ตอนที่ 230 — ตอนที่ 230 พี่เส้าน่าสงสารเกินไปแล้ว

บ้านสกุลเจิงจุดประทัดเสร็จสิ้น เอ่ยบอกราตรีสวัสดิ์กับครอบครัวของกู้หยุนตงแล้ว จึงปิดประตูใหญ่ลง

กู้หยุนตงกำลังคิดจะจุดประทัดบ้าง พลันแลเห็นบ้านสกุลเส้าที่เงียบสงัดไร้สุ้มเสียง

นับตั้งแต่พวกเขาพากันย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังใหม่ เจิงหู่ก็กลับไปอยู่ที่บ้านตนเองอีกครั้ง เรือนสกุลเส้าจึงเหลือเพียงเส้าชิงหยวนอยู่ตามลำพังคนเดียวอีกครา

เมื่อนึกถึงว่าเขาต้องอยู่คนเดียวอย่างเงียบเหงาเปล่าเปลี่ยว แม้จะตระเตรียมของสำหรับเทศกาลปีใหม่* ไว้บ้าง ทว่าก็คงมีไม่มากนัก

ประทัดของบ้านนางก็เป็นเส้าชิงหยวนที่ช่วยไปหาซื้อมาให้ ดังนั้นตัวเขาเองจะมีเตรียมไว้บ้างหรือไม่นั้น กู้หยุนตงก็ไม่ทราบได้จริงๆ

กู้หยุนซูที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ทอดสายตามองไปยังประตูใหญ่บ้านสกุลเส้าเช่นกัน เขาถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งพลางเอ่ยพึมพำเสียงแผ่ว “พี่เส้าน่าสงสารเกินไปแล้ว”

กู้หยุนตงใจกระตุกวูบ ก้มหน้าลงเอ่ยถามกู้หยุนซู “ประทัดนี่ เจ้ากล้าจุดหรือไม่”

กู้หยุนซูบีบมือน้อยๆ ของตนเข้าหากัน เขาไม่เคยจุดมาก่อน แต่เคยเห็นเด็กคนอื่นถูกประทัดระเบิดใส่จนบาดเจ็บแล้วร้องไห้โฮจ้า

ในยามนั้นเขากลัวจับใจ ทว่าในยามนี้กลับรู้สึกตื่นเต้นกระตือรือร้นจนลืมเลือนเรื่องนั้นไปเสียสนิท

ทว่าพอพี่ใหญ่เอ่ยถามขึ้นมาเช่นนี้ เขาก็พลันนึกภาพนั้นขึ้นมาได้อีก

กู้หยุนซูจึงหันไปมองพี่สาวตนเองด้วยแววตาน้อยอกน้อยใจระคนตัดพ้อเล็กน้อย คิดทบทวนแล้วรู้สึกว่าตนเองไม่ต้องกลัวก็ได้ เขาเป็นลูกผู้ชายตัวน้อย เรื่องอันตรายย่อมต้องส่งมอบให้ตนเป็นผู้รับผิดชอบ

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เพิ่งคิดจะผงกศีรษะ กู้หยุนตงก็โน้มตัวลงกระซิบเสียงเบากับเขา “พี่ใหญ่ก็ไม่กล้าเหมือนกัน มิสู้เจ้าไปเรียกพี่เส้ามาช่วยพวกเราจุดไฟดีหรือไม่”

กู้หยุนซูแทบจะสำลักลมหายใจที่กลั้นเอาไว้ไม่ออก ยังไม่ทันได้อ้าปากพูด ก็ถูกกู้หยุนตงดันหลังเบาๆ ทีหนึ่ง ร่างเล็กๆ จึงวิ่งพรวดพราดตรงไปยังบ้านสกุลเส้าในทันที

คนบ้านสกุลถงที่ยืนอยู่เบื้องหลังกู้หยุนตง “…”

อันที่จริง… พวกเขา… กล้าจุดนะ

ทว่าในเวลานี้ ย่อมทำได้เพียงแสร้งทำตัวเป็นอากาศธาตุที่ไร้ตัวตน อะไรก็ไม่กล้าเอ่ย อะไรก็ไม่กล้าถาม

ทว่าแม่หนูน้อยกู้หยุนเข่อกลับยืนเคี้ยวถั่วลิสงตุ้ยๆ พลางแหงนดวงหน้าน้อยๆ ขึ้นเอ่ย “พี่ใหญ่ เข่อเข่อจุด เข่อเข่อจุดไฟ เข่อเข่อเก่งกาจมากนะ!”

กู้หยุนตงก้มมองเจ้าตัวเล็กที่เกาะอยู่ข้างขาตนเองพลางกระแอมไอเบาๆ แล้วย่อตัวลงกล่าว “ประเดี๋ยวตอนจุดดอกไม้ไฟ ให้เข่อเข่อเป็นคนจุดดีหรือไม่ ของสิ่งนั้นพอจุดแล้วจะพุ่งเฟี้ยวขึ้นไปบนท้องฟ้า งดงามยิ่งนักเชียวล่ะ”

แม่หนูน้อยเอียงคอคิดตาม แล้วพยักหน้าหงึกหงัก “งดงาม!” ตอนนี้นางรักสวยรักงามเป็นที่สุด พอได้ยินคำว่างดงาม ดวงตากลมโตก็เปล่งประกายระยิบระยับขึ้นมาทันที ยืนรอคอยอย่างว่าง่ายเชื่อฟัง

ไม่นานนัก เส้าชิงหยวนก็เดินตามมาอย่างรวดเร็ว มุมปากของเขายกยิ้มบางๆ ครั้นสบเข้ากับสายตาของกู้หยุนตง รอยยิ้มนั้นก็ดูแปลกแปร่งแฝงความหมายลึกซึ้งขึ้นมาชอบกล

กู้หยุนตงรีบเบือนสายตาหลบไปทางอื่น พลางเอ่ยกับเขา “สิ่งนี้ให้เจ้าทำเถอะ”

“ได้” เส้าชิงหยวนขานรับในทันที เขาก้าวขึ้นหน้าไปนำประทัดมาผูกติดไว้กับท่อนไม้ยาว ยื่นปลายไม้อีกด้านให้กู้หยุนตงถือไว้ จากนั้นจึงนำกระบอกจุดไฟ** ออกมาเป่าจนไฟติดลุกสว่าง ก้าวขึ้นไปจุดสายชนวนแล้วรีบถอยกลับมาทันที

ในชั่วพริบตาถัดมา เสียงดังเปรี้ยงปร้างปึงปังสนั่นหวั่นไหวก็ดังสะท้านแก้วหูของทุกคนขึ้นมาในทันที กู้หยุนตงส่งท่อนไม้ยาวคืนให้เส้าชิงหยวน แล้วก้าวถอยไปยืนเคียงข้างกู้หยุนซู

เด็กน้อยทั้งสองคนกระโดดโลดเต้นไปมา ปากก็เจื้อยแจ้วพึมพำไม่รู้ว่ากำลังพูดคุยสิ่งใดกันอยู่ ทว่าท่ามกลางเสียงประทัดที่กึกก้องกัมปนาทนั้น จึงไม่อาจได้ยินสิ่งใดแม้แต่น้อย

ประทัดจุดอยู่เพียงชั่วครู่ก็หมดลง กู้หยุนตงจึงได้หยิบดอกไม้ไฟออกมา

แม่หนูน้อยใจกล้ายิ่งนัก นางถือกระบอกจุดไฟเดินเข้าไปหมายจะจุดจริงๆ ทว่าเพียงแค่แตะโดนชนวนไปนิดเดียว ยังไม่ทันได้ก้มดูด้วยซ้ำ ก็รีบวิ่งแจ้นกลับมาซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของกู้หยุนตงทันที

ผ่านไปครู่ใหญ่ กลับไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เกิดขึ้น

แม่หนูน้อยค่อยๆ โผล่ศีรษะหันกลับไปมอง กู้หยุนซูที่อยู่ด้านข้างพลันเอามือกุมท้องหัวเราะร่า “ฮ่าๆๆๆๆ ไม่ได้จุดติดเลยสักนิดเดียว!”

ในที่สุดก็เป็นกู้หยุนซูที่เข้าไปจุด เจ้าตัวน้อยรู้สึกตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างยิ่ง

เสียง ‘ปัง’ ดังสนั่น ดอกไม้ไฟพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แตกกระจายเป็นประกายไฟหลากสีสันงดงามตระการตา ทุกคนต่างแหงนหน้าขึ้นมอง บนใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขใจ

ชาวบ้านในหมู่บ้านที่ปิดประตูเรือนไปแล้ว ครั้นได้ยินสุ้มเสียงต่างก็พากันวิ่งกรูออกมาที่ลานบ้านเพื่อแหงนมองดู

ในปีใหม่นี้ ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเขาจะยิ่งทวีความเจริญรุ่งเรืองและดียิ่งขึ้นไปอีกอย่างแน่นอน

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 231 รับอั่งเปาวันปีใหม่)

หมายเหตุ

• ของสำหรับเทศกาลปีใหม่ (年货 — เหนียนฮั่ว): สินค้า อาหาร ขนม เสื้อผ้า และสิ่งของเครื่องใช้ที่ชาวจีนตระเตรียมซื้อหาไว้ล่วงหน้าเพื่อใช้ในเทศกาลตรุษจีน ทั้งสำหรับไหว้บรรพบุรุษ เลี้ยงสังสรรค์ในครอบครัว และต้อนรับแขกผู้มาเยือน

** กระบอกจุดไฟ (火折子 — หั่วเจ๋อจื่อ): อุปกรณ์จุดไฟโบราณของจีน ทำจากกระบอกไม้ไผ่ขนาดเล็ก ภายในบรรจุกระดาษฟางหรือเยื่อไม้ที่ผ่านการรมควันและผสมสารเคมีพิเศษ เมื่อต้องการใช้เพียงเปิดฝาและเป่าลมเบาๆ สะเก็ดไฟที่คุกรุ่นอยู่ภายในก็จะลุกเป็นเปลวไฟขึ้นมาทันที