ตอนที่ 233 — ตอนที่ 233 คืนเงิน

ไม่เพียงแต่ขโมยไม่สำเร็จ ทว่ายังต้องชดใช้เงินคืนถึงห้าตำลึงเงิน

บ้านสกุลเฉียนจะไปมีเงินมากมายถึงเพียงนั้นได้อย่างไร

อันที่จริงในตอนนั้น หญิงชราบ้านสกุลเฉียนเองก็ได้ยินข่าวเรื่องที่หลานชายของนางก่อเรื่องก่อราวเช่นกัน จึงได้รีบมุ่งหน้ามายังหมู่บ้านหย่งฝู ทว่านางเดินเหินเชื่องช้า พอเดินทางมาได้เพียงครึ่งทาง ต้าเฉียนก็เดินทางกลับไปเสียแล้ว

วันรุ่งขึ้น เขาก็ออกจากบ้านไปหางานรับจ้างทำข้างนอก และไม่เคยกลับมาอีกเลย

กู้หยุนตงไม่เคยคิดจะไปทวงหนี้บีบคั้นผู้ใด แม้ว่าในมือจะมีหนังสือสัญญากู้ยืมเงินอยู่ ทว่าในตอนนั้นนางมิได้ระบุกำหนดวันชดใช้คืน ยิ่งหลังจากนางทราบว่าต้าเฉียนออกไปทำงานข้างนอกและที่บ้านเหลือเพียงท่านยายเฉียนอยู่ตามลำพัง นางก็ยิ่งไม่มีทางไปทวงถาม

เพียงแต่นึกไม่ถึงว่า ในช่วงเวลาเทศกาลปีใหม่เช่นนี้ ท่านยายเฉียนกลับเดินทางมาเยือนถึงประตูบ้าน

ภายในห้องอบอวลไปด้วยไออุ่นสบาย ท่านยายเฉียนรู้สึกว่ามือไม้เริ่มคลายจากความเย็นเยียบแล้ว จึงค่อยๆ ล้วงห่อผ้าผืนหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ

ห่อผ้าถูกคลี่ออกบนฝ่ามือ นางค่อยๆ คลี่ออกทีละชั้น จนกระทั่งเผยให้เห็นเศษเงินตำลึง* ที่อยู่ด้านใน

มือที่สั่นเทาค่อยๆ หยิบเศษเงินตำลึงเหล่านั้นวางเรียงลงบนโต๊ะทีละก้อน พลางวางพลางนับไปเรื่อยๆ ครั้นนับจนครบถ้วนแล้วจึงหันมองกู้หยุนตง “แม่นาง นี่คือเงินห้าตำลึงเงินที่ติดค้างเจ้าไว้ ข้านำมาคืนให้ทั้งหมดแล้ว”

กู้หยุนตงนิ่งงันไปจนพูดไม่ออกอยู่ครู่ใหญ่

ท่านยายเฉียนก้มศีรษะลงเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ต้าเฉียนเขาเป็นเด็กดี เขาแค่คิดไม่ตกจนชั่วแล่นพลั้งพลาดเดินเข้าสู่หนทางที่ผิดไป ต่อไปนี้เขาจะไม่ทำอีกแล้ว เขาไม่เคยคิดจะเบี้ยวหนี้เงินก้อนนี้เลย วันนั้นพอกลับไปถึงบ้านเขาก็รีบวิ่งออกไปหางานทำข้างนอก เพิ่งจะได้กลับมาถึงบ้านเมื่อเช้าตรู่วันนี้เอง พอถึงบ้านก็บอกว่าหาเงินที่ติดค้างเจ้าได้ครบถ้วนแล้ว ตอนนี้เหน็ดเหนื่อยจนนอนหลับปุ๋ยอยู่ที่บ้าน ข้าจึงได้นำมามอบให้เจ้า แม่นาง ข้าต้องขอโทษด้วยจริงๆ เจ้ายกโทษให้เขา อย่าได้ถือสาโกรธเคืองเขาเลยได้หรือไม่”

กู้หยุนตงสบเข้ากับดวงตาที่ฝ้าฟางเล็กน้อยของนาง พลันรู้สึกตีบตันในลำคอขึ้นมาชอบกล

ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย “เจ้าค่ะ รู้จักแก้ไขความผิด ข้าย่อมให้อภัยเขา”

รอยย่นบนใบหน้าของท่านยายเฉียนพลันคลายออก ยิ้มจนดวงตาหยีโค้ง “ดี ดีเหลือเกิน เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อนล่ะนะ”

นางเอ่ยพลางคว้าไม้เท้าหมายจะลุกขึ้นเดินกลับ แม้แต่หนังสือสัญญากู้ยืมเงินก็มิได้เอ่ยปากทวงถาม

กู้หยุนตงรีบเข้าไปช่วยประคองให้นางนั่งลงตามเดิม “ท่านยายเฉียน อย่าเพิ่งรีบร้อนกลับเลยเจ้าค่ะ เทศกาลปีใหม่เช่นนี้ ท่านอุตส่าห์มาถึงบ้านข้า จะมีเหตุผลอันใดให้ต้องกลับไปโดยมิได้ดื่มน้ำสักถ้วยกันเล่า มาเถิดเจ้าค่ะ นี่คือน้ำเชื่อมหวาน ท่านลองชิมดูสักหน่อย หวานชื่นใจยิ่งนัก”

“แม่นาง ข้า…”

“ยิ่งไปกว่านั้น ในตอนนั้นต้าเฉียนเขียนหนังสือสัญญากู้ยืมเงินไว้ให้ข้า ตอนนี้ข้าไม่รู้ว่าเก็บไว้ที่ใดแล้ว ต้องค้นหาดูให้ถี่ถ้วนเพื่อคืนให้แก่ท่าน จะได้ไม่เกิดเรื่องคลุมเครือไม่ชัดเจนในภายหลัง จริงหรือไม่เจ้าคะ”

ท่านยายเฉียนได้ยินเช่นนั้นจึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังมีเรื่องนี้อยู่ คราวนี้จึงไม่สะดวกใจที่จะผลีผลามลุกกลับไป

ไม้เท้าถูกกู้หยุนตงนำไปวางไว้ด้านข้าง ในมือของหญิงชราถูกยัดถ้วยน้ำอุ่นๆ ใส่มือไว้ นางยกขึ้นจิบตามสัญชาตญาณคำหนึ่ง พลันชะงักงันไปทันที

หวานชื่นใจจริงๆ ไม่เหมือนกับน้ำตาลทรายแดงที่นางเคยกินในวัยสาว นอกจากความหวานล้ำบริสุทธิ์แล้วก็ไม่มีรสชาติอื่นใดเจือปนเลย

กู้หยุนตงยังนำขนมอบเนื้อนุ่มมามอบให้อีก ทว่าในคราวนี้นางเฒ่ากลับปฏิเสธอย่างไรก็ไม่ยอมกินเด็ดขาด

ประจวบเหมาะกับที่กู้หยุนซูและกู้หยุนเข่อสองพี่น้องเดินกลับมาพอดี กู้หยุนตงจึงกวักมือเรียกให้เด็กทั้งสองมาช่วยกันเกลี้ยกล่อมพูดคุยให้ท่านยายเฉียนยอมกินขนม

ส่วนตัวนางเองก็หันหลังเดินกลับเข้าห้องไป ไม่นานนักก็ค้นหาหนังสือสัญญากู้ยืมเงินฉบับนั้นจนพบ

เพียงแต่เมื่อทอดสายตามองแผ่นกระดาษในมือ นางก็อดมิได้ที่จะถอนหายใจออกมาเบาๆ

เงินห้าตำลึงเงินนั้นนางจำเป็นต้องรับไว้ ในเมื่อกระทำความผิดก็ย่อมต้องชดใช้ค่าตอบแทน หากเห็นว่าผู้อื่นน่าสงสารแล้วยกโทษละเว้นให้ เช่นนั้นนางจะปกครองดูแลคนในโรงงานและร้านค้าได้อย่างไร หากต่อไปมีใครทำผิดแล้วมาบีบน้ำตาร้องทุกข์ต่อหน้านางแล้วเรื่องราวก็จบสิ้นลง โรงงานของนางก็คงเติบโตขยับขยายได้เต็มที่เพียงแค่ขนาดเท่าที่มีในปัจจุบันนี้เท่านั้น

ทว่าหากจะให้นางยืนมองดูท่านยายเฉียนเดินกลับไปทั้งอย่างนี้ นางเองก็ทำไม่ลงเช่นกัน

ท่านยายเฉียนผู้นี้เป็นคนดีมีน้ำใจ นางไม่เคยคิดอยากจะบีบคั้นให้ครอบครัวของคนอื่นต้องหมดหนทางมีชีวิตรอด

อีกทั้งการที่ต้าเฉียนสามารถหาเงินได้ถึงห้าตำลึงเงินภายในระยะเวลาอันสั้นเพียงเท่านี้ เห็นได้ชัดว่าคนผู้นี้มิใช่คนที่โง่เขลาเบาปัญญาแต่อย่างใด

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 234 มีคนที่ไม่คาดคิดมาเยือน)

หมายเหตุ

• เศษเงินตำลึง (碎银 / 碎银子 — ซุ่ยอิ๋น / ซุ่ยอิ๋นจื่อ): เงินแท่งบริสุทธิ์ที่ถูกตัดแบ่งออกเป็นชิ้นเล็กๆ ตามน้ำหนัก เพื่อความสะดวกในการใช้จ่ายซื้อขายสินค้าในชีวิตประจำวันสำหรับชาวบ้านทั่วไป