ตอนที่ 236 — ตอนที่ 236 มีเรื่องจริงจัง

เมื่อหันมาเผชิญหน้ากับกู้หยุนตง ป้าเคอก็พลันหุบสีหน้าเปี่ยมเมตตาอารีนั้นลงทันที นางแค่นเสียงฮึเบาๆ ในลำคอ “ทำไมเล่า ข้ามาไม่ได้หรือไร”

“ย่อมต้องมาได้สิเจ้าคะ เมื่อวันก่อนเจ้าตัวเล็กทั้งสองคนยังเอ่ยถึงท่านอยู่เลย”

กู้หยุนตงรีบเชื้อเชิญนางเข้าไปนั่งในห้องโถงเรือนใหญ่ ทางด้านนั้นกู้หยุนซูก็วิ่งแจ้นไปรินน้ำเชื่อมหวานมาให้อย่างรวดเร็ว

ป้าเคอยกขึ้นจิบคำหนึ่ง พยักหน้าพลางกล่าว “ดูท่ากิจการของเจ้าจะไปได้สวยไม่เลวนี่”

ก่อนช่วงสิ้นปีกู้หยุนตงเคยส่งของขวัญปีใหม่ไปให้นางและเนี่ยชง โดยฝากส่งผ่านสำนักคุ้มกันภัยของครอบครัวเจิ้งกังไป ในบรรดาของเหล่านั้นมีน้ำตาลทรายขาวรวมอยู่ด้วย ทั้งยังเขียนจดหมายแนบไปด้วย เพียงแต่ในจดหมายเขียนเล่าถึงกิจการของตนเองอย่างคร่าวๆ เท่านั้น มิได้ลงรายละเอียดอย่างถี่ถ้วน

“ก็นับว่าพอใช้ได้เจ้าค่ะ”

ป้าเคอชี้นิ้วใส่หน้านาง “ยังจะแสร้งถ่อมตัวอีก” เอ่ยจบนางก็หันไปมองกู้หยุนเข่อ แม่หนูน้อยไม่ได้เจอนางมาหลายเดือนแล้ว แม้จะรู้ว่ามีป้าเคอผู้นี้อยู่ ทว่าด้วยความที่ยังเล็กนัก ภาพลักษณ์ในความทรงจำจึงเลือนรางไปบ้าง ในเวลานี้จึงยืนเบิกตากลมโตเกาะอยู่ข้างหลังมองดูนางด้วยความสนใจใคร่รู้

ป้าเคอเห็นดวงตากลมโตใสแป๋วเป็นประกายก็รู้สึกเอ็นดูจนหัวใจแทบจะละลาย รีบกวักมือเรียก “เข่อเข่อจำป้าเคอไม่ได้แล้วหรือ ตอนอยู่ที่บ้านข้ายังร้องงอแงจะนอนกับข้าอยู่เลย ป้าเคอยังเล่านิทานให้เจ้าฟังตั้งหลายเรื่อง ลืมไปหมดแล้วหรือ”

“ใช่นิทาน… นิทานแมวด่างตัวใหญ่หรือไม่เจ้าคะ”

“โอ้ ที่แท้ก็ยังจำได้นี่นา” ป้าเคอยิ่งเบิกบานใจขึ้นไปอีก “ยังอยากฟังอีกหรือไม่ คราวนี้ข้าจะเล่าเรื่องเจ้าหมาสีเหลืองตัวใหญ่ให้ฟัง”

แม่หนูน้อยพยักหน้าหงึกหงัก ครั้นเห็นพี่ชายและพี่สาวยืนส่งยิ้มให้ พริบตานั้นก็โผเข้าสู่อ้อมกอดของป้าเคอทันที

ป้าเคอมีเรื่องเล่าคุยกับเด็กน้อยทั้งสองคนไม่รู้จบรู้สิ้น พอหันมาคุยกับกู้หยุนตงได้เพียงประโยคเดียวก็ไม่สนใจนางอีกเลย

จนกระทั่งกู้หยุนซูต้องแอบกระซิบกระซาบกับนาง “พี่ใหญ่ ป้าเคอบอกว่า วันนี้นางกินซาลาเปาลูกจิ๋วๆๆๆ ไปแค่สองลูกเอง อยากกินหมูตุ๋นน้ำแดงฝีมือพี่ใหญ่ขอรับ”

“เอาล่ะ พี่ใหญ่จะไปทำให้เดี๋ยวนี้” กู้หยุนตงหลุดขำออกมา

นางกำชับให้กู้หยุนซูอยู่เป็นเพื่อนพูดคุย แต่ก็อย่าให้ป้าเคอเหน็ดเหนื่อยเกินไป จากนั้นจึงหันไปสั่งความให้เจียงซื่อช่วยจัดแจงทำความสะอาดห้องพักรับรองแขก

จากนั้นนางจึงก้าวเข้าครัวไป ไม่ได้ลงมือทำอาหารมาเนิ่นนานแล้ว ถือโอกาสนี้แสดงฝีมือเสียหน่อย

ป้าเคอเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางจริงๆ จึงเข้าไปนอนพักผ่อนในห้องรับรองได้ราวครึ่งชั่วยาม เมื่อตื่นขึ้นมาก็ประจวบเหมาะกับเวลาอาหารค่ำพอดี

เพียงแต่ เมื่อนางแลเห็นบุรุษแปลกหน้าที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ในห้องอาหารบ้านสกุลกู้ ก็อดมิได้ที่จะเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ

ในฐานะคนที่ผ่านโลกมามาก เติบโตมาเคียงคู่กับคนรักในวัยเยาว์จนได้แต่งงานครองคู่กันอย่างป้าเคอ ย่อมมองออกทะลุปรุโปร่งว่าสายตาของเส้าชิงหยวนนั้นหมายความว่าอย่างไร

ต่อให้จะแสร้งทำเป็นเก็บงำเพียงใด ทว่าสายตาที่คอยทอดมองไปยังร่างของกู้หยุนตงอยู่เป็นระยะนั้น นางกลับจับตามองเห็นได้อย่างแจ่มแจ้งชัดเจน

ยิ่งไปกว่านั้น บุรุษผู้นี้ยังมีกลิ่นอายคุกคามดุดัน ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนประเภทที่หากไม่บรรลุเป้าหมายย่อมไม่มีวันยอมรามือ ยิ่งมองดูท่าทางที่เขาเชื่อฟังคำพูดของกู้หยุนตงทุกกระเบียดนิ้ว สั่งให้เข้าครัวก็เข้าครัว สั่งให้ยกชามกับข้าวก็ยกชามกับข้าว หากนิสัยร้ายกาจของกู้หยุนตงถูกตามใจจนเคยตัวเช่นนี้แล้ว นางคงไม่มีทางชายตามองบุรุษอื่นได้อีก ช้าหรือเร็วย่อมต้องตกอยู่ในกำมือของเขาเป็นแน่

ป้าเคอทอดถอนใจอยู่ในอกเงียบๆ นางยังเคยคิดว่าวันข้างหน้าจะหาทางจับคู่หลานชายซื่อบื้ออย่างเนี่ยชงให้แก่กู้หยุนตงอยู่แท้ๆ เวลานี้ดูท่าคงต้องพับเก็บไปเสียแล้ว รอดูเรื่องสนุกไปพลางๆ จะดีกว่า

เส้าชิงหยวนเป็นคนพูดน้อย เขารู้ว่าป้าเคอผู้นี้เป็นใคร และรู้ว่านางเคยยื่นมือเข้าช่วยเหลือครอบครัวกู้ไว้ไม่น้อย ดังนั้นจึงมีท่าทีเป็นมิตร เอ่ยทักทายขึ้นก่อน จากนั้นก็นั่งทำหน้าที่เป็นผู้ฟังที่ดีอย่างสงบเสงี่ยม พลางคีบ… หมูตุ๋นน้ำแดงกิน

เมื่อเห็นว่าเขากินอย่างรวดเร็วไม่หยุดหย่อน แม้ป้าเคอจะอยากพูดคุยหยอกล้อกับเด็กๆ เพียงใด ก็จำต้องกล้ำกลืนฝืนทนไว้ แสร้งทำตัวเป็นสตรีชั้นสูงผู้มีกิริยามารยาทตามหลักกินไม่พูดนอนไม่จา*

กินข้าวให้อิ่มหนำเสียก่อนค่อยว่ากัน

ทว่าหลังจากกินข้าวเสร็จ ย่อมต้องพูดคุยเรื่องจริงจังสำคัญเป็นอันดับแรก

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 237 พี่ใหญ่ไม่ต้องการข้าแล้วหรือ)

หมายเหตุ

• กินไม่พูดนอนไม่จา (食不言寝不语 — สือปู้เหยียนฉิ่นปู้อวี่): สำนวนคติธรรมคำสอนขงจื๊อจากคัมภีร์หลุนอวี่ หมายถึง มารยาทอันดีงามของผู้มีการศึกษาและชนชั้นสูง ที่เวลาเคี้ยวรับประทานอาหารไม่ควรเอ่ยปากพูดคุย และเวลาจะเข้านอนไม่ควรส่งเสียงพูดจารบกวนความสงบ