ตอนที่ 25 — ตอนที่ 25 เดือนละสามตำลึง

ดวงตาของกู้หยุนตงทอประกายวาบ ได้สิ ไฉนจะไม่เล่า

อีกทั้งพวกนางในยามนี้ มีทั้งเด็กเล็กทั้งคนอ่อนแอ ที่พักอาศัยจึงเลือกได้ยากยิ่ง

หากเป็นครอบครัวที่มีคนมากหน้าหลายตาก็ย่อมไม่ปลอดภัย โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากบ้านของเจ้าของมีบุรุษฉกรรจ์อยู่ด้วย นางยังต้องคอยพะวงว่าหยางซื่อจะถูกรังแกหรือไม่

"ค่าเช่าเท่าใดหรือ"

"เดือนละสามตำลึง"

"ซี้ด…" กู้หยุนตงสูดปากด้วยความตกใจ ห้องเดียวเนี่ยนะ! เดือนละสามตำลึงเชียวรึ?!

คนในเมืองนี้มีชาติกำเนิดเป็นโจรปล้นชิงกันหรืออย่างไร

เนี่ยชงเองก็รู้ว่าค่าเช่านั้นค่อนข้างแพง หากเป็นยามปกติก็คงราวหนึ่งตำลึงเท่านั้น ทว่านี่มิใช่ช่วงเวลาปกติมิใช่หรือ

"นี่ก็จนใจจริงๆ อันที่จริงหากมิใช่เห็นว่าพวกเจ้าไม่มีบุรุษที่โตเต็มวัย ข้าเองก็คงไม่เป็นคนกลางชักนำให้หรอก ข้าก็ต้องคิดแทนท่านอาหญิงของข้าเช่นกัน จะให้นางตกอยู่ในอันตรายไม่ได้มิใช่หรือ ค่าเช่าอาจจะแพงไปสักนิด ทว่าทำเลแถบนั้นนับว่าดียิ่ง อยู่ใกล้บ้านของข้า ไปมาหาสู่ก็สะดวก" เนี่ยชงเอ่ย "อีกอย่างเจ้าก็วางใจได้ หากตกลงใจจะเช่า ข้าสามารถพาเจ้าไปทำสัญญาเช่าที่ที่ว่าการได้โดยตรง ไม่หลอกลวงเจ้าแน่นอน"

กู้หยุนตงไม่ได้ระแวงว่าเขาจะหลอกลวงนาง รายละเอียดย่อมสะท้อนเนื้อแท้ของคน แม้เนี่ยชงผู้นี้จะดูอายุยังน้อย ทว่ากิริยาท่าทางกลับมีมารยาทและการอบรมบ่มเพาะเป็นอย่างดี มองปราดเดียวก็รู้ว่าได้รับการสั่งสอนเรื่องกฎระเบียบมาตั้งแต่เด็ก

ยิ่งไปกว่านั้น ภายนอกแม้เขาจะสวมใส่ชุดทหาร ทว่ารองเท้ากลับแตกต่างจากทหารทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด เป็นประเภทที่ครอบครัวร่ำรวยไม่ขาดแคลนเงินทองเป็นแน่

โดยเฉพาะเมื่อครู่ยามที่นางกำลังลงทะเบียน นางได้ยินเสมียนที่ทำหน้าที่จดบันทึกเรียกเขาแว่วๆ ว่านายน้อยเนี่ย

ดังนั้น…

"ไปทำสัญญาเช่าที่ที่ว่าการเถอะ" อันที่จริงการเช่าทั่วไปไม่จำเป็นต้องไปถึงที่ว่าการเสียหน่อย มิใช่การโอนกรรมสิทธิ์*เสียเมื่อใด

นี่เห็นได้ชัดว่าเนี่ยชงเสนอขึ้นมาเพื่อให้นางสบายใจ

"ได้ เช่นนั้นเจ้ารอสักประเดี๋ยว ข้าไปบอกกล่าวสักคำแล้วจะรีบมา"

เนี่ยชงไปผลัดเวรกับผู้อื่น จากนั้นจึงพากู้หยุนตงและครอบครัวทั้งสี่คนมุ่งหน้าไปยังที่ว่าการ

ระหว่างทาง เขาก็พอจะล่วงรู้ความเป็นมาของกู้หยุนตง รู้ว่าบิดาของนางหายสาบสูญ ทั้งยังถูกปู่ย่าและอาหญิงอาชายขับไล่ออกมา รู้ว่าเงินติดตัวเพียงน้อยนิดนั้นก็ได้มาจากคนใจดีที่ให้ไว้ตอบแทนที่นางช่วยเหลือระหว่างทางหนีภัยแล้ง ชั่วขณะนั้นจึงรู้สึกเห็นอกเห็นใจนางเป็นอันมาก

กู้หยุนตงเองก็แอบหลอกถามความเป็นมาของเนี่ยชงอย่างแนบเนียน ในใจจึงรู้สึกเบาใจลงไปไม่น้อย

นางคิดว่าการผูกสัมพันธ์อันดีกับคนเช่นนี้ย่อมเป็นเรื่องจำเป็น วันข้างหน้าย่อมมีเรื่องที่ต้องพึ่งพาอาศัยกันเป็นแน่

เงินสามตำลึง จะเสียเปล่าได้อย่างไรเล่า

เมื่อคนทั้งกลุ่มเดินมาถึงหน้าประตูที่ว่าการ เนี่ยชงก็บอกให้กู้หยุนตงจอดเกวียนลากมือไว้ด้านนอก

ใช่แล้ว กู้หยุนตงลากเกวียนลากมือมาตลอดทาง เกวียนลากมือคันนี้อยู่ที่นี่ก็มิใช่ของราคาถูกเสียด้วย

ยังดีที่ด้านนอกที่ว่าการมีจุดสำหรับจอดไว้โดยเฉพาะ และไม่มีใครกล้าขโมย

กู้หยุนตงจึงได้อุ้มกู้หยุนเข่อ ส่วนหยางซื่ออุ้มกู้หยุนซู เดินตามเนี่ยชงเข้าไปด้านใน

สัญญาเช่าร่างเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว ทั้งยังประทับตราเรียบร้อย เนี่ยชงจึงพานางเดินออกมา เพื่อจะพาพวกนางไปยังบ้านของท่านอาหญิง

ตลอดทางเขาคอยวิ่งวุ่นจัดการทุกสิ่งอย่างรอบคอบเรียบร้อยถึงเพียงนี้ ต่อให้จะมีอัธยาศัยและกิริยามารยาทดีเพียงใด ก็คงไม่ทำถึงขนาดนี้กระมัง กู้หยุนตงจึงรู้ว่าเนี่ยชงต้องมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงอยู่อย่างแน่นอน

นางเป็นคนตรงไปตรงมา จึงเอ่ยถามขึ้นตรงหน้าประตูที่ว่าการทันที "คุณชายเนี่ยมีสิ่งใดต้องการให้ข้าช่วยเหลือ สามารถเอ่ยมาตามตรงได้เลยเจ้าค่ะ"

เนี่ยชงชะงักไปเล็กน้อย ทั้งยังรู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง "เจ้าดูออกด้วยรึ"

"หากคุณชายเนี่ยรอให้จัดการทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้วค่อยเอ่ยปาก มิต้องกังวลหรือว่าข้าจะไม่ยินยอม"

"ฮ่าๆ ความจริงก็มิใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก"

"หืม?"

"เพียงแต่ว่า…"

ทว่าเขายังมิทันได้เอ่ยออกมา ที่ไม่ไกลนักพลันมีเสียงเอะอะโวยวายดังแว่วเข้ามา

พวกกู้หยุนตงชำเลืองสายตามองตามสัญชาตญาณ ก็แลเห็นมือปราบสองคนกำลังคุมตัวคนผู้หนึ่งมา คนผู้นั้นใจกล้าบ้าบิ่นยิ่งนัก ตวัดเท้าถีบจนมือปราบคนหนึ่งล้มคะมำไปทันที

กู้หยุนตงมองเขาด้วยความประหลาดใจ คนผู้นั้นเองก็มองสบมาพอดี ยามสายตาทั้งสองคู่ประสานกัน กู้หยุนตงพลันหรี่ตาลง

หมายเหตุ

• โอนกรรมสิทธิ์ (过户 — กั้วฮู่) หมายถึง การทำนิติกรรมโอนเปลี่ยนชื่อผู้ถือกรรมสิทธิ์ในที่ดินหรืออสังหาริมทรัพย์ ณ ที่ว่าการ ซึ่งการเช่าอยู่อาศัยทั่วไปมักทำสัญญาปากเปล่าหรือตกลงกันเองระหว่างผู้เช่ากับผู้ให้เช่าเท่านั้น