ตอนที่ 4 — ตอนที่ 4 มิติวิเศษ

ใบหน้าเล็กๆ ของกู้หยุนซูพลันแดงระเรื่อขึ้นมาทันใด มือคู่น้อยขยุ้มเข้าหากันแน่น ทว่ายังคงเอ่ยปลอบหยางซื่อด้วยเสียงแผ่วเบา "ท่านแม่ เสบียงของพวกเราเหลือน้อยแล้ว วันนี้พวกเราอย่าเพิ่งกินกันเลยนะขอรับ ประเดี๋ยวข้าจะออกไปหาดูว่ามีสิ่งอื่นให้กินบ้างหรือไม่"

มันฝรั่งหัวเล็กมีเพียงสิบกว่าหัวเท่านั้น ย่อมต้องเก็บไว้ให้พี่ใหญ่ที่บาดเจ็บกับน้องเล็กที่หายใจรวยรินได้กินก่อน กู้หยุนซูรู้สึกเศร้าใจยิ่งนัก ในดวงตายังเผยความสิ้นหวังออกมาสายหนึ่ง—หากภายหน้ายังหาของกินไม่ได้ พวกเขาคงต้องอดตายเข้าจริงๆ เป็นแน่ หนทางที่ต้องเดินต่อยังอีกยาวไกลนัก

หยางซื่อแม้จะไม่ประสีประสา ทว่ายังพอฟังรู้ความ นางเลียริมฝีปาก ดวงตาจับจ้องมันฝรั่งตาไม่กะพริบ กระนั้นก็ยังคงพยักหน้ารับ "งะ…งั้นก็ไม่กินแล้วจ้ะ"

กู้หยุนตง "…" หากเป็นเช่นนี้แล้วนางยังกินลงก็แปลกพิลึกแล้ว

อีกทั้งเดิมทีนางก็มิได้คิดจะกินอยู่แล้ว มันฝรั่งพวกนี้งอกหน่อหมดแล้ว ขืนกินเข้าไปย่อมเกิดอาการเป็นพิษ

กู้หยุนตงยื่นมือออกไป หยิบมันฝรั่งในมือกู้หยุนเข่อกลับคืนมา "อันนี้อย่าเพิ่งกินเลย ข้าจะออกไปหาอย่างอื่นข้างนอก"

เรี่ยวแรงของนางฟื้นคืนกลับมาแล้ว แม้ร่างกายจะยังคงอ่อนแอ ทว่าก็มิได้ถึงขั้นก้าวเดินไม่ไหวเหมือนก่อนหน้านี้

กู้หยุนตงค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน กู้หยุนซูชะงักไป รีบลุกขึ้นยืนตามทันควัน พลางยื่นมือออกไปขวางหน้านางไว้ "ไม่ได้ขอรับ พี่ใหญ่ร่างกายยังไม่ดี ข้าทำได้ ข้าจะไปหาเองขอรับ"

"ไม่ต้อง เจ้าอยู่ที่นี่แหละ" กู้หยุนตงก้าวเบี่ยงตัวหลบเขาไป

"พี่ใหญ่…"

"อยู่ตรงนี้!" น้ำเสียงของกู้หยุนตงเข้มขึ้นสองส่วน นางมิใช่คนที่มีความอดทนมากมายอะไร ยิ่งในยามที่ท้องว่างเปล่าหิวโซ อารมณ์จึงยิ่งพลอยหงุดหงิดฉุนเฉียวขึ้นมา

กู้หยุนซูชะงักงันไป เขาไม่เคยเห็นพี่ใหญ่ในลักษณะเช่นนี้มาก่อน แววตานั้นดูเย็นชาและดื้อรั้นเด็ดเดี่ยว จนเขาเผลอลดมือลงอย่างไม่รู้ตัว ได้แต่พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย แล้วยืนมองนางเดินออกจากห้องไปด้วยความเหม่อลอย

ครั้นพ้นประตูห้องออกมา กู้หยุนตงจึงค่อยผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ

ชาติก่อนนางเป็นเด็กกำพร้า ตั้งแต่วัยเยาว์โชคชะตาก็ไม่เคยเข้าข้าง ผู้คนที่นางพานพบ ไม่ว่าจะเป็นผู้อำนวยการสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า ผู้ดูแล หรือกระทั่งครูอาจารย์ที่โรงเรียน ต่างก็ปฏิบัติต่อนางอย่างเย็นชาธรรมดา กระทั่งบางคนยังมีท่าทีร้ายกาจใส่เสียด้วยซ้ำ

ดังนั้น เมื่อจู่ๆ ข้างกายมีคนในครอบครัวที่คิดถึงและเป็นห่วงนางจากใจจริงเพิ่มขึ้นมาเช่นนี้ นางจึงพลอยรู้สึกทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง

เวลานี้ยิ่งรู้สึกโชคดีที่ได้แยกทางกับคนบ้านกู้ ข้างกายไม่มีผู้ใดอื่นนอกจากน้องชายหญิงที่ยังเล็กกับหยางซื่อผู้สติฟั่นเฟือน จึงไม่มีใครระแวงสงสัยว่าแท้จริงแล้ววิญญาณภายในร่างนี้ถูกสับเปลี่ยนไปแล้ว

กู้หยุนตงค่อยๆ ก้าวเดินไปยังมุมหนึ่งของตัวบ้าน นางกวาดสายตามองซ้ายขวา รอบด้านเงียบสงบไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวใดๆ

จากนั้นนางจึงหลับตาลงเล็กน้อย กลั้นลมหายใจชั่วครู่ ในชั่วพริบตาถัดมา ในมือพลันปรากฏถุงข้าวสารใบเล็กขึ้นมาหนึ่งถุง

นางคลี่ยิ้มออกมา ดวงตาเป็นประกายสว่างขึ้นหลายส่วน

เป็นไปตามคาด มิติวิเศษของนางติดตามข้ามภพมาด้วย ข้าวของเครื่องใช้และเสบียงในมิตินั้นก็ติดตามมาด้วยเช่นกัน

มิตินี้นางได้รับมาโดยบังเอิญในช่วงที่วันสิ้นโลกเพิ่งมาถึง มีขนาดกว้างราวหนึ่งหมู่* กาลเวลาภายในหยุดนิ่ง สิ่งของที่ใส่เข้าไปมีสภาพเช่นไร ยามนำออกมาก็ยังคงสภาพเดิมไม่แปรเปลี่ยน

ยามที่ได้มิตินี้มาในตอนนั้น กู้หยุนตงจึงเริ่มตระเวนรวบรวมเสบียงและสิ่งของจำเป็น เพราะไม่มีใครรู้ว่าวันสิ้นโลกจะสิ้นสุดลงเมื่อใด หากอยากมีชีวิตรอดต่อไป หากไม่มีสิ่งใดติดกายไว้ประทังชีพย่อมมิอาจทำได้

บัดนี้ในมิติของนางมีสิ่งของอยู่ไม่น้อย ทั้งข้าวสาร แป้งขาว หรือน้ำแร่บรรจุขวดล้วนไม่ขาดแคลน

มีสิ่งของเหล่านี้อยู่กับตัว บนเส้นทางหนีภัยแล้งนี้ นางยังมีสิ่งใดให้ต้องหวาดกลัวอีกเล่า

ก่อนหน้านี้ตอนที่กู้ต้าเหอถือหินขึ้นมาทุบศีรษะนาง นางเกือบจะล้วงหยิบกริชออกมาจากมิติเพื่อสวนกลับไปตามสัญชาตญาณ ในตอนนั้นเองที่ทำให้นางตระหนักได้ว่ามิติวิเศษยังคงอยู่ ทว่าก็เพราะเหตุนี้จึงทำให้นางชะงักไปชั่วครู่ เพียงช่วงเวลาสั้นๆ นั้น จึงถูกกู้ต้าเหอฟาดจนล้มพับไปเสียก่อน

ความแค้นนี้ หากมีโอกาสเมื่อใด นางจะต้องทวงแค้นคืนกลับมาให้จงได้

กู้หยุนตงนำน้ำและแอลกอฮอล์ออกมาจากมิติอีกครั้ง เพื่อล้างทำความสะอาดฆ่าเชื้อบาดแผลบนศีรษะอย่างง่ายๆ ก่อน ยังนับว่าโชคดีที่กู้ต้าเหอมิได้มีเรี่ยวแรงมหาศาลอันใด สาเหตุหลักที่นางหมดสติไปเป็นเพราะความหิวโซเสียมากกว่า บาดแผลจึงมิได้สาหัสสากรรจ์อะไรนัก

จากนั้นนางจึงย่อตัวลง หยิบถุงผ้าใบเล็กที่หยิบติดมือออกมาเมื่อครู่ เทข้าวสารใส่เข้าไปอย่างเงียบเชียบ

ครุ่นคิดดูอีกนิด ก็หยิบผักดองออกมาอีกสองห่อ บรรจุใส่ลงในกระบอกไม้ไผ่ เมื่อจัดการเรียบร้อย นางจึงผ่อนลมหายใจออกมา แล้วก้าวเดินมุ่งหน้ากลับเข้าไปในห้องอีกครา

หมายเหตุ

• หมู่ (亩) เป็นหน่วยวัดพื้นที่ของจีน โดย 1 หมู่ มีขนาดประมาณ 666.67 ตารางเมตร หรือราว 1 ใน 6 ของไร่ไทย