ตอนที่ 31 — ตอนที่ 31 รูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร

กู้หยุนตงเริ่มจะเชื่อคำพูดของเนี่ยชงแล้วว่า ท่านป้าผู้นี้ช่างพูดจ้อไม่หยุดปากจริงๆ

ท่านป้าของเนี่ยชงแซ่เคอ สามีของนางคือเพื่อนเล่นในวัยเด็กที่เติบโตมาด้วยกัน* ทว่าน่าเสียดายที่แต่งงานกันได้ไม่ถึงหนึ่งปี สามีก็ล้มป่วยเสียชีวิต ป้าเคอไม่มีบุตรและไม่ได้แต่งงานใหม่ เฝ้าดูแลเรือนเดิมของคนทั้งสองและใช้ชีวิตเพียงลำพังเรื่อยมา

อาจเป็นเพราะรอบกายเงียบเหงาเกินไป นางจึงชอบพูดคุยกับเด็กเล็กเป็นพิเศษ เคยมีคนแนะนำให้นางรับเลี้ยงเด็กสักคนเป็นลูกบุญธรรม แต่นางก็ไม่ตอบตกลง โดยบอกว่าอยู่คนเดียวสบายใจกว่า

เรือนตรงหน้านี้ขนาดไม่ใหญ่นัก ป้าเคอพักอยู่ห้องหนึ่ง ปีกเรือนฝั่งตะวันตกจึงยกให้พวกนางพักอาศัยชั่วคราว ห้องโถงใหญ่ตรงกลางค่อนข้างกว้างขวาง ติดกับปีกเรือนฝั่งตะวันตกยังมีห้องครัวอีกหนึ่งห้อง สุขาอยู่ด้านหลังห้องเก็บของ และในลานเรือนยังมีบ่อน้ำเล็กๆ อยู่หนึ่งบ่อ นับว่าสะดวกสบายไม่น้อย

ยามนี้ป้าเคอกำลังชี้ไปที่บ่อน้ำพลางกำชับกับหยางซื่อ "ตักน้ำกันเองนะ ระมัดระวังหน่อยล่ะ อย่าทำลานบ้านข้าเฉอะแฉะไปด้วยน้ำเชียว ห้องครัวอยู่ทางโน้น ถังน้ำก็อยู่ในนั้น ยังยืนเหม่ออะไรอยู่ รีบไปสิ"

หยางซื่ออดไม่ได้ที่จะจูงเด็กทั้งสองถอยหลังไปหนึ่งก้าว นางไม่รู้จักป้าเคอสักนิด รู้สึกเพียงว่าอีกฝ่ายพูดจารัวเร็วดั่งประทัดแตก นางแทบฟังไม่ทันและจับใจความได้ยากยิ่ง แล้วจะไปทำตามได้อย่างไร

ขณะที่กำลังทำตัวไม่ถูกและคิดว่าควรรีบวิ่งหนีดีหรือไม่ ก็พลันเห็นกู้หยุนตงเดินเข้ามาพอดี

หยางซื่อรีบวิ่งถลาไปหลบอยู่ด้านหลังนาง ชี้ไปทางป้าเคอพลางเอ่ยฟ้อง "ตงตง นางพูดเยอะมากเลย"

กู้หยุนตงบีบมือนางเบาๆ เพื่อปลอบประโลม แล้วเอ่ยเสียงค่อย "ท่านแม่ นางคือป้าเคอ พวกเราจะพักอยู่ที่บ้านของนางชั่วคราว นางไม่ทำร้ายพวกเราหรอกเจ้าค่ะ ท่านแม่ไปตักน้ำมาเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้อาซูกับเข่อเข่อก่อนเถิด ล้างตัวสะอาดแล้วพวกเราจะได้นอนบนเตียงนุ่มๆ ไม่ต้องรีบร้อนเร่งเดินทางอีกแล้ว"

"ไม่ต้องเร่งเดินทางแล้วหรือ" หยางซื่ออดไม่ได้ที่จะดีใจขึ้นมา

กู้หยุนตงพยักหน้าให้นาง พลางมองหยางซื่อที่วิ่งไปตักน้ำด้วยความตื่นเต้น จากนั้นจึงเดินเข้าไปหาป้าเคอที่กำลังลอบพินิจพิจารณานางอยู่ "ท่านป้าเคอ ข้าชื่อกู้หยุนตง นี่คือเงินสามตำลึง ในช่วงเวลาต่อจากนี้คงต้องรบกวนท่านแล้ว ท่านแม่ของข้ามีสภาพร่างกายและจิตใจไม่เหมือนคนทั่วไป หากพูดกับนางทีละมากๆ นางจะตื่นตระหนกตกใจ หวังว่าท่านจะไม่ถือสานะเจ้าคะ"

ป้าเคอประหลาดใจอยู่บ้าง เมื่อได้ยินคำพูดคำจาและกิริยาท่าทางของนางกลับไม่มีความขลาดกลัวประหม่าอย่างเด็กสาวบ้านนอกเลยสักนิด ราวกับเป็นคนที่เคยผ่านโลกกว้างมามิใช่น้อย

นางรับเงินไปพลางพยักหน้าเล็กน้อย "ดูเจ้าก็เป็นคนรู้ความและมีเหตุผลดี นับว่าใช้ได้ ขอเพียงแม่ของเจ้าทำงานเป็นและดูแลพวกเจ้าได้ โดยไม่ต้องให้ข้าลงมือช่วยก็พอ แล้วเจ้าเล่า…"

เนี่ยชงเริ่มร้อนใจ จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขัดขึ้นมา "ท่านป้า ข้ายังมีธุระที่ต้องให้แม่นางกู้ช่วย ครอบครัวของนางคงต้องรบกวนท่านป้าช่วยดูแลไปพลางๆ ก่อน ไว้ช่วงสายข้าจะซื้อขนมฝูหรง**ร้านสกุลจางมาให้ท่านกินนะขอรับ"

"เจ้าเด็กบ้า รีบไปเลย" เจ้าเด็กนี่รังเกียจว่านางพูดมากเป็นแน่

เนี่ยชงยิ้มรับ เมื่อเห็นกู้หยุนตงกำชับความกับกู้หยุนซูเรียบร้อยแล้ว จึงรีบพานางออกไปทันที

เขาพากู้หยุนตงไปยังโรงน้ำชาก่อน บนร่างของกู้หยุนตงยังคงสวมใส่เสื้อผ้าชุดเดิมจากตอนหนีภัยแล้ง ใบหน้าก็ยังมอมแมมเลอะเทอะ หากไม่มีเขาพาเข้ามา โรงน้ำชาคงไม่มีทางยอมให้นางก้าวเท้าเข้ามาเป็นอันขาด

หลังจากให้นางรออยู่ในห้องส่วนตัว เนี่ยชงก็มุ่งหน้าไปยังที่ว่าการด้วยตนเอง เพื่อเรียกตัวทหารชั้นผู้น้อยที่เคยพบเห็นโจรผู้ร้ายคนนั้นมา

ตอนที่เขากลับมา ยังได้นำชุดพู่กัน น้ำหมึก กระดาษ และจานฝนหมึกครบชุดกลับมาด้วย

ทว่ากู้หยุนตงกลับหยิบเอาเพียงกระดาษในนั้นออกมา แล้วเอ่ยขอแท่งถ่านจากเสี่ยวเอ้อของโรงน้ำชามาหนึ่งแท่ง

เนี่ยชงไม่เข้าใจว่านางจะทำสิ่งใด จึงเอ่ยถามอย่างเกรงใจและอ้อมค้อมที่สุด "เจ้าใช้พู่กันไม่ถนัดหรือ" เขาช่างลืมไปเสียสนิท เด็กสาวชาวบ้านนอกย่อมไม่เคยร่ำเรียนเขียนอ่านมาก่อนแน่

กู้หยุนตงอดไม่ได้ที่จะกลอกตามองบน "เอาเถอะน่า รีบบอกมาก่อนดีกว่าว่าโจรผู้ร้ายผู้นั้นมีรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร ดวงตา จมูก ปาก รูปหน้า เล่าให้ละเอียดที่สุดเท่าที่จะทำได้"

หมายเหตุ

• ชิงเหมยจู๋หม่า (青梅竹马) แปลตรงตัวว่า บ๊วยเขียวม้าไผ่ เป็นสำนวนจีนที่เปรียบเปรยถึงเด็กชายและเด็กหญิงที่วิ่งเล่นเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เยาว์วัยจนเกิดความรักผูกพันดั่งคู่รักรู้ใจ

** ขนมฝูหรง (芙蓉糕 — ฝูหรงเกา) ขนมมงคลดั้งเดิมของจีน ทำจากแป้งข้าวเหนียวทอดกรอบ คลุกเคล้าด้วยน้ำเชื่อมเคี่ยวจนได้เนื้อสัมผัสนุ่มหนึบละมุนลิ้น มักตัดเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมสวยงาม