ตอนที่ 221 — ตอนที่ 221 เผิงจ้งเฟยมาแล้ว

คนทั้งสี่ต่างจิตต่างใจ ทำได้เพียงก้าวเดินลึกเข้าไปในดงเหมยพร้อมๆ กัน

กู้หยุนตงค่อนข้างถูกใจสถานที่แห่งนี้อยู่ไม่น้อย ตระกูลเผิงนี้ช่างมั่งคั่งร่ำรวยสมคำร่ำลือ ถึงกับแผ้วถางบุกเบิกปลูกสวนเหมยได้กว้างใหญ่ไพศาลถึงเพียงนี้

วันหน้าเมื่อนางร่ำรวยมีเงินทองแล้ว นางก็จะสร้างสวนเหมย สวนไผ่ สวนท้อ หรืออะไรทำนองนี้บ้าง คงจะรื่นรมย์สบายใจยิ่งนัก

ทว่าเหยาซื่อที่เดินอยู่ด้านหลังกลับไม่มีอารมณ์สุนทรีย์ชมดอกไม้เลยแม้แต่น้อย หางตาเหลือบไปเห็นกู้เซียนเอ๋อร์ที่เดินทิ้งระยะห่างตามต้อยๆ อยู่ไกลลิบ ในใจก็อดไม่ได้ที่จะบังเกิดเพลิงโทสะ ช่างเป็นตัวไร้ประโยชน์เสียจริง!

กำลังนึกก่นด่าอยู่นั้น จู่ๆ ก็เห็นเจินจูสาวใช้คนสนิทของตนกึ่งเดินกึ่งวิ่งอย่างเร่งร้อนมาจากด้านหลัง สีหน้าดูไม่สู้ดีนัก

เหยาซื่อชะงักฝีเท้าลง เจินจูขยับเข้าไปกระซิบข้างหูนางด้วยเสียงแผ่วเบา “เส้าฮูหยินเจ้าคะ นายน้อยได้ยินว่าแม่นางกู้มาที่นี่ ก็รั้นจะมาทางนี้ให้ได้ พวกบ่าวห้ามปรามไม่อยู่เจ้าค่ะ”

สีหน้าของเหยาซื่อพลันแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงอัปลักษณ์ทันควัน “มิใช่บอกว่าเขาออกจากจวนไปแต่เช้าตรู่แล้วหรอกหรือ?”

“เพิ่งจะกลับมาเจ้าค่ะ” เจินจูกดเสียงลงต่ำอีกหลายส่วน “ตอนที่แม่นางกู้ผู้นั้นมา บังเอิญมีบ่าวรับใช้ชายในเรือนของนายน้อยเหลือบไปเห็นเข้า พอเขากลับมาถึงก็ล่วงรู้ทันที นี่ถึงกับไม่ยอมแวะกลับเรือนของตนด้วยซ้ำ ก็ตรงดิ่งมาทางนี้เลยเจ้าค่ะ”

เหยาซื่อตวัดสายตามืดครึ้มมองไปยังกู้หยุนตงแวบหนึ่ง… นายท่านปฏิบัติต่อนางผู้นี้ ไม่ธรรมดาจริงๆ

นางแอบสูดหายใจเข้าลึกๆ ฝืนเค้นรอยยิ้มออกมาแล้วเอ่ยกับกู้หยุนตงว่า “น้องหยุนตง นายท่านบ้านข้ามาแล้ว ข้าขอตัวไปพูดคุยสักสองสามประโยค ประเดี๋ยวก็กลับมานะจ๊ะ”

เผิงจ้งเฟยมาแล้วหรือ? กู้หยุนตงยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากตอบ เหยาซื่อก็รีบร้อนผละจากไปเสียแล้ว

ชั่วครู่ต่อมา ก็มีเสียงสนทนาดังแว่วมาจริงๆ อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก ทั้งยังแว่วได้ยินเสียงของเผิงจ้งเฟยที่พลันตวาดดังขึ้นมา

ไฉนฟังดูคล้ายจะทะเลาะวิวาทกันเล่า? กู้หยุนตงใคร่ครวญดูแล้วจึงมิได้เดินเข้าไป ได้แต่ยืนรอคอยอย่างเงียบสงบอยู่ชั่วประเดี๋ยว

ฝั่งทางนั้นเหยาซื่อหวิดจะทะเลาะกับเผิงจ้งเฟยขึ้นมาจริงๆ นางเพิ่งจะก้าวพ้นดงเหมยออกมา ก็เห็นนายท่านบ้านตนยืนอยู่ในศาลาพลางชะเง้อคอมองมาทางนี้ นางพยายามข่มกลั้นโทสะอันพลุ่งพล่านในใจ ฝืนเค้นรอยยิ้มเดินเข้าไปต้อนรับ

เผิงจ้งเฟยเห็นมีเพียงนางมาคนเดียว ก็ขมวดคิ้วถามทันควัน “นังหนูบ้านกู้อยู่ที่ใดเล่า? มิใช่บอกว่าอยู่ที่นี่หรอกหรือ?”

เหยาซื่อหลับตาลงเล็กน้อย คอยเตือนสติตนเองซ้ำๆ ว่านายท่านก็เป็นเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร นางเคยชินแล้ว… เคยชินแล้ว… เคยชินแล้ว…

“นายท่านอย่าได้ทำให้แขกคนสำคัญของข้าตกใจเชียว ดูสภาพท่านที่เร่งรีบกระเซอะกระเซิง*เช่นนี้ ทางที่ดีกลับไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าล้างหน้าล้างตาให้เรียบร้อยก่อนเถิดเจ้าค่ะ น้องหยุนตงจะอยู่กินมื้อเที่ยงที่นี่ มีเรื่องอันใดค่อยพูดจากันทีหลังดีหรือไม่เจ้าคะ?”

เผิงจ้งเฟยไม่อยากรอ ยามนี้เขามีธุระร้อนใจจะตามหากู้หยุนตงพอดี ย่อมไม่มีความอดทนพอจะย้อนกลับไปที่เรือนของตน ยิ่งไปกว่านั้น สภาพของเขาตอนนี้นับว่าเรียบร้อยสะอาดสะอ้านดีมิใช่หรือ?

ดังนั้นเขาจึงโบกมือปัด เอ่ยกับเหยาซื่อว่า “ในเมื่อนังหนูบ้านกู้จะอยู่กินมื้อเที่ยงที่บ้านเรา เช่นนั้นเจ้าก็ไปสั่งห้องครัวให้ทำของอร่อยๆ เจ้าไปจัดรายการอาหารด้วยตนเองเลยนะ ข้ามีธุระต้องคุยกับนังหนูบ้านกู้พอดี”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเหยาซื่อแทบจะแข็งค้างจนรั้งไว้ไม่อยู่ กำลังจะอ้าปากโต้เถียง แม่นมเฉียนที่ยืนอยู่ด้านข้างพลันกระตุกดึงแขนเสื้อนางไว้ “เส้าฮูหยินเจ้าคะ นายน้อยคงมีเรื่องการค้าจะสนทนากับเถ้าแก่เนี้ยกู้เป็นแน่ พวกเราถือโอกาสนี้สั่งให้ห้องครัวทำกับข้าวพื้นเพบ้านเกิดของเถ้าแก่เนี้ยกู้สักสองสามอย่างให้แขกได้ลิ้มลองดีกว่าเจ้าค่ะ”

“ใช่แล้วๆ เจ้าไปเถอะ” เผิงจ้งเฟยโบกไม้โบกมือไล่

เหยาซื่อได้รับสัญญาณสายตาจากแม่นมเฉียน ทำได้เพียงกำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจ แล้วเดินก้าวออกจากสวนเหมยไป

ครั้นพ้นออกมาข้างนอก นางก็เอ่ยขึ้นด้วยความขุ่นเคืองทันที “เจ้าให้ข้าออกมาทำไมกัน? จะปล่อยให้พวกเขาอยู่กันตามลำพังชายหญิงสองต่อสอง**…”

“เส้าฮูหยินเจ้าคะ นี่มิใช่ประจวบเหมาะพอดีหรอกหรือเจ้าคะ? พวกเราทิ้งกู้เซียนเอ๋อร์ไว้ที่นั่นแล้ว ประเดี๋ยวค่อยหาข้ออ้างล่อนายน้อยออกมา ก็จะเปิดทางให้กู้เซียนเอ๋อร์ลงมือได้สะดวกพอดี เช่นนี้แล้วหากนังกู้หยุนตงเกิดเรื่องขึ้นมา นายน้อยก็ไม่มีทางเอาความผิดมาลงที่ศีรษะของท่านได้เลยเจ้าค่ะ”

เหยาซื่อคิดดูก็เห็นจริงตามนั้น นังกู้หยุนตงเกิดเรื่องขึ้นใต้จมูกของนายท่านแท้ๆ อย่าบอกนะว่าพอนายท่านหันกลับมา จะยังมาตำหนิโทษนางว่าดูแลต้อนรับแขกไม่ทั่วถึงอีก?

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 222 กู้เซียนเอ๋อร์ลงมือแล้ว)

หมายเหตุ

• เร่งรีบกระเซอะกระเซิง (风尘仆仆 — เฟิงเฉินผูผู): สำนวนจีน หมายถึง สภาพที่มีฝุ่นผงเปรอะเปื้อนหรือดูเหน็ดเหนื่อยจากการตรากตรำเดินทางไกลอย่างเร่งรีบ

** ชายหญิงสองต่อสอง (孤男寡女 — กูหนานกวี่หนี่ว์): ชายโสดและหญิงสาว (หรือชายหญิงที่มิใช่สามีภรรยา) อยู่ด้วยกันตามลำพังในที่รโหฐาน ซึ่งในธรรมเนียมจีนโบราณถือเป็นเรื่องไม่เหมาะสมและผิดจารีตประเพณีอย่างยิ่ง