ตอนที่ 220 — ตอนที่ 220 แผนการของกู้เซียนเอ๋อร์

แม่นมเฉียนรีบเอ่ยปลอบประโลม “เส้าฮูหยินอย่าได้ลดตัวลงไปถือสานางเลยเจ้าค่ะ นั่นมันก็แค่คนไร้มารยาทกฎเกณฑ์คนหนึ่ง อะไรก็ไม่รู้ความสักอย่าง”

“ฮึ ข้าดูแล้วนางกลับได้อกได้ใจยิ่งนัก ข้าบอกว่านายท่านคอยปกป้องนาง นางยังหน้าด้านหน้าทนยอมรับออกมาได้ น่าสงสารอันใดกัน? เมื่อก่อนอนุเซี่ยก็บอกว่าตนเองน่าสงสาร สุดท้ายก็ถูกคุณชายรับเข้ามาอยู่ในจวนจนได้ นางกำลังบอกเป็นนัยกับข้าอยู่หรือไรว่าช้าเร็ววันใดวันหนึ่งนางก็จะได้เข้าจวนมาเหมือนกัน?”

แม่นมเฉียนพยักหน้ารับติดๆ กัน พลางเอ่ยคล้อยตาม “ความคิดตื้นๆ แค่นั้นของนาง อยู่ต่อหน้าเส้าฮูหยินมีหรือจะไม่ถูกมองทะลุปรุโปร่งตั้งแต่แรกเห็นเจ้าคะ”

เหยาซื่อโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ เมื่อก่อนมีอนุเซี่ยอยู่คนหนึ่ง เวลาถูกซักถามเรื่องราวก็เอาแต่พูดจาบ่ายเบี่ยงเฉไฉไปทางอื่น*เช่นนี้ ไม่ยอมพูดจาอย่างตรงไปตรงมา แต่พอหันหลังกลับไปก็แอบไปฟ้องนายท่าน นังกู้หยุนตงผู้นี้ ช่างมีสันดานและการกระทำแบบเดียวกับอนุเซี่ยคนนั้นไม่มีผิดเพี้ยน ล้วนไม่ใช่สิ่งดีงามอันใดทั้งสิ้น!

“ถามนางว่ารู้จักกับนายท่านได้อย่างไร ยังจงใจยกคุณชายหลิวมาข่มข้า คิดว่ารู้จักคุณชายบ้านสกุลหลิวแล้วจะน่าภาคภูมิใจนักหรือไร”

เหยาซื่อย่อมยิ่งพูดยิ่งเดือดดาล สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ติดกันสองคราอย่างแรง อารมณ์จึงค่อยๆ สงบลงได้บ้าง

แม่นมเฉียนที่ยืนอยู่ข้างๆ แทบไม่กล้าส่งเสียงอันใดออกมา

กระทั่งเหยาซื่อค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลงได้แล้ว จึงเอ่ยถามเสียงแผ่วเบาว่า “เส้าฮูหยิน แล้วต่อไปพวกเราจะทำเช่นไรกันดีเจ้าคะ?”

“นังกู้เซียนเอ๋อร์อยู่ที่ใด?”

“อยู่ที่สวนเหมยทางโน้นเจ้าค่ะ”

เหยาซื่อหรี่ตาลงเล็กน้อย “เจ้าสืบมาแน่ชัดแล้วหรือยังว่ากู้เซียนเอ๋อร์คิดจะทำสิ่งใด?”

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ แม่นมเฉียนก็อดที่จะแค่นเสียงเย้ยหยันออกมามิได้ “นั่นมันพวกต่ำต้อยไร้ระดับ ทั้งโง่เขลาทั้งใจคออำมหิตเจ้าค่ะ นางไปตามหาบ่าวรับใช้ชายหน้าบากที่มีหน้าที่เทถังสิ่งปฏิกูลในจวน คิดจะให้บ่าวผู้นั้นทำลายความบริสุทธิ์ของนังเด็กบ้านสกุลกู้ แล้วจับพวกมันสองคนมัดมือชกคู่กันไปเสีย”

ช่วงหลายวันมานี้ แม่นมเฉียนส่งคนไปจับตาดูพฤติกรรมของกู้เซียนเอ๋อร์อยู่ตลอดเวลา ด้วยอยากรู้ว่านางกำลังวางแผนการอันใดอยู่

นึกไม่ถึงว่าคิดสะระตะไปมา กลับคิดได้เพียงแผนการต่ำช้าโง่เขลาเช่นนี้

นางไม่ลองคิดดูบ้างเล่า หากคุณชายเห็นความสำคัญของเด็กสาวบ้านกู้จริงจังขึ้นมา ในจวนเกิดเรื่องงามหน้าเช่นนี้ขึ้น ย่อมต้องสืบสาวราวเรื่องอย่างละเอียดถี่ถ้วนเป็นแน่ และคนแรกที่จะถูกลงทัณฑ์จัดการก็คือกู้เซียนเอ๋อร์นั่นเอง

พวกบ้านนอกก็ยังคงเป็นพวกบ้านนอก เข้ามาอยู่ในจวนตั้งหลายเดือนแล้วก็ยังเป็นสภาพเดิมไม่เปลี่ยน

เพียงแต่ว่า…

“เส้าฮูหยิน เรื่องนี้จะพลอยทำให้ท่านต้องเดือดร้อนไปด้วยหรือไม่เจ้าคะ?”

เหยาซื่อเอ่ยขึ้นอย่างไม่ยี่หระ “ข้าก็แค่เชื้อเชิญกู้หยุนตงมาเป็นแขกที่จวนเท่านั้น เป็นพวกนางพี่น้องสองคนขัดแย้งผิดใจกันเอง คนที่ก่อเรื่องทำความผิดคือกู้เซียนเอ๋อร์ จะมาเกี่ยวอันใดกับข้าเล่า อย่างมากที่สุดก็แค่ถูกนายท่านตำหนิต่อว่าสักสองสามคำ มีหรือที่เขาจะลงโทษข้าเพราะนังเด็กสาวที่สูญเสียความบริสุทธิ์ไปแล้วคนหนึ่ง?”

กล่าวจบ เหยาซื่อก็เดินกลับเข้ามาในเรือนหรูอี้ ครั้นเห็นกู้หยุนตงยังคงนั่งอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเรียบร้อยตรงนั้น บนใบหน้าก็พลันคลี่ยิ้มออกมาทันที “น้องหยุนตงรอนานแล้ว พวกเราไปกันเถิด สวนเหมยอยู่ทางโน้น มิได้ไกลอันใด ช่วงเวลานี้เป็นฤดูกาลที่ดอกเหมยกำลังบานสะพรั่งงดงาม ทัศนียภาพงดงามจับใจจนมิอาจหาคำใดมาเปรียบเปรยได้เชียว”

กู้หยุนตงเดินตามนางไปยังสวนเหมย และก็นั่นแหละ นางได้พบกู้เซียนเอ๋อร์อยู่ที่นั่นจริงๆ

เหยาซื่อเห็นดังนั้น จึงแย้มยิ้มพลางเอ่ยขึ้น “ข้าได้ยินมาว่าพวกเจ้าสองคนเป็นพี่น้องลูกพี่ลูกน้องกัน พลัดพรากจากกันไปเนิ่นนานถึงเพียงนี้ ย่อมต้องมีเรื่องราวอยากพูดคุยกันมากมายเป็นแน่ มิสู้พวกเจ้าเดินเล่นพูดคุยกันในสวนเหมยนี้เถิด ข้าจะไม่รบกวนพวกเจ้าแล้ว จะขอตัวไปเด็ดกิ่งเหมยแถวโน้นสักสองสามกิ่ง”

กู้เซียนเอ๋อร์เพิ่งจะอ้าปากเตรียมขานรับ

ทว่ากู้หยุนตงกลับส่ายหน้าเบาๆ แล้วเอ่ยว่า “มิต้องลำบากหรอกเจ้าค่ะ พี่สาวเหยาคงยังไม่ทราบ แม้ข้ากับนางจะเป็นพี่น้องลูกพี่ลูกน้องกัน ทว่าความสัมพันธ์แต่ไหนแต่ไรมามิเคยดีต่อกันเลย จึงไม่มีสิ่งใดต้องสนทนากันเจ้าค่ะ ข้าขอไปเก็บดอกเหมยกับพี่สาวเหยาดีกว่า ไม่ทราบว่าจะสะดวกหรือไม่หากข้าจะขอนำดอกเหมยสักสองสามกิ่งติดไม้ติดมือกลับไปด้วย”

กู้เซียนเอ๋อร์ “…”

เหยาซื่อ “…”

แม่นมเฉียน “…”

กู้หยุนตงกลับก้าวเท้านำหน้าเดินมุ่งตรงไปยังดงต้นเหมย สีหน้าแลดูเบิกบานสำราญใจอยู่บ้าง

มีเหตุผลกลใดที่ข้าต้องเชื่อฟังพวกเจ้าด้วยเล่า? หรือว่ารู้ทั้งรู้ว่าเป็นกับดักแล้วยังต้องยอมกระโดดลงไปอย่างว่าง่ายกระนั้นหรือ?

หัวคิ้วของเหยาซื่อขมวดมุ่นแน่น หากกู้หยุนตงไม่อยู่ตามลำพังกับกู้เซียนเอ๋อร์ แล้วจะปล่อยให้สุนัขกัดสุนัข**ได้อย่างไรกันเล่า?

กู้เซียนเอ๋อร์ในใจเคียดแค้นเดือดดาลเจียนคลั่ง นางอุตส่าห์ตระเตรียมการไว้จนหมดสิ้นแล้ว เหตุใดนังกู้หยุนตงผู้นี้ถึงไม่ยอมว่าง่ายเชื่อฟังบ้างนะ?!

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 221 เผิงจ้งเฟยมาแล้ว)

หมายเหตุ

• พูดจาบ่ายเบี่ยงเฉไฉไปทางอื่น (顾左右而言他 — กู้จั่วโย่วเอ๋อร์เหยียนทา): สำนวนจีน หมายถึง การหลีกเลี่ยงที่จะตอบคำถามตรงๆ หรือจงใจเบี่ยงเบนความสนใจไปยังเรื่องอื่นเมื่อเผชิญหน้ากับคำถามที่ไม่อยากตอบ

** สุนัขกัดสุนัข (狗咬狗 — โก่วเหย่าโก่ว): สำนวนจีน อุปมาถึงคนชั่วช้าหรือศัตรูสองฝ่ายที่ต่อสู้กัดกันเองจนพังพินาศไปทั้งคู่ โดยที่ฝ่ายผู้บงการหรือบุคคลที่สามไม่ต้องลงแรง