ตอนที่ 212 — ตอนที่ 212 ตามหาหลงจู๊

เก้าร้อยตำลึงเงิน!!!

นึกไม่ถึงว่าจะมีเงินถึงเก้าร้อยตำลึงเงิน น้ำตาลทรายขาวนี่ช่างทำเงินได้ดีเหลือเกิน

หลิวเหวยกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก ความจริงตอนแรกเขาประเมินไว้ในใจแค่ห้าร้อยตำลึงเงินเท่านั้น เขาคำนวณผิดไปแล้ว ฮือๆๆ…

ทว่าเงินเก้าร้อยตำลึงนี้ต้องหักต้นทุนออกไปก่อนถึงจะนับเป็นกำไรที่นางหามาได้ในวันนี้ กระนั้นต้นทุนที่ว่าก็ไม่ได้สูงอันใดเลยสักนิด

กู้หยุนตงเองก็แอบสูดหายใจเข้าลึกๆ แววตาเป็นประกายระยับ ในที่สุดนาง… ก็กลายเป็นเศรษฐีนีผู้มีทรัพย์สินหลักพันตำลึงเงินแล้ว

ต้องพยายามต่อไป นางจะต้องกลายเป็นเศรษฐีหมื่นตำลึงเงิน และเศรษฐีแสนตำลึงเงินให้จงได้

เมื่อมีเงิน กู้หยุนตงก็ใจกว้างขึ้นมาก นางแจกเงินให้ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นคนละสองตำลึงเงิน “วันนี้ทุกคนลำบากเหน็ดเหนื่อยกันมากแล้ว”

เส้าชิงหยวนแทบไม่มองด้วยซ้ำ เขาเก็บเงินเข้าอกเสื้อไปในทันที ส่วนครอบครัวสกุลถงทั้งสี่คนพอได้รับเงินต่างก็ยิ้มแย้มแจ่มใสจนแก้มแทบปริ

หยางซื่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วอ้าปากกัดลงไปคำหนึ่ง พอพบว่าเป็นของแท้แน่นอน จึงส่งมอบให้กู้หยุนตงอย่างทะนุถนอม “เจ้าเก็บไว้เถิด จะได้ไม่ทำหาย”

กู้หยุนตงรับเงินมา “เจ้าค่ะ ประเดี๋ยวหากท่านแม่อยากซื้ออะไร ก็บอกข้าได้เลยนะเจ้าคะ”

กู้หยุนซูเบิกตากว้างจ้องมองเงินในมือ สองตำลึงเชียวนะ นี่มันตั้งสองตำลึง สองตำลึงเงินเต็มๆ เลยเชียว เจ้าตัวน้อยหัวเราะคิกคัก พลางเก็บเงินใส่ลงไปในกระเป๋าใบเล็กด้านในย่ามสะพายหนังสือของตน

อื้ม เก็บออมไว้ก่อน หากวันหน้าครอบครัวมีเรื่องต้องใช้เงินด่วน เขาก็จะเอาไปมอบให้พี่ใหญ่

กู้หยุนเข่อเอียงคอจ้องมองก้อนเงิน นางยังไม่มีความคิดเรื่องสองตำลึงเงินว่ามากน้อยเพียงใด กระทั่งยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเงินนี้สามารถเอาไปซื้ออะไรได้ จึงยื่นส่งให้กู้หยุนตงเช่นกัน “ให้พี่ใหญ่”

หลิวเหวยยืนถือก้อนเงินไว้ราวกับคนโง่งมงาย บนตัวเขาพกตั๋วเงินติดตัวไว้เป็นพันตำลึงอย่างเห็นได้ชัด ทว่าในยามนี้กลับเทียบไม่ได้เลยกับความล้ำค่าของเงินสองตำลึงนี้

เขารู้สึกอยู่เสมอว่า นี่เป็นเงินที่หามาได้จากหยาดเหงื่อแรงงานอันเหน็ดเหนื่อยของตนเอง ความหมายมันย่อมแตกต่างกัน

เขาเก็บเงินสองตำลึงนั้นแยกไว้ต่างหากเป็นพิเศษ จากนั้นจึงหันไปมองกู้หยุนตงด้วยแววตาเป็นประกายวิบวับ “แม่หนูกู้ ข้ามาเป็นหลงจู๊*ให้เจ้าดีหรือไม่ ต่อไปเจ้าจ่ายเงินให้ข้าแค่วันละสองตำลึงเงินก็พอ”

“…” ทุกวันเนี่ยนะ?!

เช่นนั้นเดือนหนึ่งมิต้องจ่ายถึงหกสิบตำลึงเงินเชียวหรือ ร้านค้าเล็กๆ บ้านไหนเขาจ้างหลงจู๊แพงหูฉี่ขนาดนี้กัน นี่มันปล้นเงินกันชัดๆ

กู้หยุนตงยิ้มแห้งๆ พลางเอ่ยขึ้น “อย่าเลยดีกว่า เจ้าเป็นถึงนายน้อยใหญ่แห่งตระกูลหลิว มีทรัพย์สมบัติมหาศาลรอให้สืบทอด เงินเพียงสองตำลึงเงิน ข้าจะกล้ารบกวนเจ้าได้อย่างไรกัน นับว่าลดเกียรติเกินความสามารถของเจ้าเกินไปแล้ว”

“ไม่เป็นไร ข้าไม่รังเกียจว่าเงินน้อยหรอก อย่างไรเสียข้าก็ไม่ได้พึ่งพาค่าจ้างแค่นั้นประทังชีวิตอยู่แล้ว” หลิวเหวยโบกมือใหญ่ไปมา ทำท่าทางไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย

เส้าชิงหยวนปรายตามองเขาแวบหนึ่ง “แต่พวกเรารังเกียจเจ้า”

กู้หยุนตงพยักหน้าหงึกๆ อย่างเห็นพ้องเป็นที่สุด สมแล้วที่ต้องให้คนที่กล้าพูดความจริงมาปลุกเจ้าลูกผลาญคนนี้ให้ตื่นเสียที

หลิวเหวยแทบจะกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง “ทำไมกันล่ะ!”

“เจ้าเรียกค่าตัวสูงเกินไป พวกเราจ้างไม่ไหว”

“สูงตรงไหนกัน เจ้าดูสิ วันเดียวนางหาเงินได้ตั้งมากมายขนาดนี้ สองตำลึงเงินนี่ยังไม่ถึงเศษเงินด้วยซ้ำ… เอาเถอะๆ หนึ่งตำลึงก็ได้ หนึ่งตำลึงเงินก็ยังไหว”

เส้าชิงหยวนไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย หันไปเอ่ยกับกู้หยุนตงว่า “แต่ในร้านก็ขาดหลงจู๊กับเด็กรับใช้ในร้านจริงๆ นั่นแหละ คงไม่สามารถให้เจ้ามาเฝ้าร้านทุกวันได้ตลอดไป”

“เสียดายที่ท่านพ่อไม่อยู่” กู้ต้าเจียงเคยเป็นสมุห์บัญชี**ในร้านอาหารมาก่อน ย่อมมีประสบการณ์อยู่บ้าง อันที่จริงแล้วเขาเป็นคนที่เหมาะสมที่สุด

หลิวเหวยเต้นผางๆ อยู่ด้านข้าง “ข้าก็บอกแล้วไงว่าข้าจะเป็นเอง!”

เส้าชิงหยวนครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ข้ามีคนที่เหมาะสมอยู่คนหนึ่ง”

ดวงตาของกู้หยุนตงพลันเป็นประกาย “ใครหรือ”

“ข้าไง!!” หลิวเหวยร้องตะโกนลั่น “พวกเจ้าไม่จ้างข้าแล้วจะต้องเสียใจ ข้ากว้างขวางในเมืองนี้ เส้นสายออกจะมากมาย!”

เส้าชิงหยวนกับกู้หยุนตงสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะส่งสายตาให้สองพี่น้องสกุลถงพร้อมกัน ไม่นานทั้งสองก็ลากตัวหลิวเหวยออกไป

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 213 ตกลงเรียบร้อย)

หมายเหตุ

• หลงจู๊ (掌柜 — จ๋างกุ้ย): ผู้จัดการร้าน หรือผู้ดูแลกิจการร้านค้าในยุคโบราณ มีหน้าที่ดูแลความเรียบร้อย บริหารจัดการสินค้า และควบคุมดูแลพนักงานในร้าน

** สมุห์บัญชี (账房先生 — จั้งฝางเซียนเซิง): ผู้ทำหน้าที่ดูแลสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายและการเงินของกิจการ ร้านค้า หรือคฤหาสน์ในสมัยโบราณ มักเป็นผู้มีความรู้หนังสือและคิดคำนวณเลขได้อย่างแม่นยำ