดีด้วย ยินดีด้วยนะ ได้ยินว่าน้ำตาลทรายขาวของบ้านเจ้าเป็นหนึ่งไม่มีสองในอำเภอเฟิ่งไคของเรา คราวก่อนนายท่านบ้านข้าได้เห็นที่เหลาสุราจิ่นซิ่ว พอกลับถึงบ้านก็เอ่ยชื่นชมยกยอเสียยกใหญ่ เอ่ยชมจนข้านึกอยากรู้อยากเห็นยิ่งนัก แทบจะทนรอมาดูไม่ไหว นี่อย่างไรเล่า ข้าถึงได้หน้าหนาติดตามนายท่านบ้านข้ามาด้วย เจ้าอย่าได้ถือสาหาความเลยนะ"

กู้หยุนตงแย้มยิ้มตามไปด้วย "เผิงฮูหยินล้อเล่นแล้วเจ้าค่ะ จะเกินจริงถึงเพียงนั้นได้อย่างไร เชิญเข้าไปดื่มน้ำเชื่อมน้ำตาลทรายขาวที่เรือนหลังก่อนเถิดเจ้าค่ะ รสชาติดีทีเดียว"

"ได้สิ" เหยาซื่อจึงสั่งให้เฉียนมามามอบของขวัญขึ้นมา พลางยิ้มและพยักหน้ารับ

วันนี้คนที่พาฮูหยินมาด้วยมิได้มีเพียงเผิงจ้งเฟยคนเดียว คนอื่นๆ กู้หยุนตงล้วนให้ต่งซิ่วหลานช่วยต้อนรับพาไปพักดื่มน้ำชาที่เรือนหลังชั่วคราวแล้ว

เมื่อเหยาซื่อมาถึง กู้หยุนตงย่อมพานางเดินไปยังเรือนหลังเช่นกัน

ต่งซิ่วหลานเป็นเพียงสตรีชาวบ้านในชนบท ไหนเลยจะเคยติดต่อคบหากับเหล่าฮูหยินจากตระกูลใหญ่ผู้มีอันจะกินเล่า? ในใจจึงรู้สึกประหม่ากระสับกระส่ายอยู่ตลอดเวลา เคราะห์ดีที่ยังมีเจียงซื่อ สะใภ้ใหญ่ของบ้านสกุลถงคอยช่วยอยู่

แต่ก่อนเจียงซื่อเคยเป็นบ่าวรับใช้ในบ้านเศรษฐีมาก่อน แม้จะมิได้ปรนนิบัติรับใช้ถึงเบื้องหน้านายใหญ่ ทว่ากฎระเบียบธรรมเนียมของตระกูลใหญ่เหล่านี้นางย่อมพอรู้ความอยู่บ้าง

นางเห็นต่งซิ่วหลานรู้สึกอึดอัดไม่สบายใจ จึงกระซิบกระซาบบอกว่าเพียงยกน้ำชามาต้อนรับขับสู้ให้พวกนางได้ดื่มกินก็พอแล้ว ฮูหยินเหล่านี้ส่วนใหญ่ล้วนรู้จักมักคุ้นกัน ย่อมจะหาเรื่องสนทนากันเองได้

ต่งซิ่วหลานได้ฟังก็พยักหน้ารับรัวๆ นางเองก็ไม่อยากเข้าไปปะปนอยู่ท่ามกลางคนเหล่านี้อยู่แล้ว

เพียงแต่ตกลงกันไว้แล้วว่าวันนี้จะมาช่วยงานหยุนตง จึงกลัวว่าจะทำเรื่องเสียจนงานของนางต้องพังลง

ยามที่กู้หยุนตงพาเหยาซื่อก้าวเข้ามา ก็เห็นต่งซิ่วหลานเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก แม้แต่ตอนยกน้ำเชื่อมน้ำตาลทรายขาวก็ยังมือไม้สั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกเกร็งกลัว

กู้หยุนตงถึงกับต้องยกมือกุมขมับทันใด เป็นนางเองที่คิดไม่รอบคอบ จนทำให้ผู้อื่นต้องอึดอัดลำบากใจเช่นนี้

เคราะห์ดีที่ยามนี้สองสามีภรรยาฉินเหวินเจิ้งมาถึงพอดี เก๋อซื่อมีความสัมพันธ์อันดีกับกู้หยุนตง ทั้งยังเป็นซือหมู่ของหยุนซู เวลานี้จึงถูกดึงตัวมาเป็นแรงงานจำเป็น*อย่างเป็นธรรมชาติ ให้นางช่วยดูแลต้อนรับพวกเหยาซื่อ

กู้หยุนตงนั่งสนทนาเป็นเพื่อนอยู่ด้านในครู่หนึ่งก็ขอตัวออกมา ด้านนอกครึกครื้นอย่างยิ่ง

มีหลิวเหวยอยู่ มีเส้าชิงหยวนอยู่ ความจริงแล้วก็ไม่มีปัญหาอันใด

ผู้คนไม่น้อยต่างพากันมุงดูน้ำตาลทรายขาว บ้างก็มองดูอมยิ้มที่เสียบอยู่บนมัดฟางข้าวซึ่งส่งกลิ่นหอมหวานของผลไม้โชยมาพลางเอ่ยซักถาม บรรดาเถ้าแก่ของร้านรวงข้างเคียงหลายแห่งเห็นคุณชายและฮูหยินน้อยจากตระกูลร่ำรวยเดินทางมาร่วมแสดงความยินดีกับร้านเปิดใหม่มากมายถึงเพียงนี้ ต่างก็นึกอยากรู้อยากเห็นจนแวะเวียนมามุงดูแล้วดูเล่า

ครั้นล่วงรู้ว่าภายในร้านวางขายสิ่งใด แต่ละคนต่างก็เบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง ทั้งยังคันไม้คันมือนึกอยากจะซื้อหามาลองบ้าง

ทว่าพอได้ยินราคาแล้วกลับต้องล่าถอยไปบ้าง น้ำตาลนี้ดีจริงแท้ ทว่าราคาหนึ่งร้อยอีแปะต่อหนึ่งตำลึง*** ย่อมยากจะแบกรับไหวจริงๆ

ทว่ากู้หยุนตงกลับไม่กังวลเรื่องลูกค้าแม้แต่น้อย รอให้ผ่านพ้นช่วงเปิดร้านไป น้ำตาลทรายขาวของนางจะต้องขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแน่

"ข้าต้องการห้าสิบจิน!"

"ข้าต้องการหนึ่งร้อยจิน!"

"ข้าเอาไม่มาก ยี่สิบจินก็พอ!"

กู้หยุนตงมองดูคนเหล่านี้ที่พุ่งพรวดเข้ามาหน้าโต๊ะเคาน์เตอร์ทีละคน ในมือกำตำลึงเงินไว้แน่น ทั้งยังสั่งให้บ่าวรับใช้ของตนยืนขวางหน้าตู้ที่วางน้ำตาลทรายขาวเอาไว้ ราวกับหวาดกลัวว่าจะมีผู้อื่นมาแย่งชิงไป

กู้หยุนตงกระแอมเบาๆ คำหนึ่ง "ทุกท่านมาร่วมอุดหนุนในวันนี้ทำให้ร้านเล็กๆ ของเราเปี่ยมไปด้วยเกียรติยิ่งนัก**** เพียงแต่น้ำตาลมีจำนวนจำกัด ดังนั้นแต่ละตระกูลจึงซื้อได้มากที่สุดเพียงห้าจินเท่านั้นเจ้าค่ะ"

"ข้าเพิ่มเงินให้!" มีคนโพล่งขึ้นมา

กู้หยุนตงส่ายหน้า "ได้เพียงห้าจินเจ้าค่ะ" นางมีเวลาเพียงสั้นๆ เท่านี้ น้ำตาลทรายขาวที่ผลิตออกมาได้ย่อมมีจำนวนจำกัด ไหนเลยจะขายทีละหลายสิบหลายร้อยจินได้เล่า

ทุกคนต่างผิดหวังไปตามๆ กัน ทว่าสุดท้ายก็ได้แต่ถือถุงผ้าใบเล็กคนละใบเดินออกมา

เผิงจ้งเฟยก็ซื้อไปห้าจินเช่นกัน ทว่าเขาโยนเงินทิ้งไว้ ยี่สิบตำลึงเงิน แล้วเดินจากไปทันที

เหยาซื่อมองเห็นการกระทำของเขาอย่างแจ่มแจ้ง ดวงตาของนางพลันหม่นแสงลงอย่างมิอาจห้ามใจ

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 209 เรียกกู้เซียนเอ๋อร์มา)

หมายเหตุ

• ซือหมู่ (师母): คำเรียกยกย่องภรรยาของอาจารย์ เปรียบเสมือนมารดาทางวิชาการ ในที่นี้หมายถึงเก๋อซื่อ ภรรยาของฉินเหวินเจิ้งซึ่งเป็นอาจารย์ของกู้หยุนซู

** แรงงานจำเป็น (壮丁 — จ้วงติง): เดิมหมายถึงชายฉกรรจ์ที่ถูกเกณฑ์ไปเป็นทหารหรือใช้แรงงาน ในบริบทนี้เป็นสำนวนเปรียบเปรยถึงการถูกดึงตัวมาช่วยงานอย่างกะทันหัน

*** หนึ่งร้อยอีแปะต่อหนึ่งตำลึง: 'ตำลึง' (两 — เหลี่ยง) ในที่นี้คือหน่วยชั่งน้ำหนักโบราณของจีน โดย 1 ชั่ง (斤 — จิน) มี 16 ตำลึง (ประมาณ 500 กรัม ในขณะที่ 1 ตำลึงประมาณ 31.25 กรัม) ดังนั้นราคาน้ำตาลทรายขาวหนึ่งชั่งจึงตกอยู่ที่ 1, 600 อีแปะ (หรือ 1.6 ตำลึงเงิน) ซึ่งถือเป็นสินค้าราคาสูงมากสำหรับชาวบ้านทั่วไป

**** ทำให้ร้านเล็กๆ ของเราเปี่ยมไปด้วยเกียรติยิ่งนัก (蓬荜生辉 — เผิงปี้เซิงฮุย): สำนวนถ่อมตนของจีน แปลตรงตัวว่าทำให้กระท่อมหญ้าคาซอมซ่อเปล่งประกายเจิดจ้า ใช้เมื่อแขกผู้มีเกียรติหรือมีฐานะสูงส่งเดินทางมาเยือนสถานที่ของตน