ตอนที่ 36 — ตอนที่ 36 กับข้าวสี่อย่างน้ำแกงหนึ่งอย่าง

กู้หยุนตงลูบผมแห้งเหลืองชี้ฟูของแม่หนูน้อยพลางแย้มยิ้ม "ประเดี๋ยวพี่ใหญ่ทำเสร็จ เจ้าก็รู้เอง"

กู้หยุนเข่อกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก "ต้องอร่อยมากแน่ๆ เลยเจ้าค่ะ"

กู้หยุนตงเดินเข้าไปในห้องครัว หยิบผลแอปเปิลสองผลออกมาหั่นแล้วจัดวางเรียงใส่จาน ก่อนจะส่งให้กู้หยุนเข่อที่เดินเตาะแตะตามก้นนางเข้ามา "ยกไปที่ห้องโถง กินด้วยกันกับพี่ชายและท่านแม่นะ"

"นี่คืออะไรหรือเจ้าคะ" แม่หนูน้อยมองชิ้นผลไม้ฉ่ำน้ำที่เรียงล้อมเป็นวงกลมด้วยความอยากรู้อยากเห็น นิ้วมือน้อยๆ ยื่นออกไปแตะดูเบาๆ อย่างกล้าๆ กลัวๆ

กู้หยุนตงเห็นท่าทางน่าเอ็นดูของนางแล้วใจอ่อนยวบ จึงหยิบขึ้นมาหนึ่งชิ้นป้อนเข้าปากนางโดยตรง "นี่เรียกว่าซากั่ว* อร่อยมากเลยนะ เพียงแต่มันแพงไปสักหน่อย ห้ามกินทิ้งกินขว้างเด็ดขาด รู้หรือไม่"

กู้หยุนเข่อกัดดัง 'กร๊อบ' เข้าไปหนึ่งคำ ทั้งกรอบ ทั้งฉ่ำน้ำ หวานยิ่งกว่าพุทราป่าเสียอีก ดวงตากลมโตพลันเปล่งประกายวาววับขึ้นมาทันใด รีบใช้สองมือน้อยๆ กอบกุมเอาไว้อย่างทะนุถนอม แล้วค่อยๆ แทะเล็มทีละนิด

"ไปเถอะ" กู้หยุนตงดันหลังนางเบาๆ แม่หนูน้อยจึงประคองจานเดินต้วมเตี้ยมไปหาพี่ชาย

กู้หยุนตงพับแขนเสื้อขึ้น ซาวข้าวแล้วตั้งหม้อหุงข้าว ใส่ฟืนท่อนใหญ่สองท่อนเข้าไปใต้เตา

จากนั้นจึงไปล้างมือ เริ่มจากทุบแตงกวาหนึ่งผล ทำเป็นยำแตงกวาเย็นรสชาติสดชื่น นางไม่กล้าใส่พริก เพราะเด็กๆ ยังกินเผ็ดไม่ได้

ต่อมาก็หั่นมะเขือยาว หยิบเนื้อหมูมาเกือบครึ่งก้อนสับดังโป๊กๆๆๆ เพื่อทำมะเขือยาวผัดหมูสับ

จากนั้นตอกไข่สามฟอง ตุ๋นไข่ตุ๋นเนื้อเนียนนุ่มชามใหญ่ โรยต้นหอมซอยลงไป สีเหลืองทองตัดกับสีเขียวสดใส ชวนให้น้ำลายสอตั้งแต่แรกเห็น

ครั้นแล้วจึงเริ่มทำหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง นางซื้อหมูสามชั้นมาราคาชั่งละยี่สิบห้าอีแปะ เนื้อสัตว์ในเมืองเอกนั้นแพงเอาเรื่องจริงๆ

กู้หยุนตงทำอาหารเป็นมาตั้งแต่เด็ก ตอนใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียวก็มักจะทำอาหารดีๆ ให้รางวัลตัวเองอยู่เป็นประจำ ฝีมือทำอาหารของนางแม้มิอาจเทียบชั้นพ่อครัวในภัตตาคารใหญ่ แต่ก็ไม่ด้อยไปกว่าใคร

ดังนั้นทันทีที่ป้าเคอก้าวเท้าเข้าประตูบ้านมา จึงได้กลิ่นหอมหวนตลบอบอวล หอมจนนางเผลอกลืนน้ำลายลงคอไปโดยไม่รู้ตัว

นางเดินตามกลิ่นมาถึงห้องครัว ครั้นเห็นกู้หยุนตงกำลังง่วนมือเป็นระวิง ทั้งยังเห็นกับข้าวสองสามอย่างวางอยู่บนโต๊ะข้างๆ สองขาของนางก็พลันก้าวไม่ออกเสียดื้อๆ

กู้หยุนตงหันกลับมาเห็นนางพอดี จึงเช็ดมือพลางกล่าวว่า "ท่านป้ากลับมาแล้วหรือ พักผ่อนสักครู่ก่อนเถิด ข้าต้มน้ำแกงอีกอย่างเดียวก็กินข้าวได้แล้ว"

ป้าเคอพยายามเบือนสายตาหนี สะกดกลั้นอารมณ์แล้วปั้นหน้าขรึมพูดว่า "ยังไม่ถึงเวลาหรอก เจ้าค่อยๆ ทำไปเถิด ข้าต้มบะหมี่กินคนเดียวก็พอ ประเดี๋ยวเดียวก็เสร็จแล้ว"

กู้หยุนตงยิ้ม "ท่านป้าพูดเช่นนี้ก็เกรงใจกันเกินไปแล้ว เมื่อวานท่านอุตส่าห์เหน็ดเหนื่อยทำอาหารเย็นให้พวกเราสี่คนแม่ลูกกิน ข้าจะปล่อยให้ท่านต้มบะหมี่กินคนเดียวได้อย่างไรกัน ประเดี๋ยวกินด้วยกันเถิด ข้าหุงข้าวเผื่อท่านไว้แล้วด้วย หากท่านไม่กิน คงต้องเสียของแย่"

ป้าเคอปรายตามองนางสองแวบ เอามือไพล่หลังเดินจากไป ปากก็บ่นพึมพำไปตลอดทาง "เสียของอะไรกัน มื้อเที่ยงกินไม่หมด มื้อเย็นก็กินต่อได้นี่ เด็กสาวตัวแค่นี้ พูดจาไม่เป็นเอาเสียเลย"

นางเดินตรงกลับห้องของตนเองไป ทิ้งให้กู้หยุนตงยืนงงอยู่ตรงนั้น ยังตั้งรับไม่ทัน

นี่ตกลงว่ายอมกิน หรือไม่ยอมกินกันแน่นะ

ช่างเถอะ ไม่สนใจแล้ว นางหันกลับไปทำน้ำแกงฟักเขียวเต้าหู้ซึ่งเป็นเมนูสุดท้าย

ครั้นตักน้ำแกงใส่ชามจัดวางเรียบร้อย ก็เห็นหัวกลมๆ สามหัวชะโงกเกาะอยู่ตรงประตูห้องครัว จมูกน้อยๆ ขยับย่นพลางสูดกลิ่นหอมฟุดฟิดกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

กู้หยุนตงกลั้นขำ บอกให้กู้หยุนซูไปเรียกป้าเคอว่ากินข้าวได้แล้ว

กู้หยุนซูรีบหมุนตัวกลับ ทว่าเพิ่งวิ่งไปได้เพียงสองก้าว ป้าเคอก็เดินมาถึงแล้ว

นางเดินตรงเข้ามาเบื้องหน้ากู้หยุนตง ยังคงตีหน้าเคร่งขรึมพลางกล่าวว่า "ยื่นมือออกมา ข้าให้สิ่งนี้แก่เจ้า"

หมายเหตุ

• ซากั่ว (沙果) หรือแอปเปิลแคระจีน (Chinese pearleaf crabapple) ผลไม้ตระกูลแอปเปิลป่า ผลมีขนาดเล็ก รสชาติหวานอมเปรี้ยว ในที่นี้กู้หยุนตงนำผลแอปเปิลจริงจากมิติวิเศษออกมา แต่บอกน้องสาวว่าเป็นซากั่วตามที่พ่อค้าในตลาดเรียกขาย เพื่อไม่ให้เป็นที่ผิดสังเกต