ตอนที่ 42 — ตอนที่ 42 เหลวไหล

กู้หยุนตงตั้งใจจะพาหยางซื่อไปหาหมอเพื่อตรวจดูอาการ

เมื่อก่อนตอนที่ยังอยู่บ้านตระกูลกู้ กู้ต้าเจียงเคยพานางไปหาหมอในเมืองระดับอำเภอและเมืองเอกมาแล้ว ทว่าน่าเสียดายที่ยามนั้นเงินทองล้วนตกอยู่ในมือของจ้าวซื่อ เงินที่กู้ต้าเจียงแอบเก็บหอมรอมริบไว้ส่วนตัวมีอยู่อย่างจำกัด หมอที่ได้ไปตรวจรักษาจึงมีน้อยไปด้วย

ถึงกระนั้น ทุกครั้งที่จ้าวซื่อเห็นพวกเขาออกจากบ้านก็ยังต้องหาเรื่องอาละวาดโวยวายรอบหนึ่งเสมอ

หลายวันก่อนกู้หยุนตงได้สืบดูแล้ว ในเมืองเซวียนเหอมีโรงหมออยู่หลายแห่ง โดยแห่งที่ใหญ่ที่สุดก็คือโรงหมอฮุ่ยหมินทางตอนใต้ของเมือง ที่นั่นมีท่านหมอแซ่เหอผู้หนึ่ง เคยรักษาผู้ป่วยที่มีอาการคล้ายกับมารดาของนางจนหายดีมาแล้วถึงสองคน

ช่วงก่อนหน้านี้ท่านหมอเหอเดินทางไกลไปตรวจรักษาผู้ป่วยนอกเมือง เพิ่งจะกลับมาเมื่อวานนี้เอง

กู้หยุนตงพาหยางซื่อไปเพียงลำพัง ท่านหมอเหอมีวิชาแพทย์สูงส่ง ย่อมมีฐานะตำแหน่งในโรงหมอไม่ธรรมดาเช่นกัน ดังนั้นค่าตรวจรักษาจึงแพงไปด้วย

ตอนที่กู้หยุนตงทั้งสองคนไปถึง ข้างหน้ายังมีผู้ป่วยอยู่อีกสามคน รออยู่เกือบครึ่งชั่วยาม* จึงถึงคิวของพวกนาง

หยางซื่อรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง มือจับมือกู้หยุนตงไว้แน่น "ตงตง…"

"ท่านแม่ พวกเราให้ท่านหมอตรวจชีพจรดูก่อนนะเจ้าคะ วางใจเถิด ไม่มีอะไรหรอก ข้าอยู่ตรงนี้แล้ว"

ท่านหมอเหอดูมีเมตตาจิต เอ่ยถามคำถามสองสามข้อ จากนั้นจึงยื่นมือออกมา หรี่ตาลงเล็กน้อยพลางจับชีพจรตรวจดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ทว่ายิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าใด คิ้วของเขาก็ยิ่งขมวดมุ่นแน่นขึ้นเท่านั้น กู้หยุนตงเริ่มเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีอย่างยิ่งขึ้นมาทีละน้อย

ครั้นท่านหมอเหอชักมือกลับ กู้หยุนตงก็รีบเอ่ยถาม "ท่านแม่ของข้าเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ"

ท่านหมอเหอมิได้ตอบคำในทันที เพียงลุกขึ้นยืนแล้วเดินอ้อมไปด้านหลังของหยางซื่อเพื่อตรวจดูบริเวณท้ายทอยของนาง

หยางซื่อพลันตื่นตระหนกขึ้นมาทันที กู้หยุนตงจึงรีบตบหลังมือนางเบาๆ เพื่อปลอบประโลม

ท่านหมอเหอพินิจดูอย่างละเอียดอยู่นานจึงกลับมานั่งลงที่เดิม ทว่าสีหน้ากลับดูไม่สู้ดีนัก เขาเอ่ยถามกู้หยุนตง "ตอนที่หมอคนก่อนๆ ตรวจรักษา เคยฝังเข็มให้นางมาก่อนใช่หรือไม่"

อันที่จริงทุกครั้งที่ไปโรงหมอ ล้วนเป็นกู้ต้าเจียงที่พานางไป กู้หยุนตงมิได้ติดตามไปด้วย

แต่เรื่องที่ว่าเคยฝังเข็มหรือไม่นั้น นางกลับรู้จริงๆ

"เคยฝังเข็มเจ้าค่ะ ตอนที่อยู่เมืองหย่งหนิงเคยมีหมอคนหนึ่งตรวจรักษาท่านแม่ ตอนนั้นฝังเข็มไปสองสามเล่ม บอกว่าสามารถช่วยสลายเลือดคั่งให้ท่านแม่ได้ เพียงแต่หลังจากฝังเข็มเสร็จ ท่านแม่ก็หมดสติไปหนึ่งวัน หมอคนนั้นบอกว่าเป็นเรื่องปกติ หากไปฝังเข็มกับเขาอีกหลายๆ ครั้ง พอเลือดคั่งค่อยๆ สลายตัวก็จะฟื้นคืนสติได้ ทว่าหลังจากนั้นเมืองหย่งหนิงเกิดความวุ่นวาย ท่านพ่อกับท่านแม่ก็เลยไม่ได้ไปอีกเจ้าค่ะ"

"เหลวไหล! หมอกำมะลอแท้ๆ!!" ท่านหมอเหอโมโหจนตวาดด่าออกมา หยางซื่อตกใจจนหันขวับมากอดกู้หยุนตงไว้แน่น หลับตาปี๋ไม่ยอมลืม

ท่านหมอเหอสูดหายใจเข้าลึกๆ สองครา แต่น้ำเสียงยังคงกระด้างแข็งกร้าว "ศีรษะของมนุษย์นั้นซับซ้อนที่สุด ในยามที่ไม่มีความมั่นใจว่าจะรักษาให้หายได้ ไฉนถึงกล้าสุ่มสี่สุ่มห้าลงเข็มเช่นนั้น ยัง… ยังบอกว่าสลายเลือดคั่งอีก ช่างเป็นหมอกำมะลอ หมอไร้ฝีมือโดยแท้"

สีหน้าของกู้หยุนตงเคร่งขรึมขึ้นมาทันใด "ท่านหมอเหอหมายความว่า ท่านแม่ของข้า…"

"เฮ้อ หากเป็นเมื่อก่อน ข้ายังพอมีความมั่นใจที่จะรักษาให้หายได้ ทว่ายามนี้นางถูกหมอไร้ฝีมือผู้นั้นฝังเข็มไปสุ่มสี่สุ่มห้า ข้ามีความมั่นใจเพียงสามส่วนเท่านั้น หากเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมา อาจส่งผลตรงกันข้าม จนกระทั่งรักษาชีวิตไว้ไม่ได้ด้วยซ้ำ" ท่านหมอเหอโบกมือ "มิสู้ปล่อยให้เป็นเช่นตอนนี้ต่อไป อย่างน้อยคนก็ยังมีชีวิตอยู่"

"ไม่มีหนทางอื่นแล้วหรือเจ้าคะ"

ท่านหมอเหอส่ายหน้า นิ่งเงียบไปชั่วครู่ ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเอ่ยขึ้นว่า "มีคนผู้หนึ่ง อาจจะพอรักษาได้"

ดวงตาของกู้หยุนตงทอประกายขึ้นทันที "ใครหรือเจ้าคะ"

"หมอหลวงซ่ง เขาเคยประจำอยู่ที่สำนักหมอหลวง** ก่อนหน้านี้ข้าก็เคยได้รับคำสั่งสอนชี้แนะจากเขามาหลายครา น่าเสียดายที่ยามนี้เขาออกจาริกท่องไปทั่วหล้าแล้ว ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อใด"

ขอเพียงมีความหวังก็พอ

กู้หยุนตงรีบเอ่ยขึ้นทันที "เช่นนั้นจะรบกวนท่านหมอเหอได้หรือไม่ หากหมอหลวงซ่งกลับมาแล้ว ช่วยส่งคนไปส่งข่าวที่ตรอกอวี๋หมี่ทีนะเจ้าคะ"

พูดจบ นางก็หยิบเงินห้าตำลึงยื่นส่งไปให้

หมายเหตุ

• ชั่วยาม (时辰) หน่วยวัดเวลาของจีนโบราณ โดย 1 ชั่วยามเทียบเท่ากับ 2 ชั่วโมง ดังนั้นครึ่งชั่วยามจึงเท่ากับประมาณ 1 ชั่วโมง

** สำนักหมอหลวง (太医院 — ไท่อี๋ย่วน) หน่วยงานทางการแพทย์ระดับสูงสุดในราชสำนักจีนโบราณ ทำหน้าที่ดูแลรักษาพระพลานามัยขององค์จักรพรรดิ พระบรมวงศานุวงศ์ และข้าราชบริพารชั้นสูง แพทย์ที่ประจำการในสำนักนี้เรียกว่า หมอหลวง (太医 — ไท่อี)