ตอนที่ 29 — ตอนที่ 29 ต้องหาเงินแล้ว

ขณะที่หลงจู๊พานกำลังคิดแผนการชั่วร้ายว่าจะจัดการคนอย่างไร ฝั่งนั้นก็มีมือปราบสองนายเดินตรงเข้ามา ซึ่งก็คือสองคนที่จับตัวเด็กหนุ่มไปก่อนหน้านี้นั่นเอง

เมื่อเห็นเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ หนึ่งในนั้นก็พลันมีโทสะขึ้นมาทันควัน หนอย ช่างเป็นคู่แค้นทางแคบ* เสียจริง รอยเตะที่โดนคราวก่อนเขายังมิได้เอาคืนเลย นายน้อยเนี่ยไม่อยู่แล้ว ดูซิว่าใครจะกล้าออกหน้าแทนมันอีก

มือปราบผู้นั้นก้าวพรวดหมายจะเข้าไปหาเรื่อง ทว่ากลับถูกอีกคนดึงรั้งไว้ อีกฝ่ายชี้ไปยังกู้หยุนตงที่ยืนอยู่ไม่ไกลพลางส่ายหน้าเบาๆ

มือปราบผู้นั้นจำได้ทันทีว่าคนผู้นี้ก็คือคนที่อยู่กับนายน้อยเนี่ยก่อนหน้านี้ ในเมื่อนางอยู่ที่นี่ นายน้อยเนี่ยก็อาจจะอยู่แถวนี้เช่นกัน ในที่สุดเขาก็สะกดกลั้นอารมณ์ไว้ มิได้หันไปมองเด็กหนุ่มอีก

ในทางกลับกัน เด็กหนุ่มกลับสังเกตเห็นการกระทำของพวกเขา และมองเห็นกู้หยุนตงเข้าพอดี

สายตาของเขาเย็นเยียบ ยังคงมีท่าทีเฉยเมยเย็นชาอย่างยิ่งเช่นเดิม

เวลานี้มือปราบทั้งสองจึงเบนสายตาไปมองหลงจู๊พานที่ถูกแขวนอยู่กลางอากาศ เมื่อเห็นรูปร่างอ้วนเตี้ยของเขาห้อยต่องแต่งดิ้นไปมา ท่าทางน่าขันราวกับเต่าหงายท้อง ก็พลันขบขันขึ้นมา "เจ้าคือพานฟู่ใช่หรือไม่"

พานฟู่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ครั้นเห็นเครื่องแบบที่พวกเขาสวมใส่ก็ดีใจเป็นล้นพ้น รีบอ้าปากร้องทันที "ท่านมือปราบ ท่านมือปราบ ช่วยชีวิตด้วยขอรับ! รีบช่วยข้าด้วย มันจะฆ่าข้า จะ…"

"เจ้าใช่พานฟู่หรือไม่!" มือปราบขัดขึ้นด้วยความรำคาญใจ

พานฟู่ชะงักไป รีบพยักหน้ารับ "ใช่ๆๆ ข้าคือพานฟู่ขอรับ"

"เจ้าใช่หรือไม่ที่ไปแจ้งความเท็จที่ศาลาว่าการ จนทำให้พวกเราเสียเวลาจับกุมคนร้ายตัวจริง! เจ้าล่วงรู้หรือไม่ว่าการกระทำเช่นนี้ก่อให้เกิดผลร้ายแรงเพียงใด ช่างขวัญกล้าเทียมฟ้านัก เจ้าคิดว่าศาลาว่าการจวนผู้ว่าการเป็นสถานที่เช่นไร และคิดว่าพวกเราเป็นใคร ถึงได้ปล่อยให้เจ้าใช้เรื่องส่วนรวมมาแก้แค้นส่วนตัว พูดจาเพ้อเจ้อเหลวไหลตามใจชอบเช่นนี้!"

พานฟู่ตกใจจนสะดุ้งโหยง สีหน้าพลันซีดเผือด ร่างกายสั่นสะท้านขึ้นมาสองครา รีบเอ่ยปากละล่ำละลักอย่างสั่นเทา "มะ… มิได้ ข้ามิได้ทำขอรับ ใต้เท้ามือปราบทั้งสอง ข้ามิได้แจ้งความเท็จจริงๆ นะขอรับ หวังต้าในศาลาว่าการเป็นลูกพี่ลูกน้องของข้า เขายืนยันได้ว่าสิ่งที่ข้าพูดเป็นความจริง"

"ลูกพี่ลูกน้องอันใดกัน จะแจ้งความเท็จหรือไม่ ไปที่ศาลาว่าการกับพวกเราสักรอบก็แล้วกัน" หวังต้งหวังต้าอะไรกัน แค่คนทำงานเบ็ดเตล็ดในศาลาว่าการ ยังบังอาจคิดเป็นที่พึ่งพาให้ผู้อื่นอีกหรือ!

มือปราบผู้นั้นแค่นยิ้มเย็น ก้าวขึ้นหน้าแล้วฟันเชือกขาดลงทันที

พานฟู่ร่วงลงมากระแทกแผ่นหินสีเขียวเสียงดัง 'ตุ้บ' เจ็บปวดจนใบหน้าบิดเบี้ยว

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้พักหายใจหายคอ มือปราบทั้งสองก็คว้าแขนซ้ายขวาของเขาลากตัวไปเสียแล้ว

ผู้คนที่มุงดูอยู่โดยรอบในเวลานี้ล้วนไม่กล้าส่งเสียง จนกระทั่งคนกลุ่มนั้นเดินลับสายตาไปแล้ว จึงค่อยเริ่มซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์กันเสียงเบา

"หลงจู๊พานผู้นี้ถึงคราวซวยแล้ว"

"สมน้ำหน้านัก เขาก็รู้อยู่แก่ใจว่าหากเด็กหนุ่มถูกตัดสินว่ามีความผิด จุดจบย่อมไม่มีทางดีแน่ แต่ก็ยังใจคอโหดเหี้ยมไปใส่ร้ายป้ายสีคนอื่นได้ลงคอ"

กู้หยุนตงหันไปมองเด็กหนุ่มผู้นั้นตามสัญชาตญาณ ก็เห็นว่าเขาแทรกตัวผ่านฝูงชนหายลับไปแล้ว

ฝูงชนค่อยๆ แยกย้ายสลายตัวไป กู้หยุนตงหมุนตัวกลับมาก็สบเข้ากับเนี่ยชงที่กำลังเดินตามหาตัวนางมาพอดี

"ที่นี่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ"

กู้หยุนตงเล่าเหตุการณ์เมื่อครู่ให้ฟังรอบหนึ่ง เนี่ยชงเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ "เจ้าเด็กนั่นมีแค้นต้องชำระจริงๆ เสียด้วย ทว่ามุทะลุเกินไปหน่อย หากมือปราบสองคนนั้นไม่พาตัวพานฟู่ไป พอกลับมาพานฟู่ย่อมไม่ปล่อยเขาไว้แน่"

เขาส่ายหน้า และมิได้สนทนาในหัวข้อนี้ต่อ จากนั้นจึงบอกเล่าเรื่องทางฝั่งท่านอาหญิงให้กู้หยุนตงฟัง "ท่านอาหญิงของข้าตกลงแล้ว ให้เช่าหนึ่งเดือน ต้องจ่ายก่อนสามตำลึงเงิน ห้องปีกตะวันตกยังว่างอยู่ พวกเจ้าเข้าไปพักก่อนได้ ส่วนเรื่องอาหารการกินต้องจัดการกันเอง ข้าวของในห้องพวกเจ้าใช้ได้ แต่ห้ามทำเสียหายเด็ดขาด"

กู้หยุนตงพยักหน้ารับ หากจ่ายไปสามตำลึงเงิน ในมือของนางก็จะเหลือเพียงสองตำลึงเท่านั้น

จนกรอบจริงๆ ต้องรีบหาเงินแล้ว

เพียงแต่เวลานี้ในเมืองมีผู้ลี้ภัยมากมายถึงเพียงนี้ พระมากโจ๊กน้อย** เช่นนี้ จะหาเงินอย่างไรเล่า

ทันใดนั้น สายตาของนางก็พลันเบนไปมองเนี่ยชงที่อยู่ด้านข้าง ประกายเฉียบแหลมสายหนึ่งพาดผ่านดวงตาคู่งาม

หมายเหตุ

• คู่แค้นทางแคบ (冤家路窄 — ยวนเจียลู่ไจ่) อุปมาถึงคนที่ไม่ถูกชะตากัน หรือคนที่มีความแค้นต่อกัน มักจะบังเอิญโคจรมาพบเจอกันในที่ที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

** พระมากโจ๊กน้อย (僧多粥少 — เซิงตัวโจวเส่า) สำนวนจีน อุปมาถึงสิ่งของหรือโอกาสมีน้อย แต่คนต้องการมีจำนวนมาก ในที่นี้หมายถึงผู้ลี้ภัยล้นเมือง แต่งานหรือหนทางหาเงินมีจำกัด