ตอนที่ 27 — ตอนที่ 27 มัดคน

เนี่ยชงเองก็รู้สึกว่าคนผู้นี้ช่างพิลึกคนนัก ในใจอดนึกเสียดายอยู่ลึกๆ ไม่ได้ที่ปล่อยให้เขาเดินจากไปโดยไม่ได้ซักถามอันใดเลย ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นบุคคลอันตรายจริงๆ ก็ได้?

ทว่าอีกฝ่ายก็เดินไปไกลแล้ว เขาคิดจะเอ่ยอันใดเวลานี้ก็ไม่ทันการณ์

เขาจึงส่ายหัวไล่ความคิด ปรับสีหน้ากลับมาแย้มยิ้มอีกครา ก่อนจะหันมาเอ่ยกับพวกกู้หยุนตง "ไปกันเถอะ ข้าจะพาพวกเจ้าไปที่นั่นก่อน"

"ตกลง"

กู้หยุนตงกลับมาจับเกวียนลากมืออีกครั้ง เดินตามหลังเนี่ยชงไปพลางเอ่ยต่อบทสนทนาที่ค้างไว้ก่อนหน้านี้ "ที่ท่านบอกว่าอยากให้ข้าช่วยเรื่องเล็กน้อยสักเรื่อง มันคือเรื่องอันใดหรือ"

"แค่ก" พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ เนี่ยชงก็อดไม่ได้ที่จะกระแอมไอออกมาเบาๆ คำหนึ่ง "คืออย่างนี้ ท่านอาหญิงของข้าผู้นี้ชอบเด็กมาก โดยเฉพาะเด็กที่หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู"

เมื่อเห็นกู้หยุนตงขมวดคิ้วแน่นคล้ายกับเข้าใจผิดไปทางอื่น เขาจึงรีบเอ่ยเข้าประเด็นสำคัญ "ข้าอยากให้น้องชายกับน้องสาวของเจ้า หากไม่มีอะไรทำ ก็ช่วยไปนั่งคุยเป็นเพื่อนท่านอาหญิงของข้าเสียหน่อย"

"…" กู้หยุนตงแทบจะตามกระบวนการความคิดของเขาไม่ทัน "เพียงเท่านี้หรือ"

"เรื่องนั้น… อันที่จริงแล้ว หลักๆ ก็คือท่านอาหญิงของข้าออกจะช่างพูดช่างเจรจาไปสักหน่อย หากได้เริ่มพูดแล้ว ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม* ย่อมไม่มีทางหยุดปากได้เลย" เนี่ยชงเองก็จนปัญญา "ละแวกบ้านนางก็มีเด็กๆ อยู่มาก ทว่าเจ้าก็รู้นี่ เด็กวัยสี่ห้าขวบที่ไหนจะมีความอดทนนั่งฟังคนอื่นพูดกันเล่า นานวันเข้า พอเด็กคนอื่นเห็นหน้าท่านอาหญิงของข้าก็พากันเดินเลี่ยงหนีไปหมด"

เช่นนั้นก็ช่างพูดช่างบ่นเกินไปจริงๆ นั่นแหละ

กู้หยุนตงก้มมองน้องชายและน้องสาวที่กำลังเดินเตาะแตะอยู่ข้างกาย อืม แค่พูดคุยเป็นเพื่อนเท่านั้น คงไม่มีปัญหาอันใดกระมัง

ดังนั้นนางจึงพยักหน้ารับอย่างไม่ลังเล "ไม่มีปัญหา"

เนี่ยชงพลันฉีกยิ้มดีใจขึ้นมาทันที "เจ้าวางใจได้ ท่านอาหญิงของข้าเป็นคนดีมาก"

คนดีมากแต่ค่าเช่าห้องกลับแพงลิ่วถึงเพียงนี้ หากการช่วยพูดคุยเป็นเพื่อนสามารถลดค่าเช่าลงได้บ้างก็คงจะดี

คนทั้งกลุ่มสนทนากันไปพลางเลี้ยวเข้าสู่ตรอกข้างทาง ไม่นานนักก็มาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง

เนี่ยชงผลักประตูเดินเข้าไปก่อน ส่วนกู้หยุนตงพาน้องๆ ยืนรออยู่ที่หน้าประตู

กู้หยุนซูเพิ่งจะสบโอกาส จึงยื่นมือไปดึงแขนเสื้อของพี่สาว เอ่ยถามเสียงเบา "พี่ใหญ่ ข้าต้องคุยเป็นเพื่อนผู้อื่นหรือขอรับ แล้วข้าต้องพูดอะไรบ้าง"

"เจ้าฟังว่านางพูดอะไรก็พอ" กู้หยุนตงย่อตัวลง หยิบผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้เขา ในเมื่อมาถึงหน้าประตูบ้านคนอื่นแล้ว ย่อมต้องจัดแจงให้สะอาดสะอ้านเรียบร้อย "พอเจ้าฟังแล้ว ค่อยกลับมาเล่าให้พี่ใหญ่ฟัง หรือเจ้าจะถามคำถามนางก็ได้ ถามอะไรก็ได้ทั้งนั้น"

กู้หยุนตงยังไม่คุ้นเคยกับเมืองเซวียนเหอนัก ในเมื่อได้พบหญิงชราในท้องถิ่นที่ชอบพูดคุยเจรจา มิใช่แหล่งข่าวชั้นเลิศหรอกหรือ สิ่งใดควรระวังหรือสิ่งใดไม่ต้องใส่ใจ นางย่อมสามารถล่วงรู้ได้ทั้งหมด

กู้หยุนซูพยักหน้ารับอย่างเข้าใจครึ่งไม่เข้าใจครึ่ง ทางด้านกู้หยุนเข่อก็ยื่นหัวกลมๆ เล็กๆ เข้ามา "พี่ใหญ่ ข้าก็อยากเช็ดด้วย"

"ยัยหนูตัวกะเปี๊ยกริอ่านห่วงสวย" กู้หยุนตงแตะจมูกเล็กๆ ของนางเบาๆ อย่างเอ็นดู "เจ้าเองก็ต้องอยู่คุยเป็นเพื่อนท่านยายกับพี่ชายด้วย รู้หรือไม่"

"ข้าจะอยู่กับพี่ใหญ่" นางชอบพี่ใหญ่มากกว่า ไม่อยากอยู่กับพี่ชายเสียหน่อย

"หากเจ้าเป็นเด็กดีว่าง่าย ประเดี๋ยวพี่ใหญ่จะทำของอร่อยให้กิน"

กู้หยุนเข่อรีบยื่นมือไปจับมือกู้หยุนซูทันควัน "ข้าว่าง่าย"

กู้หยุนตงรู้สึกว่า ไม่ช้าก็เร็วเจ้าตัวเล็กคนนี้คงถูกคนเอาของกินมาล่อลวงไปเป็นแน่ จุดยืนช่างไม่มั่นคงเอาเสียเลย

เพิ่งจะคิดเช่นนั้น ในหูก็พลันได้ยินเสียงร้องตกใจดังแว่วมา ดูเหมือนจะดังมาจากทางปากตรอก ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

กู้หยุนตงไม่ทันได้คิดไตร่ตรองอันใดมาก รีบให้หยางซื่อพาเด็กเล็กทั้งสองคนก้าวเข้าประตูไปก่อน ตนเองจึงปิดประตูลง แล้วค่อยเดินมุ่งหน้าไปยังปากตรอกด้วยความระมัดระวัง

บริเวณปากตรอกมีต้นไม้ใหญ่อยู่ต้นหนึ่ง เวลานี้ใต้ต้นไม้มีผู้คนยืนล้อมวงอยู่กลุ่มหนึ่ง กำลังชี้ไม้ชี้มือไปยังจุดกึ่งกลางพลางเอ่ยวิพากษ์วิจารณ์อะไรกันก็ไม่อาจทราบได้

นางก้าวขึ้นไปยืนบนก้อนหินก้อนหนึ่งแล้วชะเง้อมองเข้าไปข้างใน ทันใดนั้นก็ต้องชะงักงันไป

นั่นมิใช่เด็กหนุ่มที่เพิ่งพบกันที่หน้าประตูที่ว่าการอำเภอหรอกหรือ เขากำลัง… มัดคนอยู่หรือนี่?

หมายเหตุ

• ชั่วยาม (时辰 — สือเฉิน) หน่วยนับเวลาของจีนโบราณ หนึ่งชั่วยามเทียบเท่ากับ 2 ชั่วโมง ครึ่งชั่วยามจึงเท่ากับ 1 ชั่วโมงโดยประมาณ