ตอนที่ 251 — ตอนที่ 251 ฟู่หมิงฟื้นแล้ว

กู้หยุนตงยืนมองนางนั่งแหมะลงกับพื้นดิน เนื้อไขมันที่หน้าท้องบีบอัดกันแน่น นางถอดรองเท้าออกอย่างทุลักทุเล แล้วล้วงตั๋วเงินมูลค่าห้าตำลึงเงินออกมาจากใต้พื้นรองเท้า ยื่นส่งไปให้ตรงหน้า

กู้หยุนตง “…”

มารดามันเถอะ กลิ่นเหม็นโชยเตะจมูกจนแสบตาไปหมด!

หยางซื่อรีบก้าวเข้ามาช่วยเอามือปิดจมูกของกู้หยุนตงไว้ “ตงตง มาทางนี้เร็ว นางปล่อยพิษ!”

กู้หยุนตงรู้สึกว่าคำเปรียบเปรยของมารดานางช่างเห็นภาพชัดเจนยิ่งนัก นางรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน “เก็บไปๆ ไม่เอาแล้ว!”

เหม็นโฉ่ขนาดนี้ จะเอาไปเก็บไว้ที่ไหนได้กัน

แม่หม้ายซุนรีบสอดตั๋วเงินกลับเข้าไปใต้พื้นรองเท้าอย่างลนลาน แล้วรีบสวมรองเท้ากลับเข้าที่เดิม

กู้หยุนตงขมวดคิ้วมุ่น เปลืองแรงไปตั้งมากมาย ซ้ำยังต้องเสียขนมไมลี่ซู่ไปหนึ่งเม็ด ทว่ากลับได้เงินมาเพียงแค่ห้าตำลึงเงินเท่านั้น

แม่หม้ายซุนเหลือบตามองนาง “จะ… เจ้าให้ยาถอนพิษแก่ข้าได้หรือยัง”

“ฝันไปเถอะ” กู้หยุนตงแค่นเสียงฮึ “ลุกขึ้นได้แล้ว ออกไปข้างนอกบอกคนอื่นว่ายอมให้สองแม่ลูกพวกเราออกเดินทางไปได้แล้ว รอให้พวกเราเดินทางไปได้อย่างปลอดภัย ย่อมจะบอกวิธีถอนพิษให้แก่เจ้าเอง”

แม่หม้ายซุนโกรธจนแทบกระอักเลือดทว่าไม่กล้าเอ่ยปาก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคิดไปเองหรือไม่ นางรู้สึกว่าเวลานี้ตามเนื้อตามตัวเริ่มปวดเมื่อยไปหมด ไม่ใช่ว่าก่อนที่พิษจะกำเริบจะมีความทรมานอย่างอื่นเกิดขึ้นหรอกนะ

นางไม่กล้าชักช้าแม้แต่ชั่วอึดใจเดียว รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นวิ่งไปเปิดประตูห้องทันที

ชาวบ้านสองคนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูกำลังแปลกใจอยู่พอดีว่าเหตุใดข้างในจึงเงียบสงบไร้สุ้มเสียง ก็แลเห็นแม่หม้ายซุนเดินหน้าบึ้งตึงก้าวออกมา

ผู้ใหญ่บ้านและเจียงซื่อก็ยืนรออยู่ด้านนอกเช่นกัน ครั้นเห็นนางก้าวออกมา เจียงซื่อก็รีบถลันตัวเข้าไปดูข้างในห้องทันที

กู้หยุนตงกำลังพาหยางซื่อเดินก้าวออกมาพอดี เมื่อเจียงซื่อเห็นว่าทั้งสองคนปลอดภัยดีไร้รอยขีดข่วน จึงค่อยระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ทางด้านนั้นผู้ใหญ่บ้านกำลังเอ่ยสั่งสอนตำหนิแม่หม้ายซุน “…ก็บอกแล้วอย่างไรเล่าว่าเรื่องนี้ข้าจะจัดการให้ เจ้าจะเข้าไปแส่ให้วุ่นวายทำไม ในเมื่อเจ้าไม่เห็นผู้ใหญ่บ้านอย่างข้าอยู่ในสายตา วันข้างหน้าหากมีเรื่องราวอันใดเกิดขึ้นก็อย่าได้มาพึ่งพาข้าอีกเลย!”

แม่หม้ายซุนรีบฉีกยิ้มประจบ “ไม่มี๊ไม่มี ข้าเพียงแต่คิดว่านี่เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย จึงเข้าไปพูดคุยปรึกษาหารือกับพวกนางว่าจะจัดการสะสางอย่างไรให้ดีที่สุดน่ะเจ้าค่ะ ดูสิเจ้าคะ ตอนนี้ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว พวกเราคุยกันเข้าใจดีแล้วเจ้าค่ะ ผู้ใหญ่บ้าน ท่านรีบปล่อยให้พวกนางออกเดินทางไปเถิด ได้ยินว่าพวกนางกำลังเร่งรีบทำเวลานะเจ้าคะ”

ผู้ใหญ่บ้าน “…” ผีหลอกกลางวันแสกๆ แล้วหรือไร

เจียงซื่อ “…” แม่หม้ายซุนคิดจะมายั่วยวนสามีของนางอีกแล้วใช่หรือไม่ ถึงได้ส่งยิ้มประจบสอพลอปานนั้น

นางถลึงตาใส่แม่หม้ายซุนทีหนึ่ง แล้วรีบหันมาเอ่ยถามกู้หยุนตง “นางมิได้รังแกพวกเจ้าใช่หรือไม่”

กู้หยุนตงส่ายหน้า “เปล่าเจ้าค่ะ ท่านป้าซุนเป็นคนมีเหตุผลมากทีเดียว พวกเราเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้นางฟังและเอ่ยคำขอโทษแล้ว นางเข้าใจเป็นอย่างยิ่งว่าสตรีอ่อนแอสองคนใช้ชีวิตไม่ง่ายดายเลย อีกทั้งรู้ว่าพวกเรามีธุระด่วน จึงบอกว่าจะออกมาช่วยอธิบายให้พวกท่านฟังด้วยตนเอง และจะไม่ติดใจเอาความพวกเราอีกต่อไปเจ้าค่ะ”

แม่หม้ายซุนถึงกับตัวสั่นเทิ้ม ขอโทษงั้นหรือ สตรีอ่อนแองั้นหรือ นังเด็กปีศาจผู้นี้ช่างเสแสร้งแสดงละครเก่งกาจเกินไปแล้ว!

เจียงซื่อมีสีหน้าพิลึกพิลั่น แม่หม้ายซุนผู้นี้เป็นคนพูดจารู้เรื่องและมีเหตุผลตั้งแต่เมื่อใดกัน

กู้หยุนตงพยักหน้ายืนยันอย่างหนักแน่น “ใช่แล้วเจ้าค่ะ นี่ก็เสียเวลาไปตั้งสองเค่อแล้ว หากไม่ออกเดินทางตอนนี้ เกรงว่าจะไปไม่ทันโรงเตี๊ยมในตำบลถัดไปเจ้าค่ะ”

เจียงซื่อยังคงคลางแคลงใจ พวกนางเสียเวลาไปมากกว่าสองเค่อแล้วมิใช่หรือ

ทว่าแม่หม้ายซุนพอได้ยินคำว่า ‘สองเค่อ’ พลันร้อนรนกระวนกระวายใจขึ้นมาทันที “ใช่ๆๆๆ สตรีสองคนจะไปนอนค้างอ้างแรมกลางป่าเขารกชัฏได้อย่างไร มันอันตรายมากนะ รีบปล่อยให้พวกนางออกเดินทางเร็วเข้าเถอะ มิเช่นนั้นหากคนภายนอกรู้เข้า จะหาว่าคนในหมู่บ้านเรากลั่นแกล้งรังแกคน กักขังหน่วงเหนี่ยวไม่ยอมปล่อยตัวไปนะเจ้าคะ!”

ผู้ใหญ่บ้านรู้สึกเหมือนเห็นผีหลอกจริงๆ เข้าแล้ว เหตุใดเขาจึงรู้สึกคล้ายกับไม่รู้จักแม่หม้ายซุนผู้นี้ขึ้นมาเสียอย่างนั้น “ตะ… แต่ว่า ฟู่หมิงยังไม่ฟื้นเลยนะ” ในฐานะผู้เสียหาย จะไม่รับรู้เรื่องราวอันใดเลยได้อย่างไร

พูดยังไม่ทันขาดคำ ทางด้านนั้นก็มีชาวบ้านร้องตะโกนลั่นขึ้นมา “ฟื้นแล้ว! ฟู่หมิงฟื้นแล้ว ผู้ใหญ่บ้าน พวกท่านรีบไปดูเร็วเข้า!”

(ติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 252 จากไป)