ตอนที่ 30 — ตอนที่ 30 ยื่นมือช่วยเหลือ

เนี่ยชงถูกสายตาคู่นั้นของนางจ้องมองจนรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมา อดรู้สึกไม่ได้ว่าตนเองกำลังถูกใครบางคนหมายหัวเข้าให้แล้ว

แล้วก็เป็นจริงดังคาด กู้หยุนตงหยุดฝีเท้าลงพลางเอ่ยถามเขา "พวกท่านกำลังร้อนใจ อยากจะจับกุมตัวคนร้ายที่เป็นหัวโจกก่อความไม่สงบที่เมืองชิ่งอันผู้นั้นให้ได้ใช่หรือไม่"

"ย่อมต้องเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว" เนี่ยชงพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น พอเอ่ยถึงเรื่องนี้สีหน้าของเขาก็อดไม่ได้ที่จะเคร่งขรึมลง "คนผู้นี้ไม่ใช่ผู้ลี้ภัยเลยสักนิด แต่เป็นโจรผู้ร้ายที่ปลอมตัวเป็นผู้ลี้ภัย เจตนายุยงปลุกปั่นให้ชาวบ้านบุกพังประตูเมือง เพื่อฉวยโอกาสฆ่าคนชิงทรัพย์ ก่อกรรมทำเข็ญชั่วช้าสามานย์ยิ่งนัก ตอนที่หลบหนีไปได้ ได้ยินว่ายังสร้างความเดือดร้อนให้แก่หมู่บ้านละแวกใกล้เคียงอีกด้วย มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะมุ่งหน้ามายังเมืองเซวียนเหอของเรา หากไม่รีบจับกุมตัวคนผู้นี้ให้ได้โดยเร็ว เกรงว่าจะมีผู้คนต้องตกเป็นเหยื่อเคราะห์ร้ายเพิ่มขึ้นอีก"

กู้หยุนตงมิใช่จอมยุทธ์ผู้ผดุงคุณธรรมแทนฟ้า ย่อมไม่มีความคิดอันแรงกล้าที่จะกำจัดภัยร้ายให้แก่ราษฎรดั่งเช่นเนี่ยชง ในเวลานี้นางดูแลได้เพียงครอบครัวเล็กๆ ของตนเองเท่านั้น สิ่งที่นางปรารถนาจึงมีเพียงหาเงินมาไว้ใช้จ่ายสักก้อน

นางจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง "หากข้าช่วยพวกท่านในการจับกุมคนร้ายได้สักเล็กน้อย จะมีรางวัลตอบแทนหรือไม่"

เนี่ยชงชะงักไป "ช่วยหรือ เจ้าจะช่วยอันใดได้"

"รางวัลตอบแทนเล่า"

"…" เนี่ยชงอดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปาก "มี"

"เท่าใด"

"นั่นก็ต้องดูว่าเจ้าจะช่วยได้มากน้อยเพียงใด" เนี่ยชงรู้สึกเคลือบแคลงสงสัยอยู่บ้าง พลางนึกขึ้นได้ว่านางเองก็หนีภัยแล้งมาเช่นกัน หรือว่านางจะเคยพบเห็นคนผู้นั้น หรือล่วงรู้ว่าคนผู้นั้นเคยปรากฏตัวที่ใดมาก่อน?

ทว่ากู้หยุนตงกลับดับความคิดของเขาลงอย่างรวดเร็ว "ในที่ว่าการของพวกท่าน คงมีคนที่เคยเห็นหน้าค่าตาของคนร้ายใช่หรือไม่"

"มีสิ ตอนที่ติดตามผู้บัญชาการจ้าว*ไปหนุนเสริมกำลังที่เมืองชิ่งอัน มีทหารหมวดหนึ่งประจันหน้ากับคนผู้นั้นตรงๆ พอดิบพอดี น่าเสียดายที่ปล่อยให้มันหนีรอดไปได้"

"เช่นนั้นท่านก็ไปตามทหารที่เคยเห็นหน้าคนผู้นั้นมาสักคน ให้เขาบอกเล่ารูปพรรณสัณฐานของคนร้าย แล้วข้าจะช่วยพวกท่านวาดภาพเหมือนออกมาเอง"

เนี่ยชงพลันหมดความสนใจลงในทันใด นึกว่าเรื่องอันใด ที่แท้ก็แค่วาดภาพเหมือนภาพหนึ่งหรอกหรือ

ตรงประตูเมืองของพวกเขาก็มีหมายจับปิดประกาศอยู่ตั้งมากมาย ล้วนแต่ให้ยอดจิตรกรฝีมือดีที่สุดในเมืองวาดขึ้นตามคำบอกเล่าทั้งสิ้น มีอยู่ถมเถไป ไม่จำเป็นต้องให้นางมาช่วยวาดเลยสักนิด

กู้หยุนตงเพียงมองสีหน้าของเขาก็ล่วงรู้ว่าเขากำลังคิดสิ่งใด นางจึงเลิกคิ้วขึ้น "ท่านเอามือทาบอกถามมโนธรรมของตนดูเถิด คิดว่าอาศัยเพียงภาพเหมือนบนหมายจับของพวกท่าน ต่อให้คนร้ายตัวจริงมายืนอยู่ตรงหน้า พวกท่านจะชี้ตัวถูกหรือไม่ แน่นอน ข้ารู้ดีว่าพวกท่านจับคนร้ายมิได้พึ่งพาเพียงภาพเหมือนเท่านั้น ทว่าสภาพที่เด็กหนุ่มคนนั้นถูกจับในวันนี้ท่านเองก็เห็นแล้ว ย่อมมิได้มีเพียงเถ้าแก่พานคนเดียวแน่ที่คิดอาศัยเรื่องนี้แก้แค้นส่วนตัวแล้วมาแจ้งความเท็จ อีกทั้งภายหลังยังสามารถยกข้ออ้างที่ว่า 'เห็นคนผู้นี้มีหน้าตาคล้ายคลึงกับภาพเหมือน' มาปัดความรับผิดชอบได้อย่างสิ้นเชิง การทำเช่นนี้มิใช่สร้างความวุ่นวายให้แก่พวกท่าน ทำให้ไขว้เขวสับสน ทั้งยังสิ้นเปลืองเวลาและเรี่ยวแรงหรอกหรือ เชื่อข้าเถอะ ข้าสามารถช่วยให้พวกท่านทุ่นแรงและเวลาลงไปได้เกินครึ่ง"

เนี่ยชงรู้สึกว่าคำพูดของนางไม่ถูกต้องนัก ชาวบ้านทั่วไปต่างก็หวาดกลัวการเหยียบย่างเข้าที่ว่าการ คนที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ** ทั้งยังสำคัญตนผิดว่ามีคนหนุนหลังอย่างเถ้าแก่พานย่อมมีเพียงหยิบมือเดียวเท่านั้น

ทว่าเขากลับรู้สึกว่าสิ่งที่นางเอ่ยมาก็มีเหตุผลอยู่หลายส่วน แม้จะมีเพียงหยิบมือเดียว ทว่าก็มีอยู่จริงมิใช่หรือ

หลังจากใคร่ครวญดูแล้ว เนี่ยชงเห็นท่าทางที่เปี่ยมล้นไปด้วยความมั่นใจของนาง จึงเอ่ยอย่างระมัดระวังรอบคอบว่า "หากเจ้าอยากจะลอง ก็ลองดูเถิด ทว่าไม่อาจไปที่ว่าการได้ พวกเรามาแอบวาดดูกันเป็นการส่วนตัวก่อน หากใช้การไม่ได้ก็ถือเสียว่าไม่เคยมีเรื่องนี้เกิดขึ้น"

"ตกลง"

เนี่ยชงบอกว่าจะไม่ไปที่บ้านของท่านอาหญิง เพราะเกรงว่าจะไปรบกวนนาง สู้ไปที่โรงน้ำชาซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้น่าจะดีกว่า

ทว่ากู้หยุนตงยังไม่วางใจหยางซื่อกับเด็กทั้งสอง จึงอยากจะไปพบหน้าท่านอาหญิงของเนี่ยชงเสียก่อน

ด้วยเหตุดังนั้น คนทั้งสองจึงย้อนกลับไปยังลานเรือนหลังเล็กแห่งนั้นก่อน ครั้นก้าวพ้นประตูเข้าไป ก็ได้ยินเสียงท่านอาหญิงกำลังเอ่ยกับหยางซื่อพอดิบพอดี "…พวกเจ้าไปตักน้ำมาล้างเนื้อล้างตัวก่อนเถิด สภาพผมเผ้ากระเซอะกระเซิงเนื้อตัวมอมแมมเช่นนี้ คนที่ไม่รู้ความคงนึกว่าบ้านข้ามีขอทานบุกเข้ามาแล้ว มีเสื้อผ้าสะอาดๆ หรือไม่ หากไม่มีประเดี๋ยวข้าจะไปขอยืมจากเพื่อนบ้านข้างๆ ให้ แต่ข้าต้องบอกกล่าวกับพวกเจ้าให้ดีเสียก่อนนะ ห้ามทำขาดเชียวล่ะ มิเช่นนั้นจะต้องชดใช้เงินด้วย อัยโย่โย่ เจ้าตัวน้อยผู้น่ารักทั้งสองคนนี้…"

หมายเหตุ

• ผู้บัญชาการ (指挥使 — จื่อฮุยสื่อ) ตำแหน่งขุนนางฝ่ายทหาร ทำหน้าที่บังคับบัญชากองกำลังทหารรักษาการณ์ในระดับภูมิภาค

** ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ (不知天高地厚 — ปู้จือเทียนเกาตี้โฮ่ว) สำนวนจีน หมายถึง ไม่รู้จักประเมินตนเอง ไม่รู้ว่าสิ่งใดควรมิควร หรือไม่รู้ประมาณความสามารถและสถานะของตน