ตอนที่ 211 — ตอนที่ 211 ทำเงินได้เท่าไร

กู้เซียนเอ๋อร์เอ่ยว่า “ฮูหยินน้อยสามารถเชิญพี่สาวลูกพี่ลูกน้องของบ่าวมาที่จวน เพื่อไต่ถามนางด้วยตนเองได้เจ้าค่ะ”

“นางจะยอมตอบตามความจริงรึ?”

“ฮูหยินน้อยปราดเปรื่องเฉลียวฉลาดถึงเพียงนี้ ไม่ว่านางจะยอมตอบตามความจริงหรือไม่ ย่อมต้องได้คำตอบอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

เหยาซื่อจิบชาคำหนึ่ง ปรายตามองกู้เซียนเอ๋อร์ด้วยรอยยิ้มกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม เนิ่นนานครู่หนึ่งจึงพยักหน้ารับ “มีเหตุผล เอาเถอะ ข้ารู้แล้ว เจ้าถอยออกไปได้”

“เจ้าค่ะ บ่าวขอตัวลา” กู้เซียนเอ๋อร์ยอบกายถอยออกไป ครั้นก้าวพ้นออกจากเรือนหรูอี้ บนใบหน้าก็ไม่อาจสะกดกลั้นสีหน้าตื่นเต้นดีใจเอาไว้ได้อีก

กู้หยุนตงเอ๋ยกู้หยุนตง นี่คือราคาค่างวดที่เจ้าไม่ยอมยื่นมือช่วยข้า!

พอนางเดินคล้อยหลังไป เฉียนมามาก็ขยับเข้าไปใกล้เหยาซื่อพลางกระซิบเสียงเบา “ฮูหยินน้อย กู้เซียนเอ๋อร์ผู้นี้คิดจะยืมมือท่านไปจัดการนังหนูบ้านสกุลกู้ผู้นั้นชัดๆ เจ้าค่ะ” เพิ่งจะเรียนรู้สำนวนมาได้ไม่กี่คำ ก็ริอ่านเอามาประจบสอพลอ ช่างดูครึ่งๆ กลางๆ ไม่เข้าท่าเอาเสียเลย*

“ข้าย่อมรู้อยู่แล้ว นางยังนึกว่าตนเองฉลาดเฉลียวนักหนา แท้จริงก็แค่เล่นลูกไม้ตื้นๆ เป็นเพียงตัวตลกเต้นแร้งเต้นกา** เท่านั้น” เหยาซื่อแค่นหัวเราะเยาะ ไม่เห็นกู้เซียนเอ๋อร์อยู่ในสายตาแม้แต่น้อย “ทว่าข้าก็อยากจะเชิญหลงจู๊สกุลกู้ผู้นั้นมาเป็นแขกที่จวนดูสักคราจริงๆ”

“ฮูหยินน้อย…”

เหยาซื่อโบกมือปราม “สิ่งที่กู้เซียนเอ๋อร์พูดก็มิได้ผิด ไม่ว่าหลงจู๊สกุลกู้ผู้นั้นจะมีความสัมพันธ์อันใดกับท่านพี่ ข้าย่อมดูออกเสมอ อีกประการ ข้าก็เพียงแค่เชิญนางมาเป็นแขกเพื่อพูดคุยสัพเพเหระเท่านั้น ส่วนเรื่องอื่น… มิใช่ยังมีกู้เซียนเอ๋อร์อยู่อีกหรือ ปล่อยให้พวกนางกัดกันเองไปเถอะ”

เฉียนมามายิ้มจนตาหยี “ยังคงเป็นฮูหยินน้อยที่ปราดเปรื่องยิ่งกว่าเจ้าค่ะ”

“เอาล่ะ อีกสองวันก็จะเป็นเทศกาลล่าปา แล้ว ถึงตอนนั้นเจ้าจงนำโจ๊กเทศกาลล่าปา* ไปส่งที่บ้านสกุลกู้สักรอบ ถือโอกาสนั้นเชิญนางมาเยือนที่จวนด้วยเลย”

“เจ้าค่ะ”

กู้หยุนตงยังไม่รู้ตัวว่าตนเองถูกหมายหัวเข้าให้อีกแล้ว วันนี้นางเปิดร้านขายของมาหนึ่งวัน เพียงแค่ช่วงเช้า ‘น้ำตาลทรายขาว’ ก็ถูกผู้คนแย่งชิงซื้อจนเกลี้ยงร้าน ส่วนขนมลูกกวาดอื่นๆ ก็ร่อยหรอจนแทบไม่เหลือเช่นกัน

ยามบ่ายเพิ่งจะผ่านพ้นไปได้เพียงครึ่งเดียว นางก็ปิดประตูร้านเสียแล้ว

ตั้งแต่ช่วงเที่ยง ตงซิ่วหลานได้พาเด็กทั้งสามคนนั่งรถม้าที่มีหลิวอันเป็นผู้ขับ พากลับไปยังหมู่บ้านหย่งฝูแล้ว ด้วยในใจนางมัวแต่พะวงเป็นห่วงงานการที่โรงงานแปรรูป

แม้กู้หยุนตงจะบอกว่ายังคงคิดค่าแรงให้นางเต็มวัน ทว่าตงซิ่วหลานกลับรู้สึกว่าช่วงบ่ายทางร้านไม่มีสิ่งใดให้ช่วยหยิบจับแล้ว การจะรับค่าแรงเต็มวันเช่นนั้นย่อมไม่สมควร จึงยืนกรานจะกลับไปทำงานต่อที่โรงงานให้ได้

นางกลับไปแล้ว ทว่าหลิวเหวยกลับยังไม่ยอมไป ครั้นเห็นประตูปิดลง เขาก็กระตือรือร้นรี่เข้ามาหาทันที “เร็วเข้า รีบดูสิว่าวันนี้ทำเงินได้กี่ตำลึงเงิน!”

กู้หยุนตงปรายตามองเขาแวบหนึ่ง “เจ้าเป็นคนนอก ไฉนข้าต้องนับเงินต่อหน้าเจ้าด้วยเล่า?”

หลิวเหวย “…” ตัดมิตร ตัดมิตร ตัดมิตรไปเลย!

เขาฮึดฮัดสะบัดหน้าหมุนตัวทำท่าจะเดินหนี ทว่าก้าวไปได้เพียงสองก้าวก็หวนกลับมาด้วยความไม่ยอมแพ้ ดวงตาเบิกกว้างพลางเอ่ยว่า “ต่อให้เจ้าไม่พูด ข้าก็คำนวณออกมาได้อยู่ดี!”

วันนี้นางขายน้ำตาลทรายขาวไปทั้งหมดกี่จิน อีกทั้งขายขนมลูกกวาดไปได้เท่าไร คิดว่าเขาตาบอดหรือไรกัน?

กู้หยุนตงยกนิ้วหัวแม่มือให้เขา “ไม่เลวนี่ นึกว่าเจ้าเอาแต่ยืนคุยโม้โอ้อวดอยู่ข้างๆ เสียอีก ที่แท้ในใจกลับแอบคิดคำนวณไว้อยู่ก่อนแล้ว”

หลิวเหวยเลิกคิ้วขึ้น “อย่างไรเสียข้าก็เป็นถึงคุณชายใหญ่แห่งสกุลหลิวนะ เอาเถอะ รีบนับเข้าเร็ว”

อันที่จริงในใจกู้หยุนตงเองก็พอจะกะประมาณได้อยู่แล้ว ย่อมเพราะราคาน้ำตาลทรายขาวถูกตั้งไว้อย่างชัดเจน ยิ่งไปกว่านั้นวันนี้แทบทุกคนต่างซื้อคนละห้าจิน นางถึงกับเห็นบางคนที่ซื้อครบห้าจินแล้ว ยังไปวานให้ผู้อื่นมาช่วยซื้อเพิ่มอีกห้าจินด้วยซ้ำ

น้ำตาลเกรดรองก็มีคนซื้อไปไม่น้อย บรรดาหลงจู๊ของร้านค้าข้างเคียงเหล่านั้นเห็นว่าน้ำตาลทรายขาวราคาสูงลิบลิ่วเกินไป ประกอบกับถูกพวกคุณชายน้อยผู้มั่งคั่งกว้านซื้อดักไว้ จึงพากันเลือกซื้อน้ำตาลเกรดรองไปลิ้มลองแทน

กู้หยุนตงยกกล่องใส่เงินออกมา ครั้นเห็นตั๋วเงินและเศษเงินตำลึงอัดแน่นจนเต็มปรี่อยู่ภายใน นางก็ค่อยๆ สูดลมหายใจเข้าลึกอย่างช้าๆ

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 212 ตามหาหลงจู๊)

หมายเหตุ

• ครึ่งๆ กลางๆ ไม่เข้าท่า (不伦不类 — ปู้หลุนปู้เล่ย): สำนวนจีนเปรียบเปรยถึงสิ่งที่ไม่เข้าพวก ไม่เป็นโล้เป็นพาย หรือการกระทำที่ไม่ถูกต้องตามธรรมเนียมจนดูขัดหูขัดตา ในที่นี้เฉียนมามาใช้เหน็บแนมกู้เซียนเอ๋อร์ที่เพิ่งเรียนรู้สำนวนสูงส่งมาได้ไม่กี่คำ ก็รีบนำมาพูดประจบเจ้านายอย่างเก้ๆ กังๆ

** ตัวตลกเต้นแร้งเต้นกา (跳梁小丑 — เที่ยวเหลียงเสี่ยวโฉ่ว): สำนวนจีนเปรียบเปรยถึงคนต่ำต้อยไร้ความสามารถ ที่ชอบทำตัวโดดเด่นหรือใช้เล่ห์เหลี่ยมก่อความวุ่นวาย แต่ไม่อาจสร้างผลกระทบต่อสถานการณ์ใหญ่ได้

*** เทศกาลล่าปา (腊八节 — ล่าปาเจี๋ย): วันขึ้น 8 ค่ำ เดือน 12 ตามปฏิทินจันทรคติจีน ถือเป็นสัญญาณเริ่มต้นของการเฉลิมฉลองเทศกาลส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ ในสมัยโบราณเป็นวันบูชาเทพเจ้าและบรรพบุรุษเพื่อขอบคุณความอุดมสมบูรณ์และขอพรให้พืชผลการเกษตรในปีถัดไปงอกงาม

**** โจ๊กเทศกาลล่าปา (腊八粥 — ล่าปาโจว): โจ๊กธัญพืชรวมมิตรที่ประกอบด้วยธัญพืช ถั่ว และผลไม้อบแห้งตั้งแต่แปดชนิดขึ้นไป ต้มรวมกันจนหอมหวาน นิยมทำแจกจ่ายและมอบเป็นของกำนัลแก่ญาติมิตรเพื่อความเป็นสิริมงคลในวันเทศกาลล่าปา