ตอนที่ 22 — ตอนที่ 22 รถเข็นลาก

กู้หยุนตงเดินกลับมายังจุดที่พวกหยางซื่อซ่อนตัวอยู่อีกครั้ง นางยกตะกร้าสะพายหลังบนพื้นขึ้นมาสะพาย "ไปกันเถอะ อีกประเดี๋ยวคนก็จะเยอะแล้ว"

หน้าประตูเมืองเริ่มตีกันแล้ว ผู้คนบางส่วนที่ไม่อยากเข้าไปพัวพันย่อมต้องพากันแยกย้ายจากไปอย่างแน่นอน

กู้หยุนเข่อก็ตื่นขึ้นมาแล้วเช่นกัน แม่หนูน้อยขยี้ตาของตนเองเบาๆ พลางส่งเสียงเล็กๆ ไร้เดียงสาดังก้องขึ้นแผ่วเบา "พี่ใหญ่ หิว…"

"…" กู้หยุนตงยกมือกุมขมับ จากนั้นจึงหยิบข้าวปั้นลูกกลมขนาดเท่าลูกชิ้นสองสามลูกออกมาจากถุงผ้า ยื่นให้แม่หนูน้อยถือไว้มือละลูก ก่อนจะยัดให้กู้หยุนซูกับหยางซื่ออีกคนละสองสามลูก และตัวนางเองก็กินไปสองลูก

ข้าวปั้นลูกเล็กเหล่านี้เป็นสิ่งที่พวกเขาช่วยกันปั้นขึ้นมาเมื่อเช้าก่อนออกเดินทาง ด้านในยังห่อผักดองเค็มเอาไว้เล็กน้อย ผักดองมีทั้งน้ำมันและเกลือ ทั้งยังช่วยเพิ่มรสชาติให้ข้าวปั้นเอร็ดอร่อยขึ้น นับเป็นอาหารที่เหมาะสำหรับกินประทังความหิวบนเส้นทางหนีภัยแล้งที่สุดแล้ว

ก่อนหน้านี้อยู่หน้าประตูเมือง คนเยอะหูตาสับปะรดจึงไม่สะดวกจะหยิบออกมา ยามนี้จึงนับว่าเหมาะเจาะพอดีที่จะกินรองท้อง

พอกินเสร็จแล้ว กู้หยุนตงจึงพาทั้งสามคนออกเดินทาง

เส้นทางมุ่งหน้าสู่เมืองเซวียนเหอนั้น เงียบสงบกว่าช่วงก่อนหน้านี้มากจริงๆ ผู้คนที่หนีภัยแล้งยังคงมีอยู่ ทว่าสภาพจิตใจกลับแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด

คนส่วนใหญ่ต่างมีเกวียนวัว เกวียนลา หรือไม่ก็รถม้า บนท้องถนนจึงแทบจะไม่พบเจอผู้ร่วมเดินทางที่เดินเท้าเลย

ย่อมแน่นอนว่า ไม่มีผู้ใดจะมาหาเรื่องพวกกู้หยุนตงไม่กี่คนที่ดูซอมซ่อไร้เงินไร้เสบียงอาหารอย่างเห็นได้ชัดเช่นนี้

หลังจากเดินเช่นนี้อยู่หลายวัน ในที่สุดกู้หยุนตงก็ค้นเจอเกวียนลากมือ*คันหนึ่งในมิติวิเศษ

นี่เป็นสิ่งที่นางพบเห็นตอนที่เดินทางผ่านหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งเพื่อรวบรวมเสบียงในยุควันสิ้นโลก ในเวลานั้นบนเกวียนลากมือคันนี้มีกระสอบเมล็ดข้าวโพดกองซ้อนกันอยู่หลายกระสอบ นางจึงเก็บทั้งเมล็ดข้าวโพดพร้อมเกวียนเข้าไปไว้ในมิติวิเศษเสียเลย

ต่อมาเมื่อขนเมล็ดข้าวโพดลงมาแล้ว เกวียนลากมือจึงถูกนางวางกองทิ้งไว้ตรงมุมมิติมาโดยตลอด บัดนี้ประจวบเหมาะได้นำออกมาใช้งานพอดี ยิ่งไปกว่านั้นสิ่งที่นับว่าโชคดีก็คือ ล้อทั้งสองข้างของเกวียนลากมือคันนี้ทำจากไม้ จึงไม่สะดุดตาหรือเป็นที่ผิดสังเกตจนเกินไป

กู้หยุนตงสบโอกาสจึงเอ่ยกับหยางซื่อว่า "พวกท่านพักผ่อนตรงนี้สักประเดี๋ยวนะเจ้าคะ ข้าจะไปทำธุระส่วนตัวทางโน้นสักหน่อย"

นางวิ่งเข้าไปในพงหญ้าที่สูงระดับครึ่งตัวคน และเมื่อเดินกลับออกมา ด้านหลังก็ลากเกวียนลากมือคันหนึ่งตามมาด้วยแล้ว

กู้หยุนซูถึงกับตกตะลึงตาค้าง "พี่ใหญ่ นี่เอามาจากที่ใดหรือขอรับ"

"เจอในพงหญ้าตรงโน้นน่ะ คงมีใครทิ้งไว้ไม่เอาแล้วกระมัง" กู้หยุนตงหันไปเอ่ยกับกู้หยุนเข่อและหยางซื่อที่มองดูด้วยความสงสัยใคร่รู้เช่นกัน "พวกเจ้าขึ้นมานั่งกันให้หมดเถิด ข้าจะดูว่าพอจะลากพวกเจ้าไหวหรือไม่"

ตัวเกวียนลากมือนั้นค่อนข้างยาว หากคนขยับไปนั่งค่อนไปทางด้านหลัง คนลากก็จะรู้สึกว่าน้ำหนักเบาลงไปมาก ประกอบกับยามนี้พวกเขาเดินอยู่บนถนนหลวง ผิวถนนราบเรียบจึงลากไปได้ง่ายดายยิ่งขึ้น

หยางซื่ออุ้มทั้งกู้หยุนซูและกู้หยุนเข่อขึ้นไปบนเกวียน ส่วนตัวนางเองลังเลแล้วลังเลเล่า ถึงได้ก้าวขึ้นไปด้วยความรู้สึกแปลกใหม่และระมัดระวังเป็นที่สุด

กู้หยุนตงในยามนี้มีเรี่ยวแรงค่อนข้างมาก นางกดหน้ารถลง จับคันชักทั้งสองข้างแล้วก้าวเดินมุ่งไปข้างหน้า

ในตอนแรกยังรู้สึกลำบากอยู่บ้าง ทว่าพอค่อยๆ ลากไป ก็แทบไม่ต้องออกแรงมากมาย ล้อทั้งสองก็หมุนกลิ้งไปข้างหน้าตามแรงเฉื่อย

กู้หยุนซูขยับตัวไปมาพลางดีใจเป็นล้นพ้น "ดียิ่งนัก มีเกวียนคันนี้แล้ว ท่านแม่กับพี่ใหญ่ก็ไม่ต้องลำบากสะพายหลังข้ากับน้องเล็กอีก"

"นอนได้ด้วย" กู้หยุนเข่อแม้ตัวจะเล็ก ทว่าที่ผ่านมาต้องนอนขดตัวอยู่ในตะกร้าสะพายหลังตลอด แขนขากางเหยียดไม่ออก ย่อมรู้สึกอึดอัดทรมานไม่น้อยเช่นกัน

หยางซื่อลูบแผงกั้นด้านข้างทั้งสองฝั่งของเกวียนลากมือ ตรงท้ายเกวียนก็มีแผ่นไม้กั้นไว้ จึงไม่ทำให้พลัดตกลงไปได้

กู้หยุนตงหันกลับไปมองพวกเขาทั้งสามคน มุมปากของนางก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

เมื่อมีเกวียนลากมือ ความเร็วในการเดินทางของพวกเขาก็รวดเร็วขึ้นมากทีเดียว

กู้หยุนตงกับหยางซื่อจะผลัดเปลี่ยนกันลาก หลังจากกู้หยุนตงเฝ้ายามในตอนกลางคืน พอถึงตอนกลางวันของวันถัดไป นางก็สามารถนอนหลับพักผ่อนบนเกวียนได้ จึงช่วยประหยัดเวลาไปได้มากโข

ด้วยเหตุนี้ ยามที่พวกเขาเดินทางมาถึงหน้าประตูเมืองเซวียนเหอ จึงใช้เวลาไปไม่ถึงหนึ่งเดือนด้วยซ้ำ ซึ่งนับว่าเกินความคาดหมายของกู้หยุนตงไปมากทีเดียว

(ข้อความคุยท้ายตอนจากผู้เขียน: ตอนเด็กๆ ผู้เขียนคนซื่อบื้อเคยลากเกวียนลากมือ มีเด็กหลายคนนั่งอยู่ข้างบน แล้วลากจากลานตากข้าวฝั่งนี้ไปฝั่งโน้น สนุกมากจริงๆ)

หมายเหตุ

• เกวียนลากมือ (地排车 — ตี้ไผเชอ) หรือ รถเข็นลากแผงเตี้ย เป็นพาหนะสองล้อที่ทำด้วยไม้ ใช้แรงคนลาก มีคานจับด้านหน้าและแผงไม้เตี้ยกั้นรอบด้าน นิยมใช้ในชนบทของจีนสำหรับบรรทุกพืชผลทางการเกษตร ขนย้ายสิ่งของ หรือให้เด็กและคนชรานั่งโดยสาร