ตอนที่ 219 — ตอนที่ 219 เหยาซื่อคิดหลอกถามความจริง

“ในที่สุดก็มาเสียที รีบเข้ามาเร็วเข้า แม่นมเฉียน รินน้ำชาให้แม่นางกู้”

เหยาซื่อจับมือนางอย่างสนิทสนมเป็นกันเองแล้วจูงพาเดินเข้าไปด้านใน มุมปากของกู้หยุนตงกระตุกเบาๆ กระตือรือร้นออกนอกหน้าถึงเพียงนี้ ดูขัดหูขัดตายิ่งนัก

แม่นมเฉียนรินน้ำชาถ้วยหนึ่งให้กู้หยุนตง เหยาซื่อจึงเอ่ยขึ้นว่า “ในน้ำชานี้ยังใส่น้ำตาลทรายขาวที่ซื้อมาจากร้านของแม่นางกู้อีกด้วยนะ หวานชื่นใจ เหมาะสำหรับพวกเราสตรีดื่มยิ่งนัก แม่นางกู้ลองชิมดูสิ”

เอ่ยพลางส่ายหน้าเบาๆ “เรียกแม่นางกู้ดูห่างเหินเกินไป ข้าขอเรียกเจ้าว่าหยุนตงได้หรือไม่? ส่วนเจ้าก็เรียกข้าว่าพี่สาวเหยา*ก็แล้วกัน เป็นอย่างไร?”

“ตามที่ท่านสะดวกเถิด” กู้หยุนตงยกถ้วยชาขึ้นแตะริมฝีปาก นางมิได้ดื่มจริง ในสถานที่แปลกถิ่นกับคนแปลกหน้าที่มาทำตัวสนิทสนมกระตือรือร้นอย่างไร้เหตุผลเช่นนี้ หากนางกล้ากินของบ้านอีกฝ่าย นางก็คงเป็นคนโง่เขลาเต็มทนแล้ว

ในชั่วพริบตาที่ยกมือขึ้นดื่มชา นางก็เทน้ำชาลงไปในมิติวิเศษอย่างแนบเนียน

ยามวางถ้วยชาลง นางก็พยักหน้าเล็กน้อย “รสชาติดียิ่ง”

เหยาซื่อยิ้มพลางกล่าวว่า “ทางนี้ยังมีขนมและผลไม้อบแห้งด้วยนะ หยุนตงไม่ต้องเกรงใจ ข้าเนี่ย ตั้งแต่คราวก่อนที่ได้เห็นเจ้า ก็รู้สึกถูกชะตากับเจ้ายิ่งนัก พวกเราต่างเป็นคนตรงไปตรงมาผ่าเผย** อยู่ด้วยกันย่อมคุยกันถูกคอเป็นแน่ ทั้งหมดต้องโทษนายท่านบ้านข้าเชียว รู้จักกับเจ้ามาตั้งนานแล้วกลับไม่คิดจะแนะนำให้รู้จัก ซ้ำยังไม่รู้จักเชื้อเชิญเจ้ามาเป็นแขกที่จวนอีก คราวก่อนตอนที่บ้านเจ้าทำพิธียกเสาเอก เขาก็บอกให้ข้าเตรียมของขวัญแสดงความยินดีชุดหนึ่ง ทว่ากลับมิได้เล่าเรื่องของเจ้าให้ข้าฟังอย่างละเอียด ทำเอาข้าไม่ได้รู้จักเจ้าให้เร็วกว่านี้”

กู้หยุนตงคิดในใจ เผิงจ้งเฟยเขาไม่มีความกล้าถึงเพียงนั้นหรอก ขืนกล้าพูดเพ้อเจ้อสุ่มสี่สุ่มห้า เกรงว่าตกกลางคืนคงฝันร้ายผวาไม่เป็นอันหลับอันนอนแน่

นางจึงเอ่ยตามมารยาทกลับไปเช่นกัน “คุณชายเผิงมีภารกิจล้นมือ อีกทั้งข้าเป็นเพียงแม่นางบ้านป่าคนหนึ่ง ส่วนท่านเป็นถึงฮูหยินตระกูลใหญ่ คงเกรงว่าข้าจะล่วงเกินท่านกระมังเจ้าคะ”

“จะใช่ที่ไหนกัน เขาน่ะว่างจะตายไป” ใบหน้าของเหยาซื่อยังคงประดับรอยยิ้มอยู่ตลอด “อีกทั้งเขายังเอ่ยปากชมเจ้าไม่ขาดสาย ไหนเลยจะกลัวเจ้ามาล่วงเกินข้าเล่า”

เอ่ยปากชมไม่ขาดสายงั้นหรือ? เผิงจ้งเฟยประสาทกลับไปแล้วหรืออย่างไร

“จะว่าไปแล้ว ข้ายังไม่รู้เลยว่าหยุนตงเจ้ารู้จักกับนายท่านบ้านข้าได้อย่างไร ข้าถามเขา เขาก็บอกเพียงว่ารู้จักกับเจ้าได้ไม่นาน เจ้าลองเล่าให้ข้าฟังหน่อยสิ ข้าค่อนข้างสงสัยใคร่รู้นัก ข้าแต่งงานกับนายท่านบ้านเรามาหลายปีแล้ว เพิ่งจะเคยเห็นเขาออกหน้าปกป้องเด็กสาวเช่นนี้เป็นครั้งแรกเชียว”

มุมปากของกู้หยุนตงกระตุกเบาๆ เยี่ยมยอด นี่เป็นคำถามที่น่าใคร่ครวญพินิจพิเคราะห์ยิ่งนัก

รู้จักกันได้อย่างไรน่ะหรือ? นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงค่อยเอ่ยว่า “อันที่จริงก็มิได้มีเรื่องพิเศษอันใดหรอกเจ้าค่ะ เพียงแต่ข้ารู้จักกับคุณชายหลิวก่อน มีอยู่วันหนึ่งพวกเขาไปดื่มน้ำชาด้วยกันที่โรงน้ำชา ข้าบังเอิญไปพบเข้าพอดี คุณชายหลิวจึงช่วยแนะนำให้รู้จักกัน ก็รู้จักกันเช่นนี้เองเจ้าค่ะ ส่วนที่คุณชายเผิงออกหน้าปกป้องข้า อาจจะเป็นเพราะ… สงสารข้ากระมังเจ้าคะ?”

“เช่นนั้นหรือ?” เหยาซื่อหลุบตาลงดื่มน้ำชาคำหนึ่ง พยักหน้า “นายท่านบ้านเราไปมาหาสู่กับคุณชายหลิวค่อนข้างสนิทสนมกันจริง ทว่านัดดื่มน้ำชาในโรงน้ำชานี่ช่างหาได้ยากยิ่งนัก” มิใช่นัดเจอกันที่หอนางโลม***หรอกหรือ?

หางตาของกู้หยุนตงเหลือบไปเห็นนิ้วมือของเหยาซื่อที่กำแน่นขึ้นเล็กน้อย ในใจก็อดถอนหายใจเงียบๆ ไม่ได้ เจ้าไม่เชื่อแล้วจะมาถามข้าทำไมกัน

ไม่รู้ว่าเผิงจ้งเฟยไปพูดอันใดกับนางไว้ ดูเหมือนว่าไม่ว่าตนจะตอบเช่นไร ก็ทำให้เหยาซื่อผู้นี้หงุดหงิดใจได้ทั้งนั้น

เหยาซื่อสนทนากับนางต่ออีกสองสามประโยค จึงเอ่ยขึ้นว่า “หยุนตง เจ้านั่งรอตรงนี้ก่อนนะ ข้าขอตัวไปผลัดเปลี่ยนอาภรณ์สักประเดี๋ยว ประเดี๋ยวก็กลับมา ถึงตอนนั้นพวกเราค่อยไปชมดอกเหมยที่สวนเหมยกัน”

“เจ้าค่ะ” กู้หยุนตงส่งยิ้มบางเบามองตามหลังนางที่เดินจากไป

เหยาซื่อเดินออกไปแล้ว แม่นมเฉียนก็เดินตามหลังออกไปด้วยเช่นกัน

ทั้งสองคนพอพ้นประตูเรือนหรูอี้ออกมา สีหน้าของเหยาซื่อก็พลันแปรเปลี่ยนไปทันที

“นังเด็กบ้านนอก วางท่าเสียใหญ่โต ถามอันใดก็ตอบอ้อมแอ้มอึกอัก ดูปราดเดียวก็รู้ว่ามีพิรุธในใจ!”

เหยาซื่อยืนอยู่ด้านนอกเรือน สายตาจ้องเขม็งเข้าไปด้านในอย่างดุดันชิงชัง

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 220 แผนการของกู้เซียนเอ๋อร์)

หมายเหตุ

• พี่สาวเหยา (姚姐姐): คำเรียกขานแสดงความสนิทสนมประสาหญิงสาว โดยการเติมคำว่า "พี่สาว" นำหน้าแซ่เพื่อลดความห่างเหิน

** คนตรงไปตรงมาผ่าเผย (爽利人 — ส่วงลี่เหริน): หมายถึง คนที่มีอุปนิสัยเปิดเผย ตรงไปตรงมา คล่องแคล่ว เด็ดขาด ไม่ชอบความอ้อมค้อม

*** หอนางโลม (青楼 — ชิงโหลว): สถานบันเทิงเริงรมย์ในยุคโบราณ เป็นแหล่งพบปะสังสรรค์ ฟังดนตรี ร้องรำทำเพลง และหาความสำราญของบุรุษชนชั้นสูงและเหล่าคุณชายเสเพล