ตอนที่ 238 — ตอนที่ 238 ฝากฝังกำชับความ

กู้หยุนตงทั้งขำทั้งสงสาร ได้แต่อุ้มนางเดินออกไปข้างนอก พลางเดินพลางเอ่ยปลอบประโลมเสียงนุ่มนวล “พี่ใหญ่จะทอดทิ้งเข่อเข่อได้อย่างไรกันเล่า พี่ใหญ่จะพาท่านแม่ไปหาท่านหมอ เข่อเข่อเองก็รู้ว่าท่านแม่ป่วยใช่หรือไม่”

แม่หนูน้อยซุกดวงหน้าน้อยๆ แนบกับอกของนาง ทว่าก็ยังคงพยักหน้าหงึกหงึกอย่างว่าง่าย

“ท่านหมอท่านนั้นเวลานี้อยู่ไกลมาก พี่ใหญ่จำต้องรีบพาท่านแม่ไป เพื่อที่จะได้พาท่านแม่รีบเดินทางกลับมาเร็วๆ ถึงเวลานั้นเข่อเข่อก็จะได้พบหน้าพี่ใหญ่กับท่านแม่อีกอย่างไรเล่า”

“ถึงเวลานั้น โรค… โรคของท่านแม่ ก็จะหายดีแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ”

“อาจจะเป็นไปได้นะ ท่านหมอท่านนั้นเก่งกาจมาก หากพี่ใหญ่หาตัวเขาพบ โรคของท่านแม่ก็อาจจะรักษาให้หายดีได้”

แม่หนูน้อยยังคงโอบกอดคอนางไว้แน่น เสียงสะอึกสะอื้นค่อยๆ เบาบางลง ผ่านไปเนิ่นนาน นางจึงได้เอ่ยเสียงแผ่วเบาทว่ามุ่งมั่น “เช่นนั้นพี่ใหญ่ไปเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะทำตัวดีๆ ว่าง่ายๆ จะรออยู่ที่บ้าน แล้วก็… แล้วก็จะช่วยดูแลท่านพี่ ไม่ยอมให้เขาร้องไห้เจ้าค่ะ”

“อืม เข่อเข่อเก่งกาจที่สุดเลย”

แม่หนูน้อยเขินอายจนซุกหน้ามุดลงไปพลางบ่นอุบอิบเสียงเบา “เมื่อครู่ข้าร้องไห้ ไม่ค่อยเก่งกาจเท่าไรหรอกเจ้าค่ะ”

กู้หยุนตงหลุดขำพรืดออกมา จากนั้นจึงก้มมองกู้หยุนซูที่เดินตามหลังมาอย่างเงียบเชียบโดยไม่ส่งเสียง “พอพี่ใหญ่ไม่อยู่ เจ้าก็คือลูกผู้ชายที่โตที่สุดในบ้านเราแล้วนะ ต้องดูแลน้องสาวให้ดี ตั้งอกตั้งใจเล่าเรียน หากมีสิ่งใดไม่เข้าใจให้ถามท่านอาจารย์ ร่างกายไม่สบายตรงไหนต้องรีบบอกป้าเคอทันที อย่าเล่นซนจนร้อนแล้วถอดเสื้อผ้าทิ้ง จะเป็นไข้หวัดเอาได้ เข้าใจหรือไม่”

ถูกต้องแล้ว กู้หยุนตงวางแผนไว้เรียบร้อยแล้ว ในช่วงที่นางไม่อยู่นี้ จะให้ป้าเคอช่วยดูแลกู้หยุนเข่อที่อยู่ที่บ้าน นางคิดว่าการที่ป้าเคอตั้งใจเดินทางมาส่งข่าวด้วยตนเองถึงที่นี่ในเวลานี้ ย่อมแฝงเจตนาที่จะช่วยเหลือนางในเรื่องนี้อยู่แล้วเช่นกัน

“ขอรับ” เจ้าตัวเล็กก้มหน้าลง อารมณ์หม่นหมองซึมเซาลงอย่างเห็นได้ชัด

พี่ใหญ่จะจากไป ท่านแม่ก็จะจากไป ท่านพ่อก็ยังไม่อยู่ กู้หยุนซูรู้สึกว่าภาระหน้าที่ของตนเองช่างหนักหนาสาหัสยิ่งนัก

เมื่อเห็นเด็กน้อยทั้งสองคนต่างมีท่าทางไม่ร่าเริง กู้หยุนตงก็อดมิได้ที่จะทอดถอนใจอยู่ในอกเงียบๆ

อย่างไรเสียก็ผูกพันอยู่ร่วมกันมาหลายเดือน ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมาไม่เคยต้องพลัดพรากแยกจากกันเลย การจากลากะทันหันในครั้งนี้ ย่อมยากที่จะยอมรับได้ในทันทีถือเป็นเรื่องธรรมดา

กู้หยุนตงคอยปลอบโยนเด็กทั้งสองคนไปพลาง เอ่ยกำชับฝากฝังเรื่องราวหลังจากที่นางเดินทางจากไปอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ด้วยเกรงว่าพวกเขาจะจดจำได้ไม่หมด นางจึงจดบันทึกใส่กระดาษไว้เสียเลย อย่างไรเสียหยุนซูก็อ่านออกเขียนได้อยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ที่บ้านยังมีคนรับใช้คอยดูแลอยู่อีกตั้งหลายคน เด็กทั้งสองคนย่อมไม่มีทางขาดแคลนเสื้อผ้าอาหารการกินหรือเครื่องใช้ไม้สอยแน่นอน สภาพความเป็นอยู่ย่อมดีกว่าช่วงที่ทนทุกข์ยากลำบากอยู่บ้านเก่าสกุลกู้ในตอนนั้นมากนัก

หลังจากพาทั้งสองคนกลับเข้าไปส่งในห้อง กู้หยุนตงจึงค่อยเดินออกมา

นางเดินไปยังห้องพักรับรองเพื่อพบป้าเคอ ฝ่ายหลังยังไม่ทันรอนางเอ่ยปาก ก็กล่าวขึ้นก่อนทันที “วางใจเถอะ ช่วงที่เจ้าไม่อยู่ ข้าจะปักหลักอาศัยอยู่ที่บ้านเจ้านี่แหละ เรื่องดูแลเด็กสองคนแค่นี้ไม่มีปัญหาสำหรับข้าหรอก อีกอย่างข้าเองก็นึกไม่ถึงว่าบ้านเจ้าจะมีบ่าวรับใช้อยู่ด้วย ใครๆ ก็ต่างยื่นมือเข้ามาช่วยได้ทั้งนั้น”

กู้หยุนตงค่อนข้างไว้วางใจในตัวป้าเคออยู่แล้ว นางจึงหยิบตั๋วเงินออกมาใบหนึ่ง

ป้าเคอขมวดคิ้วมุ่นทันควัน “อะไรกัน นี่เจ้าคิดจะให้เป็นค่าจ้างข้าหรือ คิดจะตั้งตัวเป็นเจ้านายข้าหรือไร”

น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาแสดงถึงความไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง

กู้หยุนตงส่ายหน้า “ย่อมมิใช่เช่นนั้นเจ้าค่ะ นี่คือค่าอาหารการกิน พวกท่านย่อมต้องกินต้องใช้นี่เจ้าคะ เงินที่เหลือก็เก็บติดตัวไว้เผื่อเกิดเรื่องฉุกเฉินจำเป็น ข้าเองก็ไม่รู้ว่าจะเดินทางกลับมาเมื่อใด พลอยให้อากาศอุ่นขึ้น ท่านยังต้องช่วยซื้อผ้าตัดชุดใหม่ให้หยุนซูกับน้องสาวอีกด้วย”

ป้าเคอได้ยินว่านางเอ่ยอย่างเป็นกันเองไม่เกรงใจ จึงค่อยยอมรับตั๋วเงินนั้นไว้ด้วยความพึงพอใจ

กู้หยุนตงพูดคุยกับนางอีกสองสามประโยคจึงเดินออกมา นางยังต้องไปสั่งความกำชับครอบครัวถงอีกหลายเรื่อง

ทว่าเพิ่งก้าวออกจากห้องรับรองมาได้ไม่ไกล ก็แลเห็นร่างร่างหนึ่งยืนนิ่งสงบอยู่กลางลานเรือน

ใบหน้าของเส้าชิงหยวนดูเลือนรางสลัวอยู่ใต้ความมืดมิดของราตรี แฝงไว้ด้วยความเย็นชาอยู่หลายส่วน

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 239 มีเพียงเจ้าอยู่ ข้าจึงจะวางใจ)