ตอนที่ 28 — ตอนที่ 28 แผนการพิสดาร

เด็กหนุ่มผู้นั้นถือเชือกเส้นหนึ่งไว้ในมือ อีกมือหนึ่งกระชากคอเสื้อของชายวัยกลางคนที่กำลังสบถด่าอย่างสาดเสียเทเสีย เชือกถูกมัดพันรอบเอวของชายผู้นั้นทีละรอบๆ

ชายวัยกลางคนดิ้นรนอยู่หลายคราแต่ก็ดิ้นไม่หลุด ยิ่งสบถด่าด้วยถ้อยคำหยาบคายเกินทน "ไอ้สวะเศษเดน ไอ้ชาติหมา ไอ้เศษสวะมีแม่คลอดแต่ไร้คนสั่งสอน รีบปล่อยบิดาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นบิดาจะหักขาเจ้าเสีย! ไอ้ลูกเต่า*จากบ้านนอก กล้ามาวางก้ามกำแหงในเมืองเอกอย่างนั้นหรือ ระวังตัวไว้เถอะ เดี๋ยวจะตายอย่างไรก็ยังไม่รู้ตัว ไอ้เด็กบัดซบ จำใส่กะโหลกไว้ รีบปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!"

เด็กหนุ่มมัดไปได้ครึ่งทาง ก็ซัดหมัดเข้าที่ท้องของเขาอย่างจัง

"อั้ก…" ชายวัยกลางคนเจ็บปวดจนต้องงอตัวคราง ใบหน้าแดงก่ำไปหมด กระทั่งคำพูดยังเอ่ยออกมาได้ไม่เป็นประโยค "ไอ้… สารเลว…"

กู้หยุนตงรู้สึกว่าคนผู้นี้สมควรโดนแล้ว ถึงเวลาเช่นนี้แล้วยังดูสถานการณ์ไม่ออกอีก

คนข้างๆ เกิดความอยากรู้อยากเห็น เอ่ยถามว่าเรื่องราวเป็นมาอย่างไรกันแน่ ผู้มุงดูคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะรู้เบื้องลึกเบื้องหลังจึงเอ่ยกระซิบเสียงเบา "นี่ก็เป็นหลงจู๊พานสมควรโดนแล้ว คนผู้นี้นิสัยทั้งขี้เหนียวทั้งเจ้าคิดเจ้าแค้น ช่วงก่อนหน้านี้ร้านของเขาต้องซ่อมแซมปรับปรุงใหม่ไม่ใช่หรือ จึงได้จ้างเจ้าหนุ่มคนนี้มาช่วยทำงาน ปรากฏว่าช่วงหลายวันมานี้มีผู้ลี้ภัยเข้ามาหางานทำไม่น้อย ขอเพียงแค่เลี้ยงข้าวสักมื้อ ค่าแรงไม่เอาก็ยังได้ หลงจู๊พานจึงคิดจะไล่เจ้าหนุ่มคนนี้ออกแล้วไปจ้างพวกผู้ลี้ภัยแทน เจ้าว่าคิดจะไล่คนไปก็ไล่เถอะ แต่อย่างไรก็ต้องจ่ายค่าแรงที่คนเขาทำไปก่อนหน้านี้ให้ครบมิใช่หรือ?"

"อ้าว หลงจู๊พานคิดจะเบี้ยวเงินหรือ"

"จะแค่เบี้ยวเงินเสียที่ไหนล่ะ เขายังหาข้ออ้างว่าอีกฝ่ายทำงานได้ไม่ดี ต้องชดใช้เงินให้เขาด้วย ทว่าเจ้าหนุ่มคนนี้ก็ไม่ใช่คนที่จะยอมให้รังแกได้ง่ายๆ บีบจนหลงจู๊พานต้องยอมควักเงินออกมาจนได้ แต่คนยังไม่ทันได้เดินจากไป หลงจู๊พานก็วิ่งโร่ไปแจ้งความที่ที่ว่าการ ว่าเจ้าหนุ่มคนนี้เป็นหัวโจกในการก่อจลาจลที่เมืองชิ่งอันเมื่อคราวก่อน ให้พวกมือปราบจับตัวไปเสีย"

"หา? ทำเช่นนี้มันชั่วช้าไร้มโนธรรมเกินไปแล้วกระมัง"

ผู้คนที่ยืนมุงดูต่างพากันอุทานส่ายหน้า นี่มันเรื่องที่มนุษย์มนาเขาทำกันหรือ ใครบ้างไม่รู้ว่าพวกมือปราบในที่ว่าการมีสันดานอย่างไร โดนจับเข้าไปมีหวังไม่ถูกลอกหนังออกมาชั้นหนึ่งหรอกหรือ?

"จะไม่ชั่วช้าไร้มโนธรรมได้อย่างไรกันล่ะ? เจ้าหนุ่มคนนี้ก็นับว่าโชคดี มือปราบคุมตัวกลับไปได้ไม่นานก็ปล่อยตัวออกมา มีหรือที่เขาจะไม่มาคิดบัญชีกับหลงจู๊พาน?"

ทางนี้เพิ่งจะสิ้นเสียงพูด ทางโน้นเด็กหนุ่มก็มัดหลงจู๊พานเสร็จสรรพเรียบร้อยแล้ว ปลายเชือกข้างหนึ่งถูกเหวี่ยงขึ้นพาดผ่านกิ่งไม้ใหญ่เหนือศีรษะอย่างรวดเร็ว ก่อนจะออกแรงกดดึงลงมา

"อ๊ากกกกก…" เสียงกรีดร้องโหยหวนปานหมูถูกเชือดของหลงจู๊พานดังลั่น ร่างของเขาลอยเคว้งคว้างแกว่งไปแกว่งมาอยู่กลางอากาศเรียบร้อยแล้ว

เบื้องล่างเป็นพื้นแผ่นหินเขียวอันแข็งกระด้าง หากเชือกขาดร่วงตกลงไป แข้งขาแก่ๆ ของเขาจะไปทนรับไหวได้อย่างไร?

ในที่สุดเขาก็เริ่มเอ่ยปากอ้อนวอนขอชีวิต "เจ้าหนุ่มชิง ข้าผิดไปแล้ว เจ้าเร็วเข้า รีบปล่อยข้าลงไปเถอะ ข้าเวียนหัวไปหมดแล้ว เจ้าอยากได้เงินข้าให้เจ้า สิบเหรียญทองแดงเป็นอย่างไร เจ้าปล่อยข้าลงไป ข้าจะให้เจ้าเดี๋ยวนี้เลย"

"พรืด…" มีคนหลุดหัวเราะพรวดออกมา มองดูหลงจู๊พานด้วยสายตาสมน้ำหน้าซ้ำเติม "ช่างใจกว้างเสียจริงนะ สิบเหรียญทองแดง คนเขาเพิ่งจะเข้าไปเดินเล่นในที่ว่าการมาเชียวนะ"

หลงจู๊พานหน้าเขียวคล้ำ ทว่าท่าทางห้อยต่องแต่งเช่นนี้เขากลับมองไม่เห็นเลยว่าใครเป็นคนพูด

เด็กหนุ่มกลับไม่สนใจไยดีแม้แต่น้อย พอดึงหลงจู๊พานลอยขึ้นไปสูงถึงสองเมตรแล้วจึงหยุดมือ จากนั้นจึงเอาปลายเชือกพันรอบลำต้นไม้สองรอบมัดไว้อย่างแน่นหนา ถึงค่อยตบมือปัดฝุ่น ดูท่าทางพึงพอใจในผลงานชิ้นโบแดงของตนเองไม่น้อย

ผู้คนที่ยืนมุงดูยิ่งชี้ไม้ชี้มือวิพากษ์วิจารณ์หนักขึ้น คงเป็นเพราะปกติแล้วมนุษยสัมพันธ์ของหลงจู๊พานย่ำแย่อย่างยิ่ง จึงไม่มีผู้ใดยื่นมือเข้าไปช่วยปลดคนลงมา และไม่มีแม้แต่ใครสักคนที่จะช่วยเอ่ยปากขอร้องให้

หลงจู๊พานรู้สึกว่าใบหน้าที่สะสมมาทั้งชีวิตได้สูญสิ้นไปจนหมดในวันนี้ คอยดูเถิด รอให้เขาลงไปได้ก่อน หากไม่หักขาของมันทิ้ง เขาไม่ขอใช้แซ่พานอีกต่อไป!**

ทว่า ไม่ช้าเขาก็พบว่า ตนเองไม่มีโอกาสเช่นนั้นเสียแล้ว

หมายเหตุ

• ลูกเต่า (王八羔子 — หวังปาเกาจื่อ) คำด่าในภาษาจีน คำว่า 'เต่า' หรือ 'หวังปา' มักใช้เปรียบเปรยถึงคนน่ารังเกียจ คนขี้ขลาด หรือคนที่ภรรยาคบชู้ คำว่า 'ลูกเต่า' จึงเป็นคำสบถด่าที่รุนแรงเทียบเท่ากับไอ้สารเลวหรือลูกไม่รักดี

** ไม่ขอใช้แซ่… (不姓…) สำนวนจีนโบราณ นิยมใช้เพื่อแสดงความมุ่งมั่น อาฆาตมาดร้าย หรือความมั่นใจอย่างยิ่งยวด โดยเอาชื่อเสียงเกียรติยศและบรรพบุรุษของวงศ์ตระกูลเป็นเดิมพัน หากตนทำไม่สำเร็จหรือไม่สามารถล้างแค้นได้ ก็จะไม่ขอใช้นามสกุลประจำตระกูลนั้นอีกต่อไป