ตอนที่ 34 — ตอนที่ 34 ในที่สุดก็สะอาดเสียที

กู้หยุนตงรู้สึกหงุดหงิดใจอยู่บ้าง ทว่าคนก็เดินจากไปแล้ว นางเองก็ตามไปไม่ทัน

ยังดีที่ยามนี้นางพักอาศัยอยู่ที่บ้านของป้าเคอ อย่างไรเสียย่อมต้องได้พบหน้ากันอยู่แล้ว จึงไม่ต้องกลัวว่าเขาจะเบี้ยวหนี้

กู้หยุนตงส่ายหน้าอย่างเสียดาย จากนั้นจึงเดินออกจากโรงน้ำชา

เวลานี้ค่อนข้างเย็นย่ำแล้ว ผู้คนบนท้องถนนเริ่มทยอยเก็บแผงค้าเตรียมตัวกลับบ้าน

ครั้นเห็นกู้หยุนตงที่เนื้อตัวมอมแมมซอมซ่อ แต่ละคนต่างพากันรังเกียจจนต้องยกมือขึ้นปิดจมูกแล้วเดินเลี่ยงไปให้ไกลๆ

เดิมทีกู้หยุนตงยังอยากจะเดินสำรวจสภาพแวดล้อมรอบๆ เมืองเอกแห่งนี้ดูสักหน่อย ทว่าพอเห็นเช่นนั้นก็รีบเร่งฝีเท้าขึ้น เมื่อครู่นางยังไม่รู้สึกอันใด แต่บัดนี้กลับพลันรู้สึกคันยุบยิบไปทั่วทั้งตัว ช่างไม่สบายเนื้อสบายตัวเอาเสียเลย

เมื่อเดินมาถึงหน้าบ้านของป้าเคอ แว่วเสียงคนพูดคุยกันดังออกมาจากข้างใน

นางผลักประตูรั้วลานบ้านเข้าไป ก็เห็นสองพี่น้องกู้หยุนซูกับกู้หยุนเข่อกำลังนั่งอยู่บนม้านั่งตัวเตี้ย แหงนหน้าขึ้นอย่างว่าง่ายเชื่อฟังพลางเงี่ยหูฟังป้าเคอที่อยู่ตรงข้ามกำลังพูดจ้อ

ส่วนหยางซื่อกำลังนั่งยองๆ ซักผ้าอยู่ข้างบ่อน้ำ

เสื้อผ้าของพวกเขาเดิมทีมีไว้สำหรับผลัดเปลี่ยนเพียงคนละชุดเท่านั้น ระหว่างทางก็ยากที่จะหาแอ่งน้ำสำหรับซักและตากแดดให้แห้งได้ ดังนั้นเสื้อผ้าทั้งสองชุดจึงสกปรกมอมแมมไปหมดจนแทบจะสวมใส่ไม่ได้แล้ว

ยามนี้เสื้อผ้าบนร่างของกู้หยุนซูกับน้องสาวคาดว่าป้าเคอคงไปเอ่ยปากขอยืมมาจากเพื่อนบ้าน สวมอยู่บนร่างจึงไม่ค่อยจะพอดีตัวนัก แต่ถึงอย่างไรก็สะอาดสะอ้านและใส่สบาย ส่วนเสื้อผ้าบนร่างของหยางซื่อก็น่าจะเป็นของป้าเคอ ชายเสื้อจึงดูสั้นเต่อไปบ้างเล็กน้อย

ป้าเคอนั่งหันหน้าออกไปทางประตูใหญ่พอดี จึงเป็นคนแรกที่มองเห็นนาง นางเบะปากลงทันควันพลางเอ่ยขึ้นว่า "สกปรกจะตายชัก รีบไปอาบน้ำล้างตัวเสีย เสื้อผ้าของเจ้าข้าก็ไปยืมมาให้แล้ว วางอยู่ในห้องปีกตะวันตก ไปหยิบเอาเองเถอะ"

หยางซื่อกับเด็กทั้งสองได้ยินเสียงก็หันขวับมามองนางทันที บนใบหน้าของทุกคนพลันผุดรอยยิ้มอย่างโล่งอก

ป้าเคอแค่นเสียงฮึออกมาคำหนึ่ง "กลับมาเสียป่านนี้ พวกเขาต่างพากันนึกว่าเจ้าจะทิ้งไปแล้วไม่กลับมาอีก ทำงานก็ใจลอย พูดจาก็หงอยเหงาไม่มีกะจิตกะใจ"

หยางซื่อกับกู้หยุนเข่อไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรกับคำพูดของนางมากนัก ทว่ากู้หยุนซูนั้นเริ่มรู้ประสีประสาแล้ว ได้ยินเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงก่ำ เอ่ยเสียงอ้อมแอ้มว่า "พวกเรา… พวกเราก็แค่เป็นห่วงพี่ใหญ่ขอรับ"

กู้หยุนตงก้าวเข้าไปข้างหน้า ลูบศีรษะของเขาเบาๆ "พี่ใหญ่ไม่ทิ้งพวกเจ้าไปไหนหรอก พวกเจ้าคุยกันไปก่อนนะ ข้าจะไปอาบน้ำล้างตัวสักหน่อย"

นางเดินเข้าไปในห้องปีกตะวันตก ห้องนี้ไม่ใหญ่นัก ทว่าสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบเรียบร้อย ทั้งแสงสว่างและการระบายอากาศล้วนดีเยี่ยม ชวนให้รู้สึกสบายตัวยิ่ง

หยางซื่อกึ่งเดินกึ่งวิ่งอย่างกระตือรือร้นหิ้วถังน้ำร้อนเข้ามาให้นาง เพื่อรอรับเสื้อผ้าที่เปลี่ยนแล้วออกไปซักให้

กู้หยุนตงอาบน้ำร้อนอย่างสบายอารมณ์ บ้านของป้าเคอไม่มีถังอาบน้ำใบใหญ่ จึงทำได้เพียงใช้กะละมังตักน้ำเช็ดถูเนื้อตัวอยู่หลายรอบ ทว่าถึงจะเป็นเช่นนี้ก็นับว่าดีมากแล้ว อย่างน้อยหลังจากล้างคราบไคลจนสะอาดหมดจด นางก็รู้สึกราวกับว่าตัวเบาหวิวไปหลายชั่ง* เลยทีเดียว

เมื่อผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยและปล่อยเส้นผมเปียกชื้นสยายคลุมไหล่ กู้หยุนตงก็ก้าวออกจากห้องด้วยความรู้สึกกระปรี้กระเปร่าสดชื่นอย่างยิ่ง

ยามนี้ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัวลงแล้ว หยางซื่อและเด็กๆ ไม่ได้อยู่ในลานบ้านอีก ทว่ากลับมีเสียงความเคลื่อนไหวดังแว่วมาจากทางห้องครัวแทน

กู้หยุนตงเดินตามเสียงไป ก็เห็นป้าเคอกำลังจี่แผ่นแป้ง** และต้มข้าวต้มอยู่ ส่วนหยางซื่อกำลังช่วยเติมฟืนก่อไฟอยู่หน้าเตา

เมื่อเห็นนางเดินเข้ามา ใบหน้าของป้าเคอก็ฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง แม้ว่าหลังจากที่พวกหยางซื่อทั้งสามคนล้างหน้าล้างตาจนสะอาดสะอ้าน นางจะพอมองออกแล้วว่าคนครอบครัวนี้มีหน้าตาคมคายผิวพรรณดีไม่น้อย ทว่ายามได้เห็นกู้หยุนตง นางก็ยังอดที่จะเหม่อมองจนตาค้างไปชั่วครู่ไม่ได้

แม่หนูตัวน้อยที่แลดูสดใสและสะอาดสะอ้านหมดจดเช่นนี้ หากได้กินอาหารดีๆ มีเนื้อมีหนังขึ้นมาอีกสักหน่อย คงไม่อาจใช้คำว่าหมดจดงดงามธรรมดาๆ มาบรรยายได้เลยจริงๆ

พอรู้ตัวว่าตนเองเผลอมองจนเคลิ้ม ป้าเคอก็รีบกระแอมไอเบาๆ พลางเอ่ยขึ้นว่า "ข้าเห็นพวกเจ้าเดินทางรอนแรมมาทั้งวัน เนื้อตัวก็ไม่มีอะไรจะกิน เห็นแก่เงินสามตำลึงนั้น มื้อเย็นวันนี้ข้าจะเลี้ยงพวกเจ้าไปก่อนก็แล้วกัน แต่ขอตกลงกันไว้ก่อนนะ พรุ่งนี้พวกเจ้าต้องทำกินกันเอง ข้าไม่ยุ่งด้วยแล้วล่ะ"

หมายเหตุ

• ชั่ง (斤 — จิน) มาตราวัดน้ำหนักโบราณของจีน 1 ชั่งเทียบเท่ากับประมาณ 500 กรัม (ครึ่งกิโลกรัม)

** แผ่นแป้งจี่ (烙饼 — ล่าอปิ่ง) อาหารแป้งสาลีดั้งเดิมของจีน นำไปจี่บนกระทะแบนจนสุกเหลืองหอม นิยมรับประทานคู่กับข้าวต้มหรือกับข้าว