ตอนที่ 37 — ตอนที่ 37 ข่าวสองเรื่อง

กู้หยุนตงมองตำลึงเงินหนึ่งตำลึงที่ยื่นส่งมาตรงหน้า พลางเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ

ป้าเคอกล่าวด้วยน้ำเสียงกระดากอายไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย "ข้าไม่กินของเจ้าเปล่าๆ หรอก เงินหนึ่งตำลึงนี้ถือเสียว่าเป็นค่าอาหาร อย่างไรเจ้าก็ต้องทำกับข้าวให้คนตั้งหลายคนกินอยู่แล้ว ทำให้ข้าเพิ่มอีกคนไปด้วยเลย จะได้ไม่ยุ่งยาก เงินหนึ่งตำลึงพอกระมัง"

"พอ พอแล้วเจ้าค่ะ"

"วันหลังจะไปซื้อกับข้าวเจ้าก็ไปกับข้า ข้ารู้ว่าบ้านไหนขายของถูกและสดใหม่"

กู้หยุนตงเก็บเงินเข้าที่อย่างรวดเร็ว พลางพยักหน้ารับทันควัน "ไม่มีปัญหาเจ้าค่ะ"

ไอ้หยา เงินหนึ่งตำลึงที่เพิ่งจ่ายออกไปเมื่อกลางวันได้กลับคืนมาแล้ว ในที่สุดก็ไม่ต้องรู้สึกปวดใจขนาดนั้นแล้ว

กู้หยุนตงจัดวางชามอย่างเบิกบานใจ เด็กน้อยทั้งสองคนรวมทั้งหยางซื่อต่างก็จ้องมองกับข้าวบนโต๊ะตาละห้อยจนแทบจะรอไม่ไหวแล้ว

พี่ใหญ่เก่งกาจถึงเพียงนี้ พวกเขาไม่เคยได้กลิ่นหอมหวนชวนน้ำลายสอเช่นนี้มาก่อนเลย

กู้หยุนเข่อตักไข่ตุ๋นเข้าปากไปหนึ่งคำ ใบหน้าดวงน้อยพลันเปล่งประกายราวกับมีแสงเรืองรอง เคลิบเคลิ้มเอร็ดอร่อยเป็นที่สุด

"ทั้งนุ่มทั้งลื่น อร่อยมากเลยเจ้าค่ะ"

กู้หยุนตงมองท่าทางของน้องสาวแล้วรู้สึกสะท้อนใจระคนสงสาร เด็กหญิงตัวน้อยไม่เคยได้กินไข่ตุ๋นมาก่อนเลย จ้าวซื่อตระหนี่ถี่เหนียวกับครอบครัวสายพวกเขาเป็นที่สุด มีของอร่อยอะไรก็ประเคนให้แต่บ้านรองกับบ้านสาม หากพวกนางบังอาจทำท่าตะกละอยากกิน ฝ่ามือก็จะฟาดฉาดลงมาอย่างไร้ความปรานีทันที

นางจึงตักไข่ตุ๋นพูนช้อนใหญ่ให้กู้หยุนเข่อ "ชอบกินก็กินเยอะๆ ต่อไปพี่ใหญ่จะทำให้เจ้ากินบ่อยๆ"

"พี่ใหญ่ ท่านดีที่สุดเลยเจ้าค่ะ" แม่หนูน้อยเงยหน้ากลมแป้นขึ้น หัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข "ข้าชอบที่นี่จังเลย ท่านย่าก็ไม่ด่า พี่รองก็ไม่ตี แถมยังมีของอร่อยให้กินอีก อร่อยยิ่งกว่าในฝันของข้าเสียอีกเจ้าค่ะ"

พี่รองที่นางเอ่ยถึงก็คือพี่สาวลูกพี่ลูกน้องจากบ้านรอง อายุน้อยกว่ากู้หยุนตงหนึ่งปี ทว่านิสัยกลับเย่อหยิ่งวางอำนาจบาตรใหญ่ พอเห็นว่ากู้หยุนเข่อหน้าตาน่ารักขาวผ่องดูดีกว่าตน ก็มักจะคอยแอบหยิกแม่หนูน้อยอยู่เป็นประจำ

ร่างเล็กๆ มักจะวิ่งร้องไห้กระซิกๆ ไปหากู้หยุนตง กู้หยุนตงคนเดิมนั้นทั้งขี้แยและอ่อนแอ ทว่าก็ยังอุตส่าห์ไปเจรจาเอาเรื่องกับแม่เด็กบ้านรองผู้นั้นแทน ท้ายที่สุดจึงทะเลาะกันใหญ่โต

จ้าวซื่อปรี่เข้ามาตบหน้านางฉาดใหญ่ทันที ตบแรงจนเลือดไหลออกหู ต้องนอนซมอยู่บนเตียงตั้งหลายวันกว่าจะหายดี

แม่หนูน้อยตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ นับแต่นั้นมาก็ไม่กล้าไปฟ้องใครอีกเลย แม้ถูกหยิกก็ทำได้เพียงแอบสะอื้นเงียบๆ สองสามคำ จนในเวลาต่อมาก็เอาแต่ขลุกอยู่แต่ในห้องทั้งวันไม่ยอมก้าวเท้าออกไปไหน

บัดนี้เมื่อไม่มีจ้าวซื่อ ไม่มีพี่รอง นิสัยของนางจึงค่อยๆ ร่าเริงแจ่มใสขึ้นเรื่อยๆ

กู้หยุนตงรู้สึกสะท้อนใจ ขณะเดียวกันก็รู้สึกปลาบปลื้มใจยิ่งนัก นางรู้สึกว่าการได้ทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ของสามคนแม่ลูกหยางซื่อดีขึ้นนั้น ช่างสร้างความสุขและความภาคภูมิใจให้นางเหลือเกิน

กู้หยุนซูกับหยางซื่อเองก็สงสารเอ็นดูกู้หยุนเข่อจับใจ ต่างช่วยกันตักไข่ตุ๋นให้นางคนละช้อน

เด็กหญิงตัวน้อยนั่งอยู่ระหว่างพี่ใหญ่ทางซ้ายและพี่ชายทางขวา รู้สึกมีความสุขล้นพ้น อ้าปากดัง 'ง่ำ' ยัดอาหารเข้าปากจนแก้มตุ่ยเต็มสองข้าง

นางช่างกินง่ายกินอร่อยและเอาอกเอาใจคนทำถึงเพียงนี้ กู้หยุนตงจึงยิ่งอดไม่ได้ที่จะตามใจและรักใคร่เอ็นดูนาง

ไม่เพียงแต่นางเท่านั้น ทั้งหยางซื่อ กู้หยุนซู และแม้กระทั่งป้าเคอ ต่างก็พากันเอ่ยปากชมฝีมือการทำอาหารของนางไม่ขาดสาย กับข้าวทุกจานถูกกินจนเกลี้ยงเกลาไม่เหลือแม้แต่เศษ ชีวิตความเป็นอยู่เช่นนี้ สำหรับพวกเขาแล้วเมื่อก่อนไม่เคยกล้าคิดฝันมาก่อนเลย

กู้หยุนตงเองก็ชอบชีวิตอันสงบสุขเช่นนี้ยิ่งนัก สิ่งเดียวที่ทำให้นางกลัดกลุ้มใจอยู่บ้างก็คือเงินทองที่ค่อยๆ ร่อยหรอลงไปทีละนิด

ยังดีที่สามวันต่อมา ในที่สุดเนี่ยชงก็เดินทางอย่างเร่งรีบจนฝุ่นเกาะเต็มตัว ปรากฏกายขึ้นที่หน้าประตูเรือนของป้าเคอ

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังนำข่าวที่น่าประหลาดใจสองเรื่องมาบอกนางด้วย

ตอนที่เนี่ยชงได้พบกับกู้หยุนตงอีกครั้ง เขาแทบจะจำนางไม่ได้ นี่ใช่นังหนูตัวน้อยที่ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงเนื้อตัวมอมแมมเสื้อผ้าขาดวิ่นคนนั้นจริงหรือ ไฉนถึงได้… งดงามหมดจดถึงเพียงนี้

ทว่ากู้หยุนตงหาได้สนใจสายตาตื่นตะลึงของเขาไม่ นางแบสองมือออก ยื่นไปข้างหน้าเหมือนเจ้าหนี้มาตามทวงหนี้ไม่มีผิด "เงินของข้าล่ะ"

อืม น้ำเสียงคุ้นเคยยิ่ง เป็นตัวจริงไม่ผิดแน่

เนี่ยชงจึงค่อยล้วงถุงเงินออกมา แล้วหยิบตั๋วเงินใบหนึ่งออกมาจากข้างใน

(ข้อความคุยท้ายตอนจากผู้เขียน: ช่องแสดงความคิดเห็นช่างเงียบเหงาเหลือเกิน ปวดใจจัง พวกคุณกล้าพอจะทิ้งข้อความสักคำสองคำไหมเนี่ย)