ตอนที่ 5 — ตอนที่ 5 ข้าวสารขาว

พอเดินเข้ามาในลานเรือน กู้หยุนตงก็ได้ยินเสียงที่เจือความกังขาแว่วดังมาจากในห้อง "ท่านแม่ พี่ใหญ่ดูเหมือนจะไม่เหมือนเมื่อก่อนเลยนะขอรับ เมื่อก่อนพี่ใหญ่เอาแต่ร้องไห้ตลอด ทั้งยังกลัวเจ็บเป็นที่สุด แต่ตอนนี้จู่ๆ กลับ… กลับ… กลับกลายเป็นเหมือนลูกผู้ชายเหลือเกิน"

กู้หยุนตง "…" พูดจาเป็นหรือไม่ เจ้าเด็กนี่ อะไรคือเหมือนลูกผู้ชายเหลือเกินกัน

ทว่านิสัยของนางกับกู้หยุนตงคนเดิมช่างแตกต่างกันลิบลับจริงๆ คงต้องคิดหาข้ออ้างที่สมเหตุสมผลมาอธิบายเสียหน่อยแล้ว

ทว่ายังไม่ทันที่นางจะคิดออก เสียงของกู้หยุนซูก็ดังขึ้นมาอีก "ต้องเป็นเพราะท่านปู่ท่านย่าขับไล่พวกเราออกมาแน่ๆ ถึงทำให้พี่ใหญ่สะเทือนใจ ท่านพ่อก็ไม่อยู่ นางถึงได้คิดว่าตนเองต้องคอยปกป้องดูแลพวกเรา พี่ใหญ่น่าสงสารเหลือเกิน ท่านแม่ ท่านว่ามีวิธีใดบ้างไหมที่จะทำให้ข้าโตเป็นผู้ใหญ่ได้ในพริบตา แล้วกลายเป็นแรงงานหลักของบ้าน เช่นนี้พี่ใหญ่ก็ไม่ต้องแสร้งทำตัวเข้มแข็งเหมือนบุรุษอีก ตอนนี้ข้าช่างไร้ประโยชน์เหลือเกิน"

หยางซื่อเอียงคอ ฟังแล้วไม่ค่อยเข้าใจนัก "แม่โตแล้วนะ สูงเท่านี้แน่ะ"

กู้หยุนตงรู้สึกซับซ้อนในใจ เจ้าเด็กคนนี้อายุก็แค่นี้ แต่กลับช่างรู้จักวิตกกังวลเป็นห่วงเป็นใยเสียจริง

ทว่าเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เขาพูด ก็พอจะบอกได้ว่าลำคอของเขาไม่ได้เป็นอะไรมาก ดูท่าแม้รอยบีบคอที่กู้ต้าเหอฝากไว้จะดูน่าตกใจจนบาดตา แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้บาดเจ็บร้ายแรงถึงข้างใน

กู้หยุนตงกระชับของในมือให้มั่นขึ้น จงใจลงฝีเท้าให้หนักขึ้นเล็กน้อย เสียงพูดคุยด้านในพลันเงียบกริบลงทันควัน

นางผลักประตูเข้าไป ก็เห็นกู้หยุนซูกางแขนทั้งสองข้างออกขวางอยู่เบื้องหน้าของหยางซื่อและกู้หยุนเข่อ ใบหน้าเล็กๆ ขึงตึงเคร่งเครียด ท่าทางเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

ครั้นเห็นว่าเป็นนาง เขาก็ถอนหายใจโล่งอกในทันที ใบหน้าพลันปรากฏรอยยิ้มกว้าง "พี่ใหญ่ ท่านกลับมาแล้ว" สายตาเลื่อนไปเห็นของในมือนาง ดวงตากลมโตคู่นั้นพลันเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นมาทันใด "หาของกินได้แล้วหรือขอรับ"

"อืม" กู้หยุนตงวางถุงผ้าลงบนพื้น "ข้าจะไปดูที่ห้องครัวเสียหน่อยว่ามีน้ำหรือไม่"

นางหมุนตัวเดินออกไปอีกครั้ง สถานที่แห่งนี้ย่อมไม่มีน้ำเหลืออยู่แล้ว นางเพียงแค่แสร้งทำเป็นเดินไปดูเท่านั้น พอไปถึงห้องครัวก็หากระปุกดินเผามาใบหนึ่ง หยิบเอาน้ำแร่ออกจากมิติวิเศษเทใส่ลงไป จากนั้นจึงค่อยเดินกลับเข้ามาในห้อง

ทว่ากู้หยุนซูในห้องกลับเบิกตากว้าง จ้องมองข้าวสารขาวในถุงผ้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา แม้แต่น้ำเสียงยังติดอ่าง "พี่… พี่ใหญ่ ท่านไปหามาจากที่ใดกันขอรับ มากมายถึงเพียงนี้ ทั้งยังขาวสะอาดเหลือเกิน"

เขาไม่เคยเห็นข้าวสารที่ขาวและเม็ดใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลย แต่ละเม็ดแลดูราวกับโปร่งแสง ยิ่งกว่าข้าวที่แพงที่สุดในร้านขายข้าวในตำบลเสียอีก

กู้หยุนซูอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกราวกับกำลังฝันไป

"ข้าเจออยู่ใต้เตียงในห้องหนึ่งของบ้านข้างๆ น่ะ" กู้หยุนตงเอ่ย

กู้หยุนซูชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพลันเข้าใจกระจ่างแจ้ง "ข้ารู้แล้ว คนบ้านนั้นต้องเหมือนท่านอาสะใภ้รองแน่ๆ ที่แอบซ่อนของกินเอาไว้ แล้วตอนหนีภัยแล้งดันลืมเอาไปด้วย" พูดจบก็พยักหน้าหงึกๆ อย่างจริงจัง

ก่อนหน้านี้ตอนเตรียมจะออกจากหมู่บ้าน ท่านอาสะใภ้รองแอบรื้อเอามันเทศตากแห้งห่อใหญ่สองห่อออกมาจากใต้เตียง เตรียมจะซ่อนไว้พาไปด้วย นั่นคือสิ่งที่นางแอบยักยอกเก็บไว้ให้ครอบครัวตนเองกินตลอดหลายปีที่ผ่านมา นึกไม่ถึงว่าจะถูกท่านย่าจับได้เข้า จึงถูกด่าทอกลางบ้านว่าเป็นหมาป่าตาขาว* เรื่องนี้คนบ้านกู้ต่างรู้กันทั่ว

ยามนี้พอได้ยินว่าข้าวสารขาวเหล่านี้หาได้จากใต้เตียง กู้หยุนซูจึงคิดหาคำอธิบายที่สมเหตุสมผลขึ้นมาได้ในทันที

กู้หยุนตงรู้สึกว่าตนเองไม่จำเป็นต้องคิดหาข้ออ้างเลยแม้แต่น้อย เพราะเขาหาเหตุผลมาแทนให้นางได้เสมอ

นางจึงพยักหน้ารับ "คงจะเป็นเช่นนั้น" พูดพลางหมุนตัวไปปิดประตู แล้วจุดกองไฟกองเดิมขึ้นมาใหม่อีกครา

หลังจากเติมน้ำลงในหม้อดินเผา กู้หยุนตงก็ตั้งใจจะต้มข้าวต้มสักหม้อ

ทุกคนในครอบครัวต่างหิวโซ ท้องไส้ว่างเปล่า ยามนี้ทำได้เพียงกินอาหารที่อ่อนนุ่มย่อยง่ายเท่านั้น

นางเทข้าวสารลงไปกำมือใหญ่ กู้หยุนซูเห็นแล้วก็พลันนึกเสียดายขึ้นมาทันควัน "พี่ใหญ่ ใส่น้อยหน่อยขอรับ ใส่น้อยหน่อย ความจริงข้าไม่ได้หิวเท่าใดนัก ข้ากินน้อยหน่อยก็ได้"

"เจ้ามิใช่ว่าอยากโตเป็นผู้ใหญ่เร็วๆ หรอกหรือ หากไม่กินให้มากเข้าไว้ แล้วจะโตได้อย่างไร"

กู้หยุนซูชะงักงันไป พลันสับสนลังเลขึ้นมา เขาก็อยากโตเร็วๆ ทว่าเสบียงอาหารของพวกเขามีไม่มาก หากตอนนี้กินมากไป แล้วต่อไปภายหน้าจะทำอย่างไรเล่า

ในขณะที่เขากำลังกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่นั้น กู้หยุนตงก็ลงมือต้มข้าวต้มอย่างคล่องแคล่วว่องไวไปเรียบร้อยแล้ว

หมายเหตุ

• หมาป่าตาขาว (白眼狼) อุปมาถึง คนเนรคุณ เลี้ยงไม่เชื่อง หรือคนที่ไม่รู้จักบุญคุณคนที่ชุบเลี้ยง