ตอนที่ 239 — ตอนที่ 239 มีเพียงเจ้าอยู่ ข้าจึงจะวางใจ

เมื่อเห็นกู้หยุนตงก้าวออกมา เส้าชิงหยวนก็ยืดตัวขึ้นเล็กน้อยแล้วเดินตรงเข้ามาหานาง ครั้นหยุดยืนตรงหน้าจึงเอ่ยปาก “ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้า”

กู้หยุนตงส่ายหน้า “ไม่ได้”

“เจ้าเดินทางคนเดียวพร้อมกับท่านป้า หากระหว่างทางพบเจอกับอันตราย ข้าจะได้ช่วยคุ้มครองได้”

กู้หยุนตงแย้มยิ้ม “ตอนหนีภัยแล้ง ข้ายังพาท่านแม่และน้องชายกับน้องสาวรอดชีวิตมาจนถึงที่นี่ได้อย่างปลอดภัย ตอนนี้มีเพียงท่านแม่คนเดียว ย่อมไม่มีปัญหาใดๆ แน่นอน”

คิ้วของเส้าชิงหยวนขมวดมุ่นเข้าหากันแน่น ทว่ากลับมิได้เอ่ยคำใดออกมา

กู้หยุนตงทอดถอนใจออกมาเฮือกหนึ่ง “หากเจ้าจากไปด้วย แล้วที่บ้านจะทำอย่างไร โรงงานจะทำอย่างไร ร้านค้าจะทำอย่างไรเล่า ป้าเคออย่างไรเสียก็มิใช่คนในหมู่บ้าน เรื่องราวหลายๆ อย่างย่อมไม่คุ้นเคย คนบ้านสกุลถงเป็นเพียงบ่าวรับใช้ แม้คนในหมู่บ้านจะไม่เอ่ยปาก ทว่าก็ยังมีอีกหลายคนที่ไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตา ท่านอาจารย์ฉินก็พำนักอยู่ในตัวอำเภอ หากเกิดเรื่องราวอันใดขึ้นมาย่อมเดินทางมาช่วยไม่ทันกาล ที่นี่… มีเพียงเจ้าอยู่เท่านั้น ข้าจึงจะเดินทางไปได้อย่างหมดห่วงไร้กังวล”

มีเพียงเจ้าอยู่เท่านั้น ข้าจึงจะเดินทางไปได้อย่างหมดห่วงไร้กังวล

ลมหายใจของเส้าชิงหยวนพลันชะงักค้างไปทันใด จังหวะหัวใจเต้นรัวเร็วขึ้นอย่างไม่อาจควบคุม

เขาหลุบสายตาลงต่ำ หลุดเสียงหัวเราะขื่นเบาๆ ในลำคอ

สตรีผู้นี้มีความสามารถล้นเหลือเสมอ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาปักใจแน่วแน่ ตั้งใจไว้ว่าไม่ว่านางจะเอ่ยปฏิเสธอันใดก็จะต้องตามติดไปด้วยให้จงได้ ทว่าผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่า เพียงคำพูดแค่ประโยคเดียวของนาง ก็สามารถโน้มน้าวหว่านล้อมให้เขาต้องยอมจำนนได้แล้ว

ช่างน่าจับมาปิดปากแน่นเสียจริงเชียว

“ตกลง” ในท้ายที่สุดเขาก็ตอบตกลงจนได้ “ข้าจะช่วยดูแลคนในบ้านของเจ้า จะปกป้องดูแลน้องชายและน้องสาวของเจ้าเป็นอย่างดี”

“ขอบคุณนะ”

สิ่งที่กู้หยุนตงเอ่ยล้วนเป็นความจริงจากใจ นิสัยของเส้าชิงหยวน ฐานะ ความสามารถ การส่งมอบกิจการงานในบ้านให้เขาเป็นผู้ดูแลย่อมเป็นเรื่องที่วางใจได้มากที่สุด หากปราศจากเส้าชิงหยวนคอยเฝ้าอยู่ที่นี่ นางเองก็ไม่แน่ใจว่าจะสามารถก้าวเท้าจากไปได้อย่างมั่นคงเด็ดเดี่ยวถึงเพียงนี้หรือไม่

และในเวลานี้เอง นางจึงค่อยตระหนักได้ว่า ตนเองดูเหมือนจะให้ความสำคัญกับเขามากเกินไปเสียแล้ว

กู้หยุนตงอดมิได้ที่จะยกมือขึ้นนวดคลึงหัวคิ้ว นางคิดว่า ความรู้สึกบางอย่าง คงต้องหาเวลามาสะสางและคิดทบทวนดูให้กระจ่างแจ้งเสียที

นางหยิบตั๋วเงินจำนวนไม่น้อยมอบให้เส้าชิงหยวน “คราวนี้เงินก้อนนี้เจ้าต้องรับไว้แล้วล่ะ ทางสวนผลไม้นั้นถึงเวลาต้องซื้อต้นกล้า ย่อมต้องใช้เงินตำลึงไม่น้อย อีกทั้งค่าแรงของคนงานในโรงงานก็ต้องให้เจ้าเป็นผู้จ่ายแจก พอพ้นเทศกาลหยวนเซียวไปแล้ว ยังต้องไปหาท่านอาเฝิงเพื่อสร้างโรงงานของพวกเราเอง แบบแปลนรายละเอียดข้าได้วาดเตรียมไว้หมดแล้ว ประเดี๋ยวจะมอบให้เจ้า ให้เจ้าไปปรึกษาหารือกับท่านอาเฝิงเอาเอง”

กู้หยุนตงช้อนสายตาขึ้นมองเขา “สรุปก็คือ เรื่องราวทางนี้ มอบหมายให้เจ้าเป็นผู้ตัดสินใจทั้งหมด”

“ได้”

เนื่องจากจะต้องออกเดินทางในวันพรุ่งนี้ กู้หยุนตงจึงกำชับสั่งความค่อนข้างมาก

หลังจากกำชับเส้าชิงหยวนเรียบร้อยแล้ว นางก็เดินทางไปที่บ้านของผู้ใหญ่บ้านเฉินเหลียง เพื่อบอกกล่าวเรื่องที่ตนเองต้องเดินทางไปต่างถิ่นสักระยะหนึ่ง

หลังจากนั้นจึงกลับมาเก็บสัมภาระข้าวของ

อันที่จริงก็ไม่มีสิ่งใดมากมาย เพียงแค่จัดเสื้อผ้าและรองเท้าสองสามชุดใส่ลงในห่อผ้า ส่วนข้าวของอื่นๆ ล้วนถูกเก็บรักษาไว้ในมิติวิเศษของนางทั้งหมด

เมื่อตรวจทานข้าวของทุกอย่างรอบคอบดีแล้ว นางจึงกลับเข้าห้องนอนพักผ่อน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น นางตื่นแต่เช้าเข้าไปในครัวทำอาหารรสเลิศเตรียมไว้มากมาย

จากนั้นในยามที่คนอื่นไม่ทันสังเกต นางก็แอบหยิบอาหารบางส่วนเก็บเข้าไปในมิติวิเศษ มิติวิเศษของนางสามารถเก็บรักษาความสดใหม่และคงอุณหภูมิไว้ได้ เช่นนี้แล้วระหว่างการเดินทางก็ยังสามารถมีอาหารอุ่นๆ กินได้เสมอ

นางมิได้รีบร้อนออกเดินทาง รอจนกระทั่งเด็กน้อยทั้งสองคนตื่นนอน จึงได้เอ่ยคำร่ำลากับพวกเขา ท่ามกลางสายตาอาลัยอาวรณ์ของคนทั้งหลาย นางจึงได้พาหยางซื่อก้าวขึ้นสู่รถม้า

ในตอนแรกหยางซื่อยังไม่เข้าใจว่าจะไปทำสิ่งใด จนกระทั่งเมื่อคืนนี้ที่ป้าเคอช่วยอธิบายให้นางฟังอย่างอดทน นางจึงพอจะเข้าใจความหมายได้อย่างงูๆ ปลาๆ

เดิมทีถงสุ่ยเถาคิดจะติดตามไปด้วยเพื่อคอยปรนนิบัติดูแลเรื่องความเป็นอยู่ ทว่ากลับถูกกู้หยุนตงปฏิเสธ

ตลอดเส้นทางการเดินทางในครั้งนี้นางย่อมต้องหาโอกาสใช้มิติวิเศษอยู่บ่อยครั้ง จึงมิควรให้มีคนติดตาม อีกประการหนึ่ง คนงานแปรรูปน้ำตาลทรายขาวที่บ้านก็ขาดนางและหยางซื่อไปแล้ว ย่อมไม่อาจขาดคนไปมากกว่านี้ได้อีก

กู้หยุนตงบังคับรถม้าแล่นมาถึงตัวอำเภอ ประจวบเหมาะกับที่ประตูเมืองเพิ่งจะเปิดออกได้ไม่นาน

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 240 ออกเดินทางสู่เมืองชิ่งอัน)