ตอนที่ 217 — ตอนที่ 217 ในที่สุดก็มา

คนที่มาคือแม่นมเฉียน นางหิ้วตะกร้าใบหนึ่งพลางส่งยิ้มละไม

“นี่คือโจ๊กล่าปา* เจ้าค่ะ เส้าฮูหยินสั่งให้บ่าวเฒ่านำมามอบให้ แม่นางกู้เพิ่งย้ายมาอยู่อำเภอเฟิ่งไคของพวกเราได้ไม่นาน ประจวบเหมาะจะได้ลิ้มรสโจ๊กล่าปาดั้งเดิมของทางนี้ ดูสิว่ามีสิ่งใดแตกต่างจากทางบ้านเกิดของแม่นางหรือไม่”

กู้หยุนตงประหลาดใจอยู่บ้าง เหยาซื่อผู้นี้อยู่ดีไม่ว่าดี เหตุใดจึงส่งโจ๊กล่าปามาให้นางเล่า?

ทว่าไม่ช้าแม่นมเฉียนก็ช่วยคลายข้อข้องใจให้นาง “เส้าฮูหยินกล่าวว่า วันก่อนที่ติดตามนายน้อยมาร่วมแสดงความยินดีในวันเปิดร้านกู้จี้ของแม่นางกู้ ก็รู้สึกถูกชะตาราวกับรู้จักกับแม่นางมาเนิ่นนาน น่าเสียดายที่วันนั้นแขกเหรื่อมากมาย การค้าเจริญรุ่งเรืองยิ่ง แม่นางก็ยุ่งวุ่นวาย เส้าฮูหยินบ้านเราจึงยังไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับแม่นางเลยเจ้าค่ะ”

แม่นมเฉียนกล่าวพลางหยิบเทียบเชิญออกมาใบหนึ่ง “เห็นว่าช่วงสองสามวันนี้ร้านของแม่นางเข้าที่เข้าทางแล้ว เส้าฮูหยินจึงคิดอยากเชิญแม่นางเข้าไปเป็นแขกที่จวน พอดีจวนสกุลเผิงมีสวนเหมยอยู่แห่งหนึ่ง ยามนี้ดอกเหมยกำลังเบ่งบานสะพรั่งงดงามยิ่ง เส้าฮูหยินจึงให้บ่าวเฒ่าเอาเทียบเชิญมามอบให้แม่นาง หวังว่าแม่นางจะไม่บอกปัดนะเจ้าคะ”

กู้หยุนตงส่งเสียง “หา?” ออกมาคำหนึ่ง ไปเป็นแขกหรือ? เชิญนางเข้าจวนสกุลเผิงไปชมดอกเหมยเนี่ยนะ?

ไม่ๆๆ บนตัวนางไม่มีเซลล์ความโรแมนติกเลยแม้แต่น้อย วันๆ เอาแต่คิดจะหาเงินเยี่ยงคนสามัญธรรมดาทั่วไป ไม่มีเวลาว่างไปชมดอกไม้หรอก

ยิ่งกับเหยาซื่อผู้นั้น นางยิ่งไม่มีความคิดจะคบค้าสมาคมด้วยเลย

กู้หยุนตงคิดจะปฏิเสธ ทว่าแม่นมเฉียนคล้ายจะมองเจตนาของนางออก จึงเอ่ยเสริมขึ้นมาอีกประโยคหนึ่งว่า “กู้เซียนเอ๋อร์ น้องสาวลูกพี่ลูกน้องของแม่นางกู้ก็คิดถึงแม่นางมากเช่นกัน เพียงแต่นางในยามนี้ไม่สะดวกจะออกไปไหนมาไหนตามอำเภอใจ แม่นางกู้จะได้ถือโอกาสนี้ไปเยี่ยมนาง พี่น้องจะได้พูดคุยรำลึกความหลังกันอย่างไรเล่าเจ้าคะ”

คำพูดที่กู้หยุนตงตั้งใจจะเอ่ยออกไปพลันกลืนกลับลงคอทันที

นางก็ว่าอยู่แล้วเชียว เกลียดคำพูดอ้อมค้อมวกวนของพวกตระกูลใหญ่เป็นที่สุด เจ้าอ้างชื่อกู้เซียนเอ๋อร์มาหานางตรงๆ แต่แรกก็สิ้นเรื่องแล้วมิใช่หรือ?

กู้หยุนตงรับโจ๊กล่าปาและเทียบเชิญมา “ในเมื่อเส้าฮูหยินบ้านเจ้าเอ่ยปากเชื้อเชิญด้วยความจริงใจถึงเพียงนี้ ข้าย่อมต้องไปอย่างแน่นอน ขอบใจเจ้ามาก”

เมื่อแม่นมเฉียนเสร็จสิ้นภารกิจ รอยยิ้มก็ดูจริงใจขึ้นมาอีกเล็กน้อย “เช่นนั้นบ่าวเฒ่าขอตัวกลับก่อน แม่นางไม่ต้องเดินมาส่งนะเจ้าคะ”

กู้หยุนตงยิ้มรับ ครั้นเห็นนางเดินจากไป จวงจื่อจึงค่อยขยับเข้ามาใกล้ “เถ้าแก่ ร้านค้าของพวกเราช่างขายดีเหลือเกิน กระทั่งจวนสกุลเผิงยังส่งโจ๊กล่าปามาให้ท่านเลยขอรับ”

การค้าขายในช่วงสองวันนี้เขาสัมผัสได้ลึกซึ้งทีเดียว หากมิใช่เพราะเถ้าแก่จำกัดจำนวนการซื้อ ร้านของพวกเขาก็คงถูกกวาดซื้อจนเกลี้ยงตั้งแต่เพิ่งเปิดประตูร้านเป็นแน่

กู้หยุนตงเพียงบีบเทียบเชิญใบนั้นไว้ในมือ แล้วยื่นโจ๊กล่าปาให้จวงจื่อ “ประจวบเหมาะพอดี โจ๊กล่าปานี่พวกเจ้าเอาไปแบ่งกันกินเถอะ”

“ให้พวกเรากินหรือขอรับ?”

“อืม”

จวงจื่อแทบอดใจรอไม่ไหวรีบเปิดฝาออก ดวงตาพลันสว่างวาบขึ้นมาทันที

โจ๊กล่าปาของจวนสกุลเผิงช่างแตกต่างจากที่อื่นโดยแท้ ด้านในมีทั้งข้าวเหนียว แปะก๊วย เนื้อวอลนัต เกาลัด พุทราจีน ลำไยอบแห้ง และเครื่องเคราอีกสารพัดชนิด สำหรับจวงจื่อแล้ว นี่ช่างอุดมสมบูรณ์ยิ่งกว่าวันตรุษจีนเสียอีก

กู้หยุนตงเพียงชำเลืองมองแวบหนึ่ง ก่อนจะละสายตากลับมา แล้วถือเทียบเชิญเดินกลับไป

จวงจื่อรีบวิ่งไปหยิบถ้วยและตะเกียบมาแบ่งกันกินกับเจิ้งกังอย่างกระตือรือร้นทันที

หมู่บ้านหย่งฝูคึกคักอย่างยิ่ง เทศกาลล่าปา**เป็นวันเซ่นไหว้บรรพบุรุษและทวยเทพ เพื่ออธิษฐานขอให้พืชผลอุดมสมบูรณ์และพบเจอแต่ความเป็นสิริมงคล ทุกหลังคาเรือนต่างเตรียมโจ๊กล่าปาไว้ไม่มากก็น้อย แม้เครื่องปรุงวัตถุดิบจะไม่เลิศหรู ทว่าก็ต้องทำตามธรรมเนียมสักหน่อย

โรงงานไม่ได้หยุดงาน ทว่าโจ๊กล่าปาที่กู้หยุนตงสั่งให้แม่เฒ่าถงและลูกสะใภ้ต้มเมื่อเช้านั้นกลับหอมหวานยิ่งนัก นางตักแบ่งให้คนในโรงงานคนละชามใหญ่เพื่อให้นำกลับบ้านไปด้วย

ทุกคนในโรงงานมองโจ๊กล่าปาที่พูนแน่นเต็มชาม รอยยิ้มบนใบหน้าก็ไม่เคยจางหายไปเลย

นับว่าจริงแท้ การมาทำงานในโรงงานของตระกูลกู้นั้น สวัสดิการช่างดียิ่งนัก พอทุกคนกินโจ๊กเสร็จสิ้นก็ยิ่งตั้งอกตั้งใจทำงานกันอย่างขยันขันแข็งขึ้นไปอีก

กู้หยุนตงวุ่นวายตามไปด้วยอยู่สองวัน เกือบจะลืมวันเวลาที่นัดหมายไว้กับเหยาซื่อไปเสียแล้ว

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 218 ไปจวนสกุลเผิงอีกครั้ง)

หมายเหตุ

• โจ๊กล่าปา (腊八粥 — ล่าปาโจว): โจ๊กธัญพืชรวมมิตรต้มตามประเพณีในวันล่าปา ประกอบด้วยธัญพืช ถั่ว และผลไม้อบแห้งหลากหลายชนิด นิยมรับประทานและมอบเป็นของกำนัลเพื่อความเป็นสิริมงคลและความอุดมสมบูรณ์

** เทศกาลล่าปา (腊八节 — ล่าปาเจี๋ย): เทศกาลดั้งเดิมของจีน ตรงกับวันขึ้น 8 ค่ำ เดือน 12 ตามปฏิทินจันทรคติจีน เป็นวันเซ่นไหว้บรรพบุรุษและทวยเทพเพื่อขอพรให้อุดมสมบูรณ์พูนสุข ทั้งยังถือเป็นสัญญาณเริ่มต้นการตระเตรียมเข้าสู่เทศกาลตรุษจีน