ตอนที่ 215 — ตอนที่ 215 สองคนที่เขากลัวที่สุด

กู้หยุนตงเอ่ยขัดคำพูดของเขา “ไม่ต้องแล้ว พรุ่งนี้เจ้ามารวมตัวแต่เช้าหน่อยก็พอ”

เขาคอยจับตาดูสองแม่ลูกฟางซื่อมาเกือบจะครบหนึ่งเดือนแล้ว นอกจากพวกนางจะไปหาจ้าวต้าฟาให้มาขโมยของที่บ้านพวกตน ก็มิได้มีความเคลื่อนไหวอื่นใดอีก

เวลานี้ครอบครัวของพวกนางมีคนตระกูลถงคอยเฝ้าดูแลอยู่ จึงไม่หวั่นเกรงว่าฟางซื่อจะหาคนลอบแฝงตัวเข้ามาในบ้านอีกต่อไป

อีกประการหนึ่ง มีแต่คำกล่าวที่ว่ามีโจรคอยลักพันวัน ไร้ผู้ใดเฝ้าระวังโจรได้พันวัน* ความคิดแรกเริ่มของนางก็แค่ให้คอยจับตาดูพวกนางไว้เพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น

จวงจื่อรีบขานรับทันควัน ครั้นกู้หยุนตงเดินจากไปแล้ว เขาก็ยกมือขึ้นฟาดหน้าตนเองอย่างแรงไปฉาดหนึ่ง จากนั้นจึงหันไปเอ่ยถามพ่อแม่ของตนว่า “ข้า… ข้ามิได้กำลังฝันไปใช่หรือไม่”

“มิได้ฝันไปหรอก เจ้าจะได้ไปเป็นลูกจ้างในร้านที่ตัวอำเภอจริงๆ แล้ว” ใบหน้าซื่อสัตย์จริงใจของสือต้าซานเปี่ยมล้นไปด้วยความตื่นเต้นตื้นตัน ฝ่ามือหยาบกร้านตบลงบนไหล่ของบุตรชายอย่างหนักแน่น

เหอยี่ก็พยักหน้าระรัว บุตรชายของนาง ในที่สุดก็มีอนาคต มีหน้ามีตากับเขาเสียที

“เดือนละหนึ่งตำลึงเงินเชียวนะ ตอนนี้ข้ากับพ่อของเจ้าก็มีค่าจ้างทุกเดือน เจ้าเองเวลานี้ก็มีงานการเป็นหลักเป็นแหล่งแล้ว อีกประเดี๋ยวก็หาแม่สื่อมาทาบทามสู่ขอแต่งงานได้แล้ว”

แต่ก่อนบ้านนางทั้งยากจน ทั้งบุตรชายก็ไม่มีชื่อเสียงที่ดี วันๆ เอาแต่เที่ยวเตร่ลอยชายไปเรื่อย แม่สื่อแม่ชักเห็นเข้ายังต้องเดินเลี่ยงหลบทางให้ ทว่าเวลานี้นางถึงขั้นสามารถจินตนาการไปถึงภาพการได้อุ้มหลานชายในอีกไม่ช้าได้แล้ว

จวงจื่อสูดหายใจเข้าลึกๆ มองดูพ่อแม่ พลันค้นพบว่าพวกท่านไม่เหมือนแต่ก่อนอีกต่อไปแล้ว

จริงแท้ นับตั้งแต่ช่วยตระกูลกู้ดูแลสวนผลไม้เป็นต้นมา ทั้งสองคนก็ดูกระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวา เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังกายพลังใจทุกเมื่อเชื่อวัน เวลานี้ตนเองก็มีงานการทำแล้ว วันข้างหน้าชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเขาย่อมจะยิ่งทวีความสุขสบายรุ่งเรืองขึ้นไปอีก

สุดท้ายเขามองไปยังหลานฮวา เห็นใบหน้าน้อยๆ ของนางแดงระเรื่อดูตื่นเต้นดีใจยิ่งนัก เขาก็พลันแย้มยิ้มออกมา “รอก่อนเถอะ พี่จะเก็บรวบรวมสินเดิม**แต่งงานไว้ให้เจ้าเอง”

วันรุ่งขึ้น จวงจื่อเปลี่ยนมาสวมใส่เสื้อผ้าชุดที่ดีที่สุดของตนเอง ท้องฟ้ายังมืดมิดไม่ทันสาง เขาก็มายืนคุดคู้อยู่หน้าประตูเรือนตระกูลกู้แล้ว

ยามที่กู้หยุนตงก้าวเท้าออกจากเรือน เกือบจะถูกเงาร่างคนตรงมุมกำแพงทำให้ตกใจสะดุ้งสุดตัว ด้วยนึกว่าตนเพิ่งจะเรียกให้จวงจื่อกลับมา ทางฝั่งฟางซื่อก็ส่งคนมานั่งดักรอหน้าประตูเรือนตนเสียแล้ว

ครั้นพอมองเห็นชัดเจนว่าเป็นผู้ใด นางก็แทบอยากจะยกเท้าถีบออกไปสักที

จวงจื่อหัวเราะแหะๆ “แม่นางกู้… ไม่ถูกสิ เถ้าแก่ พวกเราควรต้องออกเดินทางกันหรือยังขอรับ”

กู้หยุนตงกวักมือเรียกกู้หยุนซูที่จะไปสำนักศึกษาเช่นกันให้ขึ้นไปบนรถม้า จากนั้นจึงค่อยปรายสายตาสำรวจเขาอยู่สองแวบ

ทันใดนั้นนางก็ขมวดคิ้วมุ่นน้อยๆ แม้จวงจื่อจะสวมใส่เสื้อผ้าชุดที่ดีที่สุด ทว่าตรงชายเสื้อก็ยังมีรอยปะชุนอยู่ถึงสองแห่ง

แบบนี้ย่อมไม่ได้เป็นอันขาด ลูกจ้างในร้านนับเป็นหน้าตาของร้าน หากสวมใส่เสื้อผ้าที่มีรอยปะชุน ผู้คนจะพาลคิดว่านางกดขี่ทารุณลูกจ้างจนส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงเอาได้

ดูท่าแล้วนางคงต้องขบคิดเรื่องชุดเครื่องแบบพนักงาน***เสียหน่อย

นางเอ่ยปากให้จวงจื่อขึ้นรถม้าด้วยเช่นกัน ทว่าฝ่ายหลังกลับส่ายหน้า นั่งหดตัวลีบอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่ข้างกายผู้เฒ่าถง “ข้านั่งข้างนอกกับท่านผู้เฒ่าก็พอแล้วขอรับ”

กู้หยุนตงมิได้เอ่ยเกลี้ยกล่อมซ้ำ และแล้ว จวงจื่อก็เบิกตากว้างมองดูเส้าชิงหยวนก้าวเดินออกมาจากบ้านสกุลเส้า ครั้นเห็นเขานั่งอยู่ตรงคานหน้ารถม้า เส้าชิงหยวนก็ก้าวเข้าไปในห้องโดยสารรถม้าอย่างเป็นธรรมชาติยิ่งนัก

จวงจื่อเบิกตากว้างจนแทบถลน ก่อนจะตัวสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างรุนแรง

ไม่ได้การ จะกลัวไม่ได้ มีอันใดน่ากลัวกัน ตนเองมิเคยไปล่วงเกินเส้าชิงหยวนเสียหน่อย

จริงสิ ได้ยินคนพูดกันว่าโรงงานแห่งนั้นเส้าชิงหยวนก็มีส่วนแบ่งครึ่งหนึ่ง เช่นนั้นร้านค้านี้เขาก็มีส่วนด้วยงั้นรึ

พูดเช่นนี้ แสดงว่าเขาก็เป็นเถ้าแก่ของตนด้วยน่ะสิ?

“…” สองคนที่เขากลัวที่สุด กลับกลายมาเป็นเถ้าแก่ของเขาทั้งคู่เนี่ยนะ!!

ตนเองตกอยู่ในสภาพการณ์เช่นนี้ได้อย่างไรกัน เหตุใดถึงได้คิดสั้นหาเรื่องใส่ตัวเช่นนี้เล่าโว้ยยยยย

รถม้าแล่นเข้าสู่ตัวอำเภอ กู้หยุนตงไปส่งน้องชายที่สำนักศึกษาก่อนเป็นลำดับแรก จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังร้านเสื้อผ้าสำเร็จรูป ให้จวงจื่อไปเลือกเสื้อผ้าที่เหมาะสมสักชุด

จวงจื่อตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ “มะ… มอบให้ มอบให้ข้าหรือขอรับ ข้าเลือกแบบไหนก็ได้เลยหรือ”

สายตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งของเส้าชิงหยวนตวัดมองตรงมาที่เขา จวงจื่อสะดุ้งเฮือกขึ้นมาในบัดดล รู้สึกเย็นวาบไปถึงต้นคอ คล้ายกับว่าศีรษะจะหลุดออกจากบ่าได้ทุกเมื่อ เขาจึงค่อยๆ ขยับตัวถอยร่นไปด้านข้างอย่างขลาดกลัว

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 216 แขกผู้ไม่ได้รับเชิญ)

หมายเหตุ

• มีแต่โจรคอยลักพันวัน ไร้ผู้ใดเฝ้าระวังโจรได้พันวัน (只有千日做贼，没有千日防贼): สำนวนจีน อุปมาว่าฝ่ายมุ่งร้ายหรือคิดขโมยย่อมสบโอกาสลงมือได้เสมอ ส่วนฝ่ายระวังป้องกันย่อมมีวันเหนื่อยล้าหรือเผลอไผล ไม่อาจตั้งการ์ดระแวดระวังไปได้ตลอดรอดฝั่ง

** สินเดิม (嫁妆 — เจี้ยจวง): ทรัพย์สิน สิ่งของ หรือเงินทองที่ครอบครัวฝ่ายเจ้าสาวจัดเตรียมไว้ให้บุตรสาวนำติดตัวไปใช้ในครอบครัวสามีเมื่อออกเรือน

*** ชุดเครื่องแบบพนักงาน (工作服 — กงจั้วฝู): เสื้อผ้าสำหรับการทำงานที่กิจการจัดหาให้พนักงานสวมใส่เหมือนกันเพื่อความเป็นระเบียบเรียบร้อยและเป็นหน้าตาของร้าน ซึ่งเป็นแนวคิดการบริหารร้านค้าสมัยใหม่ที่กู้หยุนตงนำมาปรับใช้