ตอนที่ 43 — ตอนที่ 43 เตรียมตัวออกเดินทาง

เงินห้าตำลึงนี้ มีหนึ่งตำลึงเป็นค่าตรวจรักษา ส่วนที่เหลือถือเป็นค่าน้ำใจที่รบกวนท่านหมอเหอ

ตรอกอวี๋หมี่ก็คือสถานที่ที่ป้าเคอพักอาศัยอยู่ ป้าเคอเองก็เห็นพ้องว่านางควรรักษาอาการป่วยของหยางซื่อให้หายดีโดยเร็ว ที่บ้านยังมีเด็กเล็กอยู่อีกสองคน ทั้งท่านพ่อก็พลัดพรากจากพวกนางไป เหลือเพียงกู้หยุนตงคอยแบกรับอยู่คนเดียว ย่อมมิใช่หนทางที่จะปล่อยให้เป็นเช่นนี้ไปได้ตลอด

ท่านหมอเหอปรายตามองนางแวบหนึ่ง ทว่ากลับรับไว้เพียงเงินหนึ่งตำลึงนั้น

"เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะช่วยส่งข่าวให้ตามที่รับปาก เงินพวกนี้เจ้าเอาคืนไปเถิด ข้าไม่รับไว้หรอก" ท่านหมอเหอกล่าว "แต่เจ้าก็ต้องจำใส่ใจไว้ด้วย อย่าได้ไปหาพวกหมอกำมะลอที่ไม่น่าเชื่อถืออีก เสียเงินเปล่าประโยชน์น่ะเป็นเรื่องเล็ก ทว่าหากเกิดเรื่องถึงชีวิตขึ้นมานั่นสิเป็นเรื่องใหญ่ เวลานี้ทั่วทั้งเมืองเซวียนเหอ คนที่จะรักษาท่านแม่ของเจ้าให้หายได้ เกรงว่าคงมีเพียงหมอหลวงซ่งเท่านั้น รอช้าไปบ้างย่อมมิใช่เรื่องเสียหาย ใจร้อนกินเต้าหู้ร้อนไม่ได้หรอก*"

รอยยิ้มของกู้หยุนตงแลดูจริงใจขึ้นมาก "ขอบคุณท่านหมอเหอเจ้าค่ะ ข้าจดจำไว้แล้ว"

ท่านหมอเหอกำชับข้อควรระวังแก่นางอีกหลายเรื่อง จากนั้นจึงเขียนเทียบยาบำรุงธาตุอย่างอ่อนให้นางไปรับยา ร่างกายของหยางซื่อไม่สู้ดีนักจริงๆ หลายปีมานี้อย่าว่าแต่ได้กินอิ่มนุ่งอุ่นเลย แม้แต่อาการเจ็บป่วยของสตรีที่สะสมมาตั้งแต่คลอดลูกแล้วมิได้รับการดูแลพักฟื้นอย่างถูกต้องในยามนั้น ก็จำเป็นต้องได้รับการฟื้นฟูบำรุงเช่นกัน

กู้หยุนตงพาหยางซื่อกลับมาที่บ้านของป้าเคออีกครั้ง พลางเล่าสถานการณ์ให้ป้าเคอฟัง ป้าเคอพยักหน้ารับรู้ "วางใจเถอะ รอให้ทางหมอหลวงซ่งมีข่าวคราวแล้ว ข้าจะวานคนไปส่งข่าวให้เจ้าเอง"

เป็นอันว่า ในวันรุ่งขึ้นกู้หยุนตงจึงเริ่มเก็บข้าวของ เตรียมตัวเดินทางไปยังหมู่บ้านที่พวกนางจะไปลงหลักปักฐาน

ก่อนจะออกเดินทางนางได้เข้าครัวปรุงอาหารมื้อใหญ่โตขึ้นมาชุดหนึ่ง เนี่ยชงก็มาร่วมกินด้วย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ลิ้มลองรสมือของกู้หยุนตง พลันนึกเสียดายขึ้นมาทันควัน "หากรู้แต่แรกว่าเจ้าทำกับข้าวได้เลิศรสถึงเพียงนี้ ข้าคงแวะมาเร็วกว่านี้แล้ว"

ป้าเคอเหลือบตามองเขา "กินข้าวของเขาไปมื้อหนึ่งแล้ว สมควรทำอะไรตอบแทนบ้างหรือไม่"

เนี่ยชงชะงักไป "ทำอะไรหรือขอรับ"

เขาคิดว่าเรื่องที่ตนพอจะช่วยได้ก็ช่วยไปหมดแล้วนี่นา ตอนนี้พวกนางกำลังจะออกเดินทางแล้ว หรือจะให้เขาไปส่งนางด้วยตนเองหรือ เรื่องนี้คงไม่เหมาะกระมัง อย่าว่าแต่เรื่องธรรมเนียมชายหญิงมิควรใกล้ชิดแตะเนื้อต้องตัวกันเลย** ตัวเขาเองก็หาได้มีเวลาว่างขนาดนั้นไม่ ช่วงนี้ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องราวมากมายประดังเข้ามา

ป้าเคอจนปัญญาต่อความหัวทื่อของหลานชายผู้นี้เหลือเกิน มิน่าเล่าบิดาของเขาถึงได้ส่งเขามาเคี่ยวกรำหาประสบการณ์ที่ที่ว่าการเมือง

นางตีเนี่ยชงไปทีหนึ่งอย่างแรง "ครอบครัวแม่ลูกพวกเขามีแต่เด็กเล็กก็เล็ก คนอ่อนแอก็อ่อนแอ ทั้งยังไม่มีคนคอยหนุนหลัง พรุ่งนี้ต้องไปอยู่ในที่ที่ต่างถิ่นต่างที่คนก็ไม่คุ้นเคย หากถูกผู้ใดรังแกเข้าจะทำอย่างไร หรือจะให้พวกนางดั้นด้นเดินทางไกลนับพันลี้*** วิ่งโร่กลับมาขอความช่วยเหลือถึงในเมืองเอกหรือ"

เนี่ยชงพลันตาสว่างขึ้นมาทันใด เขารีบกลืนเนื้อไก่ในปากลงคอแล้วลุกพรวดขึ้น "รอประเดี๋ยว ข้าไปครู่เดียวจะรีบกลับมา"

กู้หยุนตงมองป้าเคอพลางหัวเราะไม่ได้ร่ำไห้มิออก "อันที่จริงคุณชายเนี่ยก็ช่วยข้าไว้มากพอแล้วเจ้าค่ะ ไม่ว่าจะไปที่ใด ท้ายที่สุดแล้วก็ยังต้องพึ่งพาตนเองอยู่ดี"

"เสแสร้งนัก เมื่อครู่ก่อนที่เนี่ยชงจะออกไปไฉนเจ้าไม่ห้ามเขาล่ะ ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนเช่นไร อย่าได้มาพูดจาตามมารยาทอันไร้ความหมายพวกนี้ต่อหน้าข้าเลย"

กู้หยุนตงหัวเราะฮ่าๆ ออกมา "เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านป้าเคอเจ้าค่ะ"

"ที่จริงเจ้าเองก็ช่วยเนี่ยชงไว้ไม่น้อย คราวก่อนที่เขานำคนไปจับหัวหน้าโจรได้ เจ้าไม่รู้หรอกว่าเขาได้ประโยชน์และความดีความชอบไปมากเพียงใด"

เรื่องทางที่ว่าการเมืองย่อมมิต้องเอ่ยถึง เอาแค่บิดาของเนี่ยชงเองก็มองเขาด้วยสายตาชื่นชมยกย่องขึ้นมาใหม่ ทั้งยังให้ความสำคัญและไว้วางใจเขามากขึ้นมิใช่น้อย

เนี่ยชงกลับมาอย่างรวดเร็ว เขายื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้นาง "หมู่บ้านของพวกเจ้าขึ้นอยู่กับอำเภอเฟิ่งไค ทางฝั่งนั้นข้าไม่มีคนรู้จัก ทว่าหัวหน้ามือปราบเจียงแห่งที่ว่าการเมืองของพวกเรามีความสนิทสนมคุ้นเคยเป็นอย่างดีกับหัวหน้ามือปราบหลี่แห่งที่ว่าการอำเภอทางโน้น ภายหน้าหากมีเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ต้องการความช่วยเหลือ เจ้าก็ไปหาเขาได้ นี่คือจดหมายของหัวหน้ามือปราบเจียง"

พูดจบโดยไม่รอกู้หยุนตงตอบรับ เขาก็เอ่ยขึ้นด้วยท่าทางลึกลับกระซิบกระซาบอีกว่า "แล้วยังมีของดีอีกอย่างจะให้เจ้าด้วย เจ้าต้องเก็บรักษาไว้ให้ดีๆ เชียวล่ะ"

หมายเหตุ

• ใจร้อนกินเต้าหู้ร้อนไม่ได้ (心急吃不了热豆腐) เป็นสำนวนจีน มีความหมายว่า เรื่องบางเรื่องต้องค่อยเป็นค่อยไป หากใจร้อนวู่วามผลีผลามทำไป อาจก่อให้เกิดผลเสียหรือเกิดอันตรายได้ เปรียบเหมือนเต้าหู้ปรุงสุกใหม่ที่ข้างในยังร้อนจัด หากรีบกลืนลงคอทันทีจะลวกปากลวกคอ

** ชายหญิงมิควรใกล้ชิดแตะเนื้อต้องตัวกัน (男女授受不亲) จารีตประเพณีโบราณของจีนตามหลักขงจื๊อ ที่กำหนดให้บุรุษและสตรีที่มิได้เป็นสามีภรรยาหรือคนในครอบครัวสายเลือดเดียวกัน ต้องรักษาระยะห่าง ไม่สัมผัสแตะต้องเนื้อตัว หรืออยู่ร่วมกันตามลำพัง

*** ลี้ (里 — หลี่) หน่วยวัดระยะทางของจีนโบราณ โดย 1 ลี้ มีระยะทางเท่ากับประมาณ 500 เมตร (ครึ่งกิโลเมตร) คำว่า "พันลี้" ในที่นี้เป็นสำนวนอุปมาถึงระยะทางที่ห่างไกลอย่างยิ่ง