ตอนที่ 24 — ตอนที่ 24 เช่าบ้าน

กู้หยุนตงรู้สึกปวดใจอยู่ไม่น้อย เงินยี่สิบตำลึงเชียวนะ สำหรับนางในยามนี้ นี่นับเป็นเงินก้อนโตยิ่งกว่าโตเสียอีก

บัดนี้เพียงแค่จะก้าวผ่านประตูเมืองเข้าไปเท่านั้น กลับต้องส่งมอบให้จนหมดเกลี้ยง นี่มันปล้นกันชัดๆ

ทหารผู้นั้นรับเงินไปแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะหันมามองนางซ้ำอีกสองครา

"ตามข้ามาเถอะ" เขาหันหลังพานางเดินไปลงทะเบียนที่ด้านข้าง

กระทั่งจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น จนได้มายืนอยู่ด้านในประตูเมืองแล้วจริงๆ กู้หยุนตงถึงค่อยๆ พรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

พวกหยางซื่อทั้งสามคนที่ยืนอยู่เคียงข้างนางต่างก็พากันเลียนแบบ โดยการพร้อมใจกันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ สีหน้าท่าทางราวกับยกภูเขาออกจากอกช่างละม้ายคล้ายคลึงกันไม่มีผิดเพี้ยน จนทหารที่ยืนอยู่ข้างกายพวกนางอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

ครั้นเห็นกู้หยุนตงมองมา เขาจึงแสร้งกระแอมไอเบาๆ คำหนึ่ง แล้วเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี "เข้าเมืองไปแล้วจำไว้ว่าให้ทำตัวสงบเสงี่ยมเจียมตัวเข้าไว้ อย่าไปมีเรื่องมีราวกับผู้อื่นเล่า ตอนนี้ในเมืองมีผู้ลี้ภัยอยู่ไม่น้อย หากเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมา อย่างไรเสียก็ต้องจับพวกเจ้าก่อนเป็นแน่ เรื่องพรรค์นี้มันช่วยไม่ได้จริงๆ"

อันที่จริงเขาไม่นับว่าเป็นทหารหรอก เขาแซ่เนี่ย ใต้เท้าเจ้าเมืองมีศักดิ์เป็นท่านอาตามความสัมพันธ์ของตระกูล* ด้วยเหตุผลบางประการ เขาจึงถูกเกณฑ์ตัวชั่วคราวให้มาช่วยเฝ้าประตูเมืองอยู่ที่นี่สักสองวัน

หลายวันก่อนใต้เท้าเจ้าเมืองได้รับข่าวว่าทางเมืองชิ่งอันเกิดเหตุจลาจลขึ้น ผู้ลี้ภัยบุกทะลวงเข้าไปในเมืองแล้วก่อเหตุเผาบ้านช่อง เข่นฆ่า ปล้นชิงทรัพย์ ทั้งยังสังหารขุนนางไปถึงสองคน จึงส่งหนังสือมาร้องขอให้ทางนี้ส่งกองกำลังไปช่วยหนุนเสริม

ผู้บัญชาการจ้าว**จึงนำทัพด้วยตนเองมุ่งหน้าไปยังเมืองชิ่งอันเพื่อปราบปรามความไม่สงบ ข่าวคราวนี้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองเซวียนเหอของพวกเขา จนทำให้ชาวบ้านในเมืองพากันหวาดระแวงและไม่ชอบใจพวกผู้ลี้ภัยเอาเสียเลย

ใต้เท้าเจ้าเมืองจึงได้ตั้งเงื่อนไขการเข้าเมืองเอาไว้ว่า 'คนละห้าตำลึงเงิน' เพื่อไม่ให้เป็นการปิดกั้นผู้ลี้ภัยทั้งหมดไว้ด้านนอกจนทำให้ผู้คนหมดหวังแล้วหันไปก่อเรื่องอันตรายในยามจนตรอก ขณะเดียวกันก็ช่วยคัดกรองผู้ลี้ภัยที่มีสภาพย่ำแย่เกินไปจนอาจสร้างภาระหนักหนาแก่คนในเมืองออกไปด้วย ทั้งยังเกลี้ยกล่อมให้ตระกูลคหบดีใหญ่ในเมืองออกมาตั้งโรงทานแจกจ่ายโจ๊กนอกเมืองเพื่อปลอบประโลมจิตใจผู้คน

วิธีการเช่นนี้นับว่าได้ผลดียิ่ง ดูจากผู้คนนอกเมืองเหล่านั้นก็รู้แล้ว ต่างอยู่อย่างสงบเสงี่ยมไม่ก่อเรื่องวุ่นวาย ไม่ได้สร้างภาระอันหนักหนาแก่พวกตนมากจนเกินไป

กู้หยุนตงฟังแล้วก็เพียงพยักหน้ารับ นางย่อมไม่คิดจะไปรังแกหรือหาเรื่องผู้ใดก่อนอยู่แล้ว ทว่าหากมีใครเห็นว่าพวกตนมีแต่สตรีและเด็กเล็ก***แล้วคิดจะมารังแก เช่นนั้นก็คงโทษนางไม่ได้

ทว่าในยามนี้นางยังไม่คุ้นเคยกับสภาพภายในเมือง เห็นทหารผู้นี้ท่าทางพูดคุยง่าย จึงเอ่ยสอบถามเพิ่มเติมอีกสองสามประโยค "ท่านพอจะรู้หรือไม่ว่าในเมืองมีโรงเตี๊ยมแห่งใดที่ราคาถูกและปลอดภัยบ้าง"

เนี่ยชงมองนางด้วยสายตาประหลาดใจระคนสงสัย นางถึงกับคิดจะไปพักโรงเตี๊ยมเชียวรึ บนตัวยังมีเงินอยู่อีกหรือนี่ ดูไม่ออกเลยจริงๆ

เพียงแต่ว่า…

"เรื่องโรงเตี๊ยมอย่าได้ไปหวังเลย ตอนนี้ต่อให้เป็นที่ที่ห่างไกลกันดารที่สุดก็คงเต็มหมดแล้ว"

"เช่นนั้นมีบ้านให้เช่าหรือไม่"

เนี่ยชงหัวเราะขึ้นมา "มีน่ะย่อมมีแน่ ทว่าเมื่อไม่นานมานี้เพิ่งจะเกิดเหตุการณ์ผู้ลี้ภัยทำร้ายคน ทุกคนต่างก็ระแวดระวังตัวกันแจ ดังนั้น…"

กู้หยุนตงเข้าใจแล้ว สรุปก็คือไม่ยอมให้ผู้ลี้ภัยอย่างพวกนางเช่านั่นเอง

เช่นนี้ก็ลำบากแล้วสิ อุตส่าห์นึกว่าพอเข้าเมืองมาได้จะพอมีที่ให้หยุดพักเหนื่อยได้บ้าง คิดไม่ถึงว่าบัดนี้กระทั่งที่ซุกหัวนอนสักแห่งยังไม่มี สู้ทนอยู่ข้างนอกเมืองยังจะดีเสียกว่า

กู้หยุนซูกับกู้หยุนเข่อต่างก็แหงนหน้าขึ้นมองนาง เจ้าตัวน้อยทั้งสองคนล้วนมีสีหน้าท่าทางกังวลใจยิ่งนัก

เนี่ยชงไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด พอมองเห็นท่าทางของพวกนางแล้วก็อดที่จะขำไม่ได้

หลังจากลังเลอยู่นาน ในที่สุดเขาก็เอ่ยปากขึ้น "หากเจ้าอยากจะหาที่พักจริงๆ ข้าพอจะมีอยู่แห่งหนึ่ง บ้านของท่านอาหญิงที่เป็นญาติห่างๆ**** ของข้ายังมีห้องว่างอยู่อีกห้องหนึ่ง นางอาศัยอยู่เพียงลำพัง ส่วนพวกเจ้าก็พอดีว่าไม่มีบุรุษที่โตเต็มวัย ย้ายเข้าไปพักย่อมสะดวกใจดี เพียงแต่ค่าเช่าค่อนข้างแพงสักหน่อย อีกทั้งเจ้าจะต้องเอาใบรับรองทะเบียนราษฎร์ของเจ้ามาวางมัดจำไว้ที่ข้า เจ้าคิดว่าอย่างไร พอจะตกลงไหม"

หมายเหตุ

• ท่านอาตามความสัมพันธ์ของตระกูล (世叔 — ซื่อซู) หมายถึง ความสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลที่สนิทสนมกันเสมือนญาติ หรือสหายรุ่นน้องของบิดา จึงให้ความเคารพนับถือเป็นอา

** ผู้บัญชาการ (指挥使 — จื่อฮุยสื่อ) ตำแหน่งขุนนางฝ่ายทหาร ทำหน้าที่บังคับบัญชากองกำลังทหารรักษาการณ์ในระดับภูมิภาค

*** แม่ม่ายลูกกำพร้า (孤儿寡母 — กูเอ๋อร์กว้ามู่) เป็นสำนวนจีน ในที่นี้เปรียบเปรยถึงกลุ่มที่มีแต่สตรีและเด็กเล็ก ไม่มีบุรุษฉกรรจ์คอยคุ้มครอง จึงมักถูกมองว่าอ่อนแอและรังแกได้ง่าย

**** ท่านอาหญิงที่เป็นญาติห่างๆ (表姑妈 — เปี่ยวชูกูมา) ญาติสตรีรุ่นเดียวกับบิดา โดยเป็นลูกพี่ลูกน้องฝ่ายหญิงของบิดา