ตอนที่ 26 — ตอนที่ 26 เด็กหนุ่ม

คนผู้นี้ ให้ความรู้สึกคุ้นตาอย่างประหลาดแก่นาง

กู้หยุนตงขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อย ก่อนจะได้สติกลับมาในทันใด ใช่แล้ว คนผู้นี้ช่างเหมือนกับตัวนางในยามที่ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดอยู่ในยุควันสิ้นโลกเหลือเกิน ไม่สนใจไยดีสิ่งใด แววตาเฉยชาด้านชา ราวกับบนโลกใบนี้ไม่มีผู้คนหรือสรรพสิ่งใดที่จะทำให้หัวใจหวั่นไหวได้อีก มีชีวิตเพียงเพื่อผ่านพ้นไปวันๆ เท่านั้น

ทว่านั่นเป็นเพราะยุควันสิ้นโลกที่นางเคยอยู่นั้นช่างมืดมนจนมองไม่เห็นความหวัง แล้วบุรุษหนุ่มตรงหน้านี้เล่า?

ยังไม่ทันที่นางจะได้คิดอะไรต่อ มือปราบที่ถูกถีบล้มลงไปเมื่อครู่ก็ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา ชักดาบข้างเอวออกมาเสียงดัง 'เช้ง' หมายจะฟันใส่คนผู้นั้นให้จงได้

ประกายดาบเยียบเย็นคมกริบ เด็กหญิงตัวน้อยในอ้อมแขนของกู้หยุนตงรีบกอดคอพี่สาวไว้แน่น ซุกศีรษะมุดเข้ากับอกของนางทันที

เนี่ยชงที่อยู่ด้านข้างเห็นเข้า ก็นึกว่านางตกใจกลัว จึงรีบเอ่ยปากห้ามทันควัน "หยุดมือ!"

มือปราบผู้นั้นชะงักมือไว้ได้ทันท่วงที ครั้นหันไปเห็นว่าเป็นเขา ก็รีบปรี่เข้ามาประจบพร้อมรอยยิ้มสอพลอ "คุณชายเนี่ย ท่านเองหรือขอรับ"

"พวกเจ้ากำลังทำอะไรกัน? มาชักดาบชักหอกคิดจะเข่นฆ่ากันหน้าประตูที่ว่าการเช่นนี้ ดูเป็นสภาพอย่างไรกัน!"

มือปราบผู้นั้นรีบอธิบายด้วยสีหน้าท่าทางเดือดดาลเปี่ยมโทสะทันที "โธ่ คุณชายเนี่ย มิใช่ว่าข้าอยากจะลงไม้ลงมือเสียหน่อยขอรับ แต่เป็นเพราะคนผู้นี้มีความผิดมหันต์ ซ้ำยังขัดขืนการจับกุม ท่านดูสิขอรับ เมื่อครู่นี้มันถึงกับกล้าถีบข้าด้วยซ้ำ"

"เขาทำความผิดอันใดมา?"

"มีคนมาร้องเรียนแจ้งความขอรับ บอกว่าคนผู้นี้คือหัวโจกที่นำพวกผู้ลี้ภัยก่อความวุ่นวายในเมืองชิ่งอัน พวกข้าจึงคุมตัวกลับมาเพื่อไต่สวนดูขอรับ"

เนี่ยชงชะงักไป ทางเมืองชิ่งอันเกิดเหตุจลาจลขึ้น ผู้บัญชาการจ้าวนำกำลังทหารไปหนุนเสริมเพื่อปราบปรามความไม่สงบ ได้ยินว่ามีหัวโจกคนหนึ่งที่นำคนบุกเข้าไปในที่ว่าการท้องถิ่นและสังหารใต้เท้าเจ้าเมือง*ยังจับตัวไม่ได้ และมีความเป็นไปได้สูงว่าจะหลบหนีเตลิดมายังเมืองใกล้เคียง ช่วงนี้เมืองเซวียนเหอของพวกเขาก็ตรวจตราเข้มงวดกวดขัน ทั้งยังลาดตระเวนทั้งกลางวันกลางคืน ด้วยเกรงว่าคนผู้นี้จะเข้ามาก่อความวุ่นวายที่นี่

ทว่าตามที่เขารู้มา หัวโจกผู้นั้นเป็นบุรุษวัยกลางคนอายุราวสามสิบถึงสี่สิบปี แต่คนตรงหน้านี้ ดูอย่างไรก็เป็นเพียงเด็กหนุ่มที่อายุยังไม่ถึงยี่สิบปีเสียด้วยซ้ำ

และก็เป็นจริงดังคาด เด็กหนุ่มปฏิเสธด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ข้าไม่ใช่!"

มือปราบแค่นเสียง 'เหอะ' ออกมาคำหนึ่ง "เจ้ายังจะบอกว่าไม่ใช่รึ? เจ้าลองดูภาพเหมือนบนหมายจับนี้เสีย นี่มันเจ้าชัดๆ"

เขาถือแผ่นกระดาษที่มีภาพวาดของคนผู้หนึ่งอยู่ในมือ พลางยื่นแขนเหยียดตรงจนแทบจะทิ่มใส่หน้าของเด็กหนุ่มผู้นั้น

เนี่ยชงรับมาดูบ้าง แล้วก็อดที่จะแอบถอนหายใจออกมาเงียบๆ ไม่ได้

กู้หยุนตงชำเลืองมองไปแวบหนึ่ง มุมปากกระตุกแรงๆ สองครา

ภาพวาดบุคคลในยุคนี้มันจะนามธรรมเกินไปแล้วหรือไม่? อาศัยหมายจับพรรค์นี้จับคนร้ายได้ก็คงมีแต่ผีเท่านั้นแหละ

ทว่าต่อให้ภาพบุคคลนี้จะ 'เข้าถึงจิตวิญญาณ' เพียงใด แต่มันก็แตกต่างจากเด็กหนุ่มตรงหน้าราวฟ้ากับเหวอยู่ดี

มือปราบสองคนนี้เห็นได้ชัดว่ากำลังลืมตาพูดปด ตั้งใจจะหาเรื่องแกล้งเด็กหนุ่มผู้นี้เสียมากกว่า

กู้หยุนตงรู้ดีว่ามือปราบในยุคนี้จำนวนมากต่างก็อาศัยการขู่กรรโชกและรีดไถเพื่อประทังชีวิตไปวันๆ ทว่าการกระทำอย่างโจ่งแจ้งไร้ยางอายถึงเพียงนี้ ก็ชวนให้ผู้คนรู้สึกสลดใจและเย็นเยียบในอกนัก

คิ้วของเนี่ยชงขมวดเข้าหากันเช่นกัน เขากวาดสายตามองเด็กหนุ่มผู้นั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะโยนหมายจับใส่หน้ามือปราบ "ตรงไหนที่เหมือนกัน? รีบปล่อยตัวคนไปเดี๋ยวนี้ หากทุกคนจับคนมั่วซั่วแบบพวกเจ้า มิใช่ว่าปล่อยให้ฆาตกรตัวจริงลอยนวลไปหรอกหรือ?"

มือปราบเริ่มมีท่าทีไม่ค่อยยินยอม "ทว่าพวกข้าได้รับแจ้งความมานะขอรับ…"

"ใครมาแจ้งความพวกเจ้าก็เชื่อไปหมดงั้นรึ? ข้าว่าคนที่สมควรจับที่สุดก็คือคนที่มาร้องเรียนนั่นแหละ ถือหมายจับแล้วยังกล้าลืมตาพูดปด มาแจ้งความมั่วซั่วที่ที่ว่าการให้เสียเวลา ช่างน่าชังยิ่งนัก รีบปล่อยคนไปเดี๋ยวนี้!"

ฐานะของเนี่ยชงทำให้มือปราบทั้งสองคนเกรงกลัวอย่างเห็นได้ชัด ทั้งสองสบตากันคราหนึ่ง ในที่สุดก็จำต้องแก้เชือกที่มัดตัวเด็กหนุ่มออกอย่างไม่เต็มอกเต็มใจ "ไปๆๆ รีบไสหัวไปซะ"

เด็กหนุ่มเม้มริมฝีปาก ชำเลืองมองเนี่ยชงแวบหนึ่ง แล้วหันหลังเดินจากไปทันที

ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาแทบไม่ได้เอ่ยปากพูดสิ่งใด ซ้ำในตอนท้าย กระทั่งคำขอบคุณสักคำก็ยังไม่มี

หมายเหตุ

• ผู้บัญชาการ (指挥使 — จื่อฮุยสื่อ) ตำแหน่งขุนนางฝ่ายทหาร ทำหน้าที่บังคับบัญชากองกำลังทหารรักษาการณ์ในระดับภูมิภาค

** ใต้เท้าเจ้าเมือง (知府 — จือฝู่) ตำแหน่งขุนนางระดับเจ้าเมืองผู้ปกครองเขตการปกครองระดับ府 (ฝู่)