ตอนที่ 35 — ตอนที่ 35 ทำเนื้อตุ๋นให้เจ้ากิน

รสมือทำอาหารของป้าเคอนับว่าไม่เลวทีเดียว มื้อเย็นเป็นข้าวต้มร้อนๆ กินคู่กับแผ่นแป้งย่างและผักดอง ทุกคนต่างกินกันอย่างเอร็ดอร่อยและอิ่มหนำสำราญ

ตกดึกเมื่อกลับเข้าห้อง หยางซื่อกับลูกทั้งสองคนก็ผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว หากแต่กู้หยุนตงยังคงเบิกตากว้างจ้องมองม่านเตียงอยู่เช่นนั้น ไม่มีอาการง่วงงุนเลยแม้แต่น้อย

นางเคยชินกับการอยู่เวรยามค่ำคืนเสียแล้ว เมื่อชีวิตพลันสงบสุขปลอดภัยขึ้นมากะทันหัน นางกลับนอนไม่หลับเสียอย่างนั้น

ในอ้อมแขนตระกองกอดกู้หยุนเข่อเอาไว้ เด็กหญิงตัวน้อยแม้จะหลับปุ๋ยไปแล้ว แต่ก็ยังมุดตัวขยับเข้ามาซุกในอ้อมอกนาง ท่าทางดูผูกพันและพึ่งพิงยิ่งนัก

เมื่อเห็นริมฝีปากเล็กกระจิริดของเด็กน้อยขยับมุบมิบ กู้หยุนตงก็พลันรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาในหัวใจ

ช่างดียิ่งนัก ในที่สุดก็มิต้องระหกระเหินร่อนเร่อีกต่อไป ไม่ต้องเผชิญกับภยันตรายที่ยากจะคาดเดา สามารถกินอาหารร้อนๆ และได้นอนบนเตียงนุ่มๆ เสียที

ยิ่งไปกว่านั้น… ยังมีคนในครอบครัวอยู่เคียงข้าง

กู้หยุนตงค่อยๆ ผ่อนคลายความตึงเครียดลง ก่อนจะค่อยๆ จมดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราไป

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น นางก็พกตำลึงเงินสองตำลึงติดตัวออกจากบ้าน

ป้าเคอบอกไว้แล้วว่าวันนี้พวกนางต้องทำอาหารกินเอง บัดนี้เมื่อลงหลักปักฐานมั่นคงแล้ว นางยังมีข้าวของอีกมากมายที่ต้องจัดซื้อจัดหา อย่างน้อยที่สุดพวกผัก ข้าวสาร น้ำมัน เกลืออะไรเทือกนั้น ก็ไม่อาจใช้ของเจ้าของบ้านไปตลอดได้

ทว่านางมีตำลึงเงินติดตัวอยู่เพียงสองตำลึง ข้าวของที่ต้องซื้อกลับมีมากพอดู ทั้งราคาสินค้าในเมืองเอกก็มิใช่ถูกๆ เสียด้วย

ดูท่าแล้ว นางคงต้องไปทวงหนี้เสียแล้วกระมัง

กู้หยุนตงมุ่งหน้าตรงไปยังที่ว่าการเจ้าเมืองทันที ทว่าทหารยามหน้าประตูกลับบอกว่าเนี่ยชงไม่อยู่ ดูเหมือนจะออกไปจับกุมคนร้ายเสียแล้ว

กู้หยุนตงจึงได้แต่พกตำลึงเงินสองตำลึงเดินเตร็ดเตร่ไปตามท้องถนน มองดูรอบๆ ว่าพอจะมีหนทางทำมาหากินหาเงินได้ที่ใดบ้าง

ทว่าหลังจากเดินสำรวจอยู่หนึ่งรอบนางก็ยอมถอดใจ ในเมืองมีผู้ลี้ภัยอยู่ไม่น้อย เพียงนางลองเอ่ยปากสอบถามดูก็รู้ได้ทันทีว่า คนเหล่านี้ขอเพียงมีข้าวกินมีที่ซุกหัวนอนก็ยอมทำงานให้แล้ว ไม่ได้ต้องการเงินค่าจ้างเลยแม้แต่น้อย

นี่มันมิใช่การทำลายราคาตลาดหรอกหรือ ทำงานทำการทั้งที ไฉนถึงไม่เอาเงินกันเล่า!

กู้หยุนตงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ จึงตัดสินใจมุ่งหน้าไปยังตลาดที่ป้าเคอเคยบอกไว้แทน

ตลาดแห่งนี้คึกคักจอแจอยู่ไม่น้อย กู้หยุนตงเลือกซื้อผักสดมาสองสามอย่าง ทั้งยังมีต้นหอม ขิง กระเทียม แล้วยังแวะไปซื้อเนื้อหมูมาสองจิน* ครั้นเดินวนดูรอบหนึ่งก็พลันสังเกตเห็นแผงลอยตรงหัวมุมแผงหนึ่งกำลังวางขายแอปเปิลอยู่พอดี

พ่อค้าแผงลอยเห็นนางหยุดฝีเท้าลง ก็รีบร้องทักทายอย่างกระตือรือร้นทันควัน "แม่นาง เชิญมาดูผลซากั่ว นี่ก่อนสิ นี่เป็นของดีเชียวนะ รสชาติเปรี้ยวอมหวานถูกปาก ดับกระหายชุ่มคอชื่นใจ ท่านหมอยังบอกเลยว่าช่วยย่อยอาหารรักษาโรคได้ด้วย ข้าอุตส่าห์ดั้นด้นนำมาจากแถบแคว้นเยี่ยน* เชียวนะ แถวบ้านเราไม่มีหรอก ราคาก็ไม่แพง ลูกละสิบอีแปะเท่านั้น แม่นางรับไปสักสองสามลูกไหมเล่า"

ลูกละสิบอีแปะเชียวหรือ คนในเมืองเอกนี่คิดจะปล้นกันกลางวันแสกๆ หรืออย่างไร ช่างเถอะ ในมิติวิเศษของนางก็มี

กู้หยุนตงสะบัดหน้าหมุนตัวเดินจากไปทันที พ่อค้าผู้นั้นรีบตะโกนรั้ง "เอ๊ะ แม่นางอย่าเพิ่งไปสิ ราคายังคุยกันได้อยู่นะ ลดให้หน่อยก็ได้นี่นา!"

ทว่ากู้หยุนตงกลับยิ่งเร่งฝีเท้าเร็วขึ้น ถือตะกร้าเดินจ้ำอ้าวออกจากตลาดไป

จากนั้นนางก็เลี้ยวเข้าไปในร้านค้าข้าวสาร ซื้อข้าวสารหนึ่งโต่ว**** กับแป้งสาลีขาวสองจิน แล้วจึงหันไปเข้าร้านขายของชำเพื่อซื้อน้ำมัน เกลือ ถ้วยชาม ตะเกียบ และของใช้อื่นๆ

นางเริ่มคิดถึงซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ในยุคปัจจุบันขึ้นมาจับใจ

เดิมทียังคิดจะแวะไปร้านขายผ้าเพื่อซื้อผ้ามาตัดชุดสักหน่อย ทว่าใคร่ครวญดูอีกทีก็ช่างมันเถิด เสื้อผ้าสองชุดนั้นซักสะอาดแล้วก็ยังพอใส่ได้ รอให้นางมีเงินมากกว่านี้ค่อยซื้อ ตอนนี้… จนเหลือเกิน

หลังจากจับจ่ายซื้อของกระจุกกระจิกสารพัดสิ่งจนครบ สองมือกู้หยุนตงก็แทบจะหอบหิ้วไม่ไหว อาศัยจังหวะเลี้ยวเข้าตรงมุมทางเดินที่ไร้ผู้คนสังเกตเห็น นางจึงแอบยัดข้าวของส่วนหนึ่งเข้าไปเก็บไว้ในมิติวิเศษ

จากนั้น นางก็กำตำลึงเงินหนึ่งตำลึงที่เหลืออยู่เพียงก้อนเดียว ค่อยๆ ก้าวเท้าต้วมเตี้ยมกลับบ้าน

เงินทองนี่ ช่างหมดเร็วจนใช้ไม่ทนมือเอาเสียเลย

ป้าเคอมิได้อยู่บ้าน ตอนที่กู้หยุนตงก้าวเข้าประตูเรือน กู้หยุนเข่อก็วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหา กอดขานางพลางเอ่ยถามเสียงใส "พี่ใหญ่ ท่านซื้ออะไรมาหรือ"

"ประเดี๋ยวพี่ใหญ่จะทำหมูตุ๋นน้ำแดงให้เจ้ากิน" กู้หยุนตงลดตะกร้าผักในมือลงต่ำ เพื่อให้น้องสาวตัวน้อยชะโงกดู

เด็กหญิงตัวน้อยกลืนน้ำลายเอื๊อก "หมูตุ๋นน้ำแดงคืออะไรหรือจ๊ะ"

กู้หยุนตงพลันนึกขึ้นมาได้ แต่ก่อนยามอยู่ที่บ้านตระกูลกู้ ครอบครัวของพวกนางแทบไม่เคยได้ลิ้มรสเนื้อสัตว์เลยสักคำ ยิ่งกู้หยุนเข่อยังเล็กถึงเพียงนี้ ย่อมไม่ต้องเอ่ยถึง

ยิ่งไปกว่านั้น จ้าวซื่อเองก็ทำหมูตุ๋นน้ำแดงกินไม่เป็นเช่นกัน

หมายเหตุ

• จิน (斤) — มาตราชั่งน้ำหนักของจีนโบราณ 1 จิน เทียบเท่ากับ 500 กรัม (ครึ่งกิโลกรัม)

** ซากั่ว (沙果) — หรือแอปเปิลป่าพันธุ์พื้นเมืองของจีน ผลมีขนาดเล็ก รสชาติเปรี้ยวอมหวาน นิยมรับประทานสดและเชื่อว่ามีสรรพคุณทางยาช่วยย่อยอาหาร

*** แคว้นเยี่ยน (燕地) — ดินแดนทางตอนเหนือของจีนในอดีต ครอบคลุมพื้นที่แถบมณฑลเหอเป่ยและปักกิ่งในปัจจุบัน

**** โต่ว (斗) — มาตราวัดปริมาตรของจีนโบราณ 1 โต่ว เทียบเท่ากับ 10 เซิง (升) หรือประมาณ 10 ลิตร (สำหรับข้าวสารมีน้ำหนักประมาณ 6—7 กิโลกรัม)