ตอนที่ 242 — ตอนที่ 242 นึกไม่ถึงว่าจะเป็นคนรู้จักเก่า

เมื่อผู้ใหญ่บ้านเดินตามออกมาก็แลเห็นคนผู้นั้นเช่นกัน คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันเล็กน้อย ทว่าก็ยังคงเอ่ยตักเตือนด้วยความอดทน “มืดค่ำปานนี้แล้ว รีบกลับบ้านไปได้แล้ว อย่ามัวมาเตร็ดเตร่อยู่ข้างนอก”

คนผู้นั้นจึงหัวเราะแหะๆ หมุนตัววิ่งแน่บจากไป

กู้หยุนตงจึงค่อยได้สติฟื้นคืนมา เอ่ยถามขึ้น “คนผู้นั้นคือใครหรือเจ้าคะ”

“อ๋อ เขาหรือ เพิ่งจะย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านพวกเราเมื่อไม่กี่เดือนก่อนน่ะ” ผู้ใหญ่บ้านมิได้คิดปิดบังเรื่องเหล่านี้ “ดูเหมือนเดิมทีจะมาจากทางเมืองหย่งหนิง อพยพหนีภัยแล้งมาที่นี่ ได้ยินว่าพอเดินทางมาถึงเมืองชิ่งอันก็ประจวบเหมาะเกิดเหตุการณ์จลาจลวุ่นวายใหญ่ พ่อแม่รวมถึงภรรยาและลูกสาวของเขาล้วนแต่ตายสิ้น ตัวเขาเองก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส จนสติสัมปชัญญะเลอะเลือนไม่สมประกอบ ในช่วงแรกๆ ในหนึ่งวันเขายังพอมีสติแจ่มใสอยู่เกินครึ่งวัน ทว่าในยามนี้เล่า…”

ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยพลางส่ายหน้า “ในยามนี้ สองวันจะมีสติฟื้นคืนมาสักวันหนึ่งก็นับว่าบุญโขแล้ว ตอนที่เพิ่งมาถึงใหม่ๆ เขายังเคยไปหาหมอรักษา หมอบอกว่าสามารถรักษาให้หายดีได้ ในหมู่บ้านของเรามีแม่หม้ายอยู่คนหนึ่ง เห็นว่าเขาตัวคนเดียวไร้เงินทองติดตัวซ้ำยังเจ็บป่วยน่าสงสาร จึงได้ตกลงแต่งงานร่วมหอลงโรงใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน”

มุมปากของกู้หยุนตงกระตุกยิกๆ อะไรกัน สงสารไปสงสารมาจนได้เสียเป็นสามีภรรยากันเนี่ยนะ คำพูดเช่นนี้ผีที่ไหนจะไปเชื่อ คาดว่าแม่หม้ายผู้นั้นคงจะเห็นว่าเขาหน้าตาหล่อเหลาหมดจดเสียมากกว่า เอาความสงสารมาบังหน้าเสียจริง

“ขอเสียมารยาทถามสักนิดนะเจ้าคะ แม่หม้ายผู้นั้นอายุเท่าไรหรือ”

ผู้ใหญ่บ้านกระแอมไอเบาๆ สีหน้าดูพิลึกพิลั่นชอบกล “ก็แค่… อายุมากกว่าเขาประมาณสิบปีเห็นจะได้”

“ครอบครัวของแม่หม้ายซุนฐานะไม่เลวทีเดียว สามีตายจากไปตั้งหลายปีแล้ว จะแต่งงานใหม่อีกคราก็มิใช่เรื่องแปลกอันใด หากโรคของคนผู้นี้รักษาให้หายดีได้ ก็นับว่าเป็นเรื่องมงคลน่ายินดีเรื่องหนึ่ง” ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยพลางส่ายหัวทอดถอนใจ “น่าเสียดายที่อาการของเขานับวันยิ่งทรุดหนักเลวร้ายลงเรื่อยๆ ตอนนี้แม่หม้ายซุนเองก็เริ่มหมดความอดทนกับเขาแล้ว ดูเอาเถิด เสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่บนตัวเขานั่นสิ เฮ้อ”

กู้หยุนตงค้นพบแล้วว่า ผู้ใหญ่บ้านคนนี้ช่างชอบซุบซิบนินทาเรื่องชาวบ้านยิ่งนัก อีกทั้งยังค่อนข้างเปิดกว้างไม่น้อย นางรู้ดีว่ามีหลายหมู่บ้านที่ไม่ยอมให้แม่หม้ายแต่งงานใหม่อีก ดั่งเช่นทางบ้านเก่าสกุลกู้ในคราวนั้น

“คนผู้นั้นบอกว่าภรรยาและลูกสาวของเขาตายหมดแล้วหรือเจ้าคะ”

ผู้ใหญ่บ้านพยักหน้า “ใช่แล้ว ตอนที่เขามีสติแจ่มใสเป็นคนเล่าออกมาเอง ท่าทางโศกเศร้าเสียใจยิ่งนัก เจ้าดูเหมือนจะสนใจใคร่รู้เรื่องของเขาไม่น้อยเลยนี่ ทำไมหรือ เจ้ารู้จักเขาอย่างนั้นหรือ”

กู้หยุนตงส่ายหน้าปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “ไม่รู้จักเจ้าค่ะ”

ผู้ใหญ่บ้านนำพาพวกนางเดินไปยังเรือนด้านหลัง สั่งความกับเจียงซื่อผู้เป็นภรรยาที่กำลังจัดแจงทำความสะอาดห้องพักรับรองอยู่ “เจ้าช่วยดูแลต้อนรับแม่นางกู้และฮูหยินกู้ให้ดีนะ”

เจียงซื่อขานรับ ยิ้มแย้มพลางเอ่ยถามกู้หยุนตงว่าจะเดินทางไปที่ใด จะไปทำธุระอันใดหรือ

กู้หยุนตงเอ่ยตอบอย่างขอไปทีสองสามคำ ทว่าแววตากลับดูเหม่อลอยสับสนอยู่บ้าง

นางนึกไม่ถึงจริงๆ ว่าจะได้มาพบเจอฟู่หมิงที่นี่ ซ้ำเขายังกลายสภาพเป็นคนสติฟั่นเฟือนไปเสียแล้ว

แม้ว่ามารดาของนางจะมีความคิดความอ่านมึนงงไร้เดียงสา ทว่านางเพียงแค่ไม่เข้าใจและคิดตามเรื่องราวที่ลึกซึ้งซับซ้อนไม่ได้เท่านั้น ขอเพียงเอ่ยอธิบายให้นางฟังอย่างเรียบง่ายชัดเจน นางก็สามารถเชื่อฟังและทำตามได้อย่างว่าง่าย

ทว่าฟู่หมิงที่นางแลเห็นเมื่อครู่นี้ กลับยืนดูดนิ้วมือเอียงคอหัวเราะร่าอย่างโง่งม สภาพเหมือนคนที่ไม่อาจดูแลพึ่งพาตนเองในชีวิตประจำวันได้เลยแม้แต่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องที่เขาบอกว่าพ่อแม่และภรรยากับลูกสาวตายสิ้นแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าการพบกันที่นอกกำแพงเมืองชิ่งอันในวันนั้น จะกลายเป็นการพบหน้ากันเป็นครั้งสุดท้ายของอาหญิงเล็ก

กู้หยุนตงมิได้มีความรู้สึกผิดบาปอันใดในใจแม้แต่น้อย ผู้ที่คิดร้ายต่อผู้อื่นย่อมต้องได้รับผลกรรมตอบสนอง

หากในตอนนั้นเปลี่ยนเป็นครอบครัวของป้าใหญ่ นางย่อมต้องพาพวกเขาหลบหนีและคอยปกป้องคุ้มครองอย่างแน่นอน

“แม่นางกู้ พวกท่านพักผ่อนกันสักครู่เถิด ประเดี๋ยวพออาหารค่ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ข้าจะมาตามพวกท่านนะจ๊ะ” สุ้มเสียงของเจียงซื่อดึงสติของนางให้กลับคืนมา

กู้หยุนตงสะบัดเรื่องราวของฟู่หมิงทิ้งไปไว้เบื้องหลัง ยิ้มพลางเอ่ยกับเจียงซื่อ “ได้เจ้าค่ะ ขอบคุณท่านป้ามากนะเจ้าคะ”

เจียงซื่อส่ายหน้าแล้วเดินออกจากห้องพักรับรองไป

ทว่าเพิ่งก้าวพ้นประตูห้องไป นางก็รีบร้อนวิ่งหน้าตั้งกลับไปยังห้องของตนเองเพื่อหาสามีทันที ด้วยสีหน้าท่าทางที่เต็มไปด้วยความลับลมคมในอย่างยิ่ง

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 243 สองสามีภรรยาช่างซุบซิบ)