ตอนที่ 216 — ตอนที่ 216 แขกผู้ไม่ได้รับเชิญ

กู้หยุนตงถลึงตาใส่เขาหนึ่งวง “ฝันไปเถอะ เจ้ายังคิดจะเลือกชุดผ้าไหมหรืออย่างไร? เลือกชุดที่ดูสะอาดสะอ้าน เรียบร้อย อบอุ่น และไม่มีรอยปะชุนก็พอแล้ว”

จวงจื่อส่งเสียง “โอ้” ตอบรับคำหนึ่ง ทว่าก็ยังคงดีอกดีใจยิ่ง อย่างไรเสียก็มีเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ใส่ไม่ใช่หรือ

เมื่อเห็นเขาเดินไปเลือก กู้หยุนตงจึงหันไปเอ่ยกับเส้าชิงหยวนว่า “เจ้าช่วยเลือกให้หลงจู๊เจิ้งสักชุดด้วยสิ ในเมื่อจวงจื่อที่เป็นลูกจ้างยังมีชุดทำงานแจกให้ ก็ไม่มีเหตุผลที่หลงจู๊จะไม่มี เจ้าลองดูว่าชุดไหนเหมาะสม”

“ชุดทำงานหรือ?” สีหน้าของเส้าชิงหยวนผ่อนคลายลงเล็กน้อย

“อืม” กู้หยุนตงชี้ไปทางจวงจื่อ “จะปล่อยให้เขาใส่เสื้อผ้าชุดเก่าบนตัวมารับรองลูกค้าไม่ได้หรอก ถือเสียว่าเป็นสวัสดิการของร้านเราก็แล้วกัน”

ร้านของพวกเราหรือ? เส้าชิงหยวนมีสีหน้าเบิกบานขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด “ได้ ข้าไปเลือกให้เอง”

เสื้อผ้าของหลงจู๊ย่อมไม่เหมือนกับของลูกจ้าง เส้าชิงหยวนกะขนาดรูปร่างของเจิ้งกังคร่าวๆ ไม่นานก็เลือกให้เขาได้ชุดหนึ่ง

จวงจื่อก็เดินกลับมาอย่างรวดเร็วเช่นกัน ในใจเขายังคงมีความกังวลอยู่บ้าง ทว่าครั้นเห็นกู้หยุนตงไม่ว่าอันใด ซ้ำยังควักเงินจ่ายให้อย่างคล่องแคล่ว เขาก็พลอยดีใจขึ้นมาอีกครา

ครั้นเดินทางมาถึงร้านค้า เจิ้งกังก็มารออยู่ที่นั่นก่อนแล้ว

กู้หยุนตงจึงให้เขาพาจวงจื่อไปช่วยกันจัดเก็บบริเวณเคาน์เตอร์ก่อน ส่วนตนเองเดินไปยังเรือนพักด้านหลัง แล้วเปิดห้องห้องหนึ่งออก

ผ่านไปครู่หนึ่ง นางจึงค่อยเรียกให้พวกเขาเข้ามาช่วยกันยกสินค้าในคลังที่เก็บไว้ตรงนี้

ความจริงแล้วสินค้าในคลังอันใดนั่นไม่มีอยู่เลยแม้แต่น้อย นางเพิ่งจะนำออกมาจากในมิติวิเศษเมื่อครู่นี้เอง

ในร้านไม่มีคนคอยเฝ้า นางไหนเลยจะกล้าเอามาวางทิ้งไว้ที่นี่?

ภายหน้านางตั้งใจว่าจะส่งคนนำสินค้ามาส่งที่ร้านทุกวัน ดังนั้นที่บ้านอาจจำเป็นต้องซื้อเกวียนล่อสักคันหนึ่งเสียแล้ว

เมื่อจัดวางสินค้าเรียบร้อยแล้ว กู้หยุนตงจึงเปิดประตูร้าน

ลูกค้าด้านนอกยังคงมารอกันแต่เช้าตรู่ ลำพังน้ำตาลทรายขาวห้าจินเมื่อวานนี้ไหนเลยจะเพียงพอ วันนี้ตั้งแต่เช้าตรู่จึงส่งบ่าวไพร่ที่บ้านมาเข้าคิวซื้ออีก

กระทั่งบรรดาเถ้าแก่ร้านค้าแถวๆ นั้นก็ยังพลอยอยากได้ด้วยเช่นกัน

อย่างไรเสียเจิ้งกังก็มีประสบการณ์ทำงานมาหลายปี ตอนแรกอาจจะยังไม่คุ้นชินอยู่บ้าง ทว่าเพียงครู่เดียวก็คล่องแคล่วช่ำชอง* หยิบจับสิ่งใดก็เข้าที่เข้าทางอย่างรวดเร็ว

จวงจื่อแม้ไม่มีประสบการณ์ ทว่าเขาก็เฉลียวฉลาดปราดเปรียวไม่น้อย อีกทั้งยังมีไฟในการทำงานเปี่ยมล้น พยายามเรียนรู้อย่างเต็มที่ ใบหน้าประดับรอยยิ้มต้อนรับผู้คนตลอดทั้งวัน

แม้ว่ารอยยิ้มในช่วงแรกนั้น… จะยังคงทำให้กู้หยุนตงรู้สึกว่าดูกะล่อนเจ้าเล่ห์พิลึกอยู่บ้างก็ตาม

ผนวกกับมีเส้าชิงหยวนคอยยืนคุมเชิงอยู่ด้านข้าง ความเป็นระเบียบเรียบร้อยในวันนี้จึงดำเนินไปด้วยดี

ช่วงสามวันแรกที่เปิดร้าน กู้หยุนตงรู้ดีว่าลูกค้าน้ำตาลทรายขาวต้องไม่ขาดสายอย่างแน่นอน บางคนอาจจะเวียนมาซื้อซ้ำอีกหลายจิน หรือนำไปมอบเป็นของกำนัล หรืออาจนำไปขายต่อที่เมืองเอกก็เป็นได้ เรื่องเหล่านี้กู้หยุนตงย่อมไม่ก้าวก่ายและควบคุมไม่ได้อยู่แล้ว

ปริมาณที่นางผลิตได้มีจำกัด นับเป็นการค้าเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ทางราชสำนักต่างหากที่เป็นรายใหญ่ ไม่มาใส่ใจน้ำตาลเพียงหยิบมือของนางหรอก

หลังยุ่งวุ่นวายมาตลอดทั้งวัน กู้หยุนตงพึงพอใจทั้งเจิ้งกังและจวงจื่อไม่น้อย

เพียงแต่ตอนกินข้าวเที่ยง เมื่อนางเห็นจวงจื่อล้วงเอาแผ่นแป้งย่างที่แข็งโป๊กและเย็นชืดสองแผ่นออกมาจากอกเสื้อ หัวคิ้วก็อดกระตุกไม่ได้

ด้านหลังร้านมีห้องครัว กู้หยุนตงจึงบอกให้พวกเขาใช้ได้ตามสบาย

ที่น่าประหลาดใจคือ จวงจื่อกลับมีฝีมือทำอาหารอยู่บ้าง แม้จะธรรมดาทั่วไป ทว่าก็ไม่ถึงกับปล่อยให้ตัวเองต้องอดตาย

กู้หยุนตงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงมอบเงินเพิ่มให้อีกห้าร้อยอีแปะ ให้พวกเขาไปซื้อผักซื้อเนื้อมาทำกินกันเอง ถือเสียว่ารวมอาหารกลางวันให้หนึ่งมื้อ เงินห้าร้อยอีแปะนั้นเหลือเฟือสำหรับเรื่องนี้ทีเดียว

จวงจื่อตื่นเต้นดีใจจนแทบเนื้อเต้น เจิ้งกังเองก็เช่นกัน เดิมทีเขาตั้งใจจะให้ภรรยาที่บ้านส่งข้าวกลางวันมาให้ทุกวัน

วันรุ่งขึ้นก็เป็นวันล่าปาแล้ว กู้หยุนตงจึงให้แม่เฒ่าถงกับลูกสะใภ้ต้มโจ๊กล่าปา*หม้อใหญ่เพื่อฉลองเทศกาล

นางเองก็ตั้งใจว่าจะไปอยู่ที่ร้านเพียงครึ่งวันแล้วค่อยกลับ ทั้งเจิ้งกังและจวงจื่อสองคนนั้นโดยพื้นฐานแล้วไม่มีปัญหาอันใดให้ต้องกังวล

ทว่าขณะที่นางกำลังคิดจะกลับบ้าน ในร้านกลับมีแขกผู้ไม่ได้รับเชิญมาเยือน

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 217 ในที่สุดก็มา)

หมายเหตุ

• คล่องแคล่วช่ำชอง (游刃有余 — โหย่วเหริ่นโหย่วอวี๋): สำนวนจีนโบราณจากคัมภีร์จวงจื่อ เปรียบเทียบคมมีดของคนชำแหละวัวผู้ชำนาญที่เคลื่อนผ่านช่องว่างระหว่างกระดูกและเอ็นได้อย่างลื่นไหลไร้การติดขัด หมายถึง การจัดการสิ่งต่างๆ ได้อย่างเชี่ยวชาญ คล่องแคล่ว และสบายๆ ดั่งใจนึก

** วันล่าปา (腊八节 — ล่าปาเจี๋ย): เทศกาลดั้งเดิมของจีน ตรงกับวันขึ้น 8 ค่ำ เดือน 12 ตามปฏิทินจันทรคติจีน ถือเป็นสัญญาณเริ่มต้นการตระเตรียมเข้าสู่เทศกาลตรุษจีน

*** โจ๊กล่าปา (腊八粥 — ล่าปาโจว): โจ๊กธัญพืชรวมมิตรที่ประกอบด้วยข้าว ธัญพืช ถั่ว และผลไม้อบแห้งหลากหลายชนิด นิยมต้มรับประทานและแบ่งปันกันในวันล่าปาเพื่อความเป็นสิริมงคล แสดงความกตัญญูและขอพรให้อุดมสมบูรณ์พูนสุข